Ανοιχτά πανεπιστήμια ζητούν και καθηγητές της Παντείου

Ολοένα και περισσότεροι καθηγητές, από διάφορα πανεπιστήμια, εκδίδουν ανακοινώσεις ή διακινούν ηλεκτρονικά κείμενα και συγκεντρώνουν υπογραφές με στόχο την ανάληψη πρωτοβουλιών, προκειμένου να ανοίξουν τα Πανεπιστήμια.

Ολοένα και περισσότεροι καθηγητές, από διάφορα πανεπιστήμια, εκδίδουν ανακοινώσεις ή διακινούν ηλεκτρονικά κείμενα και συγκεντρώνουν υπογραφές με στόχο την ανάληψη πρωτοβουλιών, προκειμένου να ανοίξουν τα Πανεπιστήμια.

Μετά τους καθηγητές του Οικονομικού Πανεπιστημίου, του Πολυτεχνείου, του Γεωπονικού, της συγκλήτου του Αριστοτέλειου και η Ανεξάρτητη Κίνηση του Πάντειου Πανεπιστημίου, υποστηρίζει με ανακοίνωση της ότι «τα πανεπιστήμια πρέπει να ανοίξουν και να μείνουν ανοιχτά, με πλήρεις ακαδημαϊκές λειτουργίες» καθώς «η πρόκληση ενός νέου μακρού κύκλου ταραχών, θα απαξιώσει ακόμα περισσότερο το Δημόσιο Πανεπιστήμιο σε μια εξαιρετικά κρίσιμη εθνική και κοινωνική συγκυρία».

Οι καθηγητές που ανήκουν στη συγκεκριμένη Κίνηση, επισημαίνουν ότι δεν εκτιμούν όλοι οι καθηγητές με τον ίδιο τρόπο το νέο νόμο για την τριτοβάθμια εκπαίδευση, διαφωνούν ή συμφωνούν ή είναι επιφυλακτικοί, ωστόσο επισημαίνουν ότι «η προηγούμενη κατάσταση των ΑΕΙ οδηγούσε σε πραγματική παρακμή» και εκτιμούν ότι «το νέο θεσμικό πλαίσιο θα έχει διάρκεια και θα διαμορφώσει τη νέα δυναμική του ελληνικού πανεπιστήμιου».

Έτσι, η Ανεξάρτητη Κίνηση πιστεύει ότι οι πανεπιστημιακοί έχουν τώρα την ευθύνη για «την ουσιαστική αξιοποίηση του νέου θεσμικού πλαισίου, τη βελτίωσή του, την πρόληψη ενδεχόμενων λαθών και προβλημάτων που μπορούν να προκύψουν» και σημειώνει ότι «η συλλήβδην απόρριψη και η άρνηση της εφαρμογής της νέας νομοθεσίας οδηγεί σε αδιέξοδο».

Όπως τονίζουν, η αντισυνταγματικότητα ή όχι του νόμου κρίνεται στα δικαστήρια, ενώ οι όποιες αδυναμίες του νέου νομικού πλαισίου θα κριθούν στην πορεία της εφαρμογής του.

«Για τούτο όμως είναι απαραίτητο να πυκνώσουν, η ανταλλαγή απόψεων, οι ζυμώσεις και οι προτάσεις για τη νέα στρατηγική των ΑΕΙ και του Πάντειου ειδικότερα. Και για να γίνει αυτό υπάρχουν δύο προϋποθέσεις. Η πρώτη είναι τα πανεπιστήμια να μείνουν ανοιχτά. Η δεύτερη είναι να βρούμε νέες μορφές διαλόγου που θα ξεπερνούν τα αδιέξοδα ενός από καιρό ξεθυμασμένου "συνδικαλισμού"».