Προδοσία η συνεχής υποχώρηση

Του Παντελή Πισσά Ανώτατου Απόστρατου Αξιωματικού Ειδικών Δυνάμεων Το τελευταίο καιρό η Ελλάδα και η Τουρκία έχουν κάνει σοβαρά βήματα πολιτιστικής προσέγγισης γεγονός που είναι αποτέλεσμα της επιθυμίας των δύο λαών να ζήσουν αρμονικά. Όμως οι μωροφιλόδοξες επιδιώξεις των εκάστοτε κυβερνώντων οδηγούν τους δύο αυτούς λαούς σε πράξεις προς όφελος μόνο αυτών των ιδίων και φυσικά με την ανοχή του παγκόσμιου κατεστημένου, είτε αυτό ελέγετο ιερά συμμαχία είτε τώρα παγκοσμιοποίηση των δήθεν ελευθέρων κατά τύποις δημοκρατικών λαών. Έτσι λοιπόν η μετά την Μικρασιατική καταστροφή ανταλλαγή των πληθυσμών που για να κυριολεκτούμε απεδείχθη εγκληματική πράξη, την οποία απεφάσισαν οι τότε «Εθνάρχες», ερήμην των δύο λαών που αντί να συμβάλλει στην εκτόνωση του φανατισμού και την εν συνεχεία αρμονική συμβίωση, εξελίχθη σε έναν άνευ προηγουμένου φιλοπόλεμο ανταγωνισμό που φθάνει μέχρι τις μέρες μας. Θα μπορούσε βέβαια κάποιος να ισχυριστεί ότι αυτό, ήταν αποτέλεσμα της στρατοκρατούμενης πολιτικής ηγεσίας της γειτονικής χώρας, ενώ τώρα, τα πράγματα έχουν αλλάξει, αφού ο τωρινός ηγέτης κατόρθωσε να απαλλαγεί από τα δεσμά των στρατηγών και να προχωρήσει σε μία μεταρρύθμιση ευρωπαϊκού τύπου. Όμως, γι’ αυτούς που γνωρίζουν την πραγματικότητα, η ελίτ του Τουρκικού Στρατού, μειοψηφία που δεν υπερβαίνει το 15%, κυριαρχεί και κατευθύνει τον στρατό σύμφωνα με τα πιστεύω των Νεοτούρκων. Φιλοδοξεί λοιπόν ο κ. Ερντογιάν, να γίνει ένας νέος Κεμάλ Ατατούρκ και γι’ αυτό προσπαθεί να είναι αρεστός σ’ αυτήν την μικρή αλλά ισχυρή φανατισμένη ελίτ. Έτσι, μετά από μία μακρά προετοιμασία οικονομική, κοινωνική αλλά προπαντός στρατιωτική επιχειρεί να καταστεί ρυθμιστής όλων των εξελίξεων στην ανατολική λεκάνη της Μεσογείου και όχι μόνο. Τώρα λοιπόν θα επιχειρήσει μια δυναμική παρουσία, παρεμποδίζοντας τις έρευνες στην ΑΟΖ της Κύπρου. Οι αποφάσεις αυτές είναι τελεσίδικες. Εξ’ άλλου γνωρίζει ο κ. Ερντογιάν ότι εάν υποχωρήσει θα είναι τελειωμένος πολιτικά. ʼρα προετοιμάζεται πυρετωδώς και προφανώς κατά την γνώμη μου θα ξεκινήσει με ένα θερμό επεισόδιο στην περιοχή Καστελλορίζου. Ήδη έχει προετοιμάσει ένα μουσουλμανικό τόξο προστασίας από τις χώρες της Αφρικής που συνορεύουν με την ΑΟΖ της Κύπρου αλλά και της Ελλάδας. Από δημοσιεύματα δε, έχει αρχίσει την σύζευξη των ναυτικών του δυνάμεων, κάτι που δεν το έχει κάνει ξανά από το ΄74. Η σύγκριση των δυνάμεων είναι τώρα συντριπτικά υπέρ του αντιπάλου, εις δε το εγγύτερο μέλλον θα είναι απελπιστικά χειρότερη η κατάσταση. Δηλαδή, θα έχει την δυνατότητα να παρατάξει απέναντί μας 22 σύγχρονα υποβρύχια, 24 βαρέου τύπου φρεγάτες, 8 κορβέτες, 220 F-16, 150 πλήρως εκσυγχρονισμένα F-4 και κυρίως 50 F-15SE και 100 F-35. Ειρήσθω δε εν παρόδω ότι πέραν της αριθμητικής και ποιοτικής υπεροχής και η εκπαίδευση των Τούρκων χειριστών αεροσκαφών έχει βελτιωθεί σημαντικά. Διερωτώμεθα λοιπόν έναντι αυτών εμείς τι έχουμε να παρατάξουμε. Το μόνο μας στήριγμα για να μην υποστούμε άλλη μια ταπεινωτική ήττα είναι η από κοινού με το Ισραήλ αντιμετώπιση της κρίσης. Δυστυχώς, όταν πριν μερικά χρόνια ο τότε υπουργός Εθνικής Αμύνης κ. Αρσένης είχε επιτύχει μία πάρα πολύ καλή συνεργασία την αφήσαμε να ατονήσει αφήνοντας χώρο στην Τουρκία να προσεγγίσει το Ισραήλ. Ευτυχώς τώρα δεν υπάρχει πια αυτή η Ισραηλοτουρκική συνεργασία. Είναι επιβεβλημένο λοιπόν να προετοιμαστούμε γι’ αυτήν την αναμενόμενη γεωπολιτική αλλά και στρατιωτική σύγκρουση, όχι με διάφορα διαβήματα προς το πουθενά, αλλά με μια σωστή στρατηγική προετοιμασία. Ο γράφων πιστεύει ότι, το πρόβλημα της Τουρκίας δεν είναι τόσο οι έρευνες στην ΑΟΖ της Κύπρου αλλά αποτελεί γι’ αυτήν την χρυσή ευκαιρία να δημιουργήσει ρήγμα στην αμυντική μας διάταξη δημιουργώντας τετελεσμένα γεγονότα. Το Καστελλόριζο αποτελεί ως γνωστόν τον στροφέα αμύνης της χώρας μας, αλλά είναι και το μαλακό υπογάστριο μας και τούτο γιατί λόγω, της μεγάλης απόστασης υποστήριξης, της μικρής εκτάσεως της νήσου αλλά και της εγγύτητας με την απέναντι τουρκική ακτή. Από την άλλη πλευρά ούτε οι δηλώσεις της Αμερικής και της Ευρωπαϊκής ένωσης έστω και αν πιστεύουμε ότι είναι ειλικρινείς, αλλά ούτε οι δηλώσεις του κ. Πάγκαλου θα εμποδίσουν τους Τούρκους να εφαρμόσουν τα σχέδιά τους. Ο μοναδικός τρόπος χειρισμού της αναμενόμενης κρίσης είναι κατ’ αρχήν μια διακομματική απόφαση για τον καθορισμό της κόκκινής γραμμής και στην συνέχεια η συνεργασία Ελλάδος – Κύπρου – Ισραήλ ώστε: - να προγραμματιστεί από το υπουργείο Εθνικής ʼμυνας μία κοινή αεροναυτική άσκηση Ν. Κρήτης Ελλάδας - Γαλλίας που είναι και ο βασικός μας προμηθευτής σε αεροσκάφη και φρεγάτες, με ταυτόχρονη αποβατική άσκηση στο Β.Αιγαίο με το σύνολο των Ειδικών Δυνάμεων και - να προτείνουμε στο Ισραήλ να πραγματοποιήσει παρόμοια άσκηση Ν.Κύπρου, κάτι που νομίζουμε ότι το έχει προγραμματίσει, ει δυνατόν όμως σε συνεργασία με αμερικανικές δυνάμεις. Έτσι, θα γίνουν πράξη οι δηλώσεις τόσο της Αμερικής, όσο και της Ευρωπαϊκής Ένωσης γιατί αλλιώς, από λόγια έχουμε χορτάσει. Ας μην ξεχνάμε την αμερικανοτουρκική συνεργασία του 1974 φυσικά με την συνεργασία Ελλήνων προδοτών. Εξ’ άλλου, αυτό είναι και η κατάρα της φυλής μας από τα πολύ παλιά χρόνια και μάλιστα, να τιμά τους προδότες και να τιμωρεί του ήρωες. Μόνο με αυτόν τον τρόπο θα αποφευχθεί θερμό επεισόδιο που μπορεί να έχει απροσδιόριστες συνέπειες. Η Τουρκία έχει ήδη αποφασίσει. Ας αποφασίσουμε και εμείς εγκαίρως. Δεν αντέχουμε ΑΛΛΑ ΙΜΙΑ. Τέλος πρέπει να καταλάβουν αυτοί που μας κυβερνούν τα τελευταία χρόνια ότι η συνεχής υποχώρηση είναι ΑΝΙΚΑΝΟΤΗΤΑ, είναι ΔΕΙΛΙΑ, είναι ΠΡΟΔΟΣΙΑ στον λαό που τους ενεπιστεύθη την τύχη του.