Δεν είναι η πρώτη φορά που ο διοικητής του Νοσοκομείου της Ρόδου κ. Μιχάλης Κόκκινος, αποτελεί για το βαθύ και το ρηχό ΠΑΣΟΚ εντός κι εκτός της Δωδεκανήσου, το «κόκκινο πανί».
Για να είμαστε απολύτως δίκαιοι, κ. Μιχάλης Κόκκινος, έκανε ένα μεγάλο λάθος: ενώ θα μπορούσε να επιλέξει άλλου είδους θέσεις και θεσούλες, άοκνες και παντελώς ακίνδυνες, δέχθηκε να υπηρετήσει στην πλέον δύσκολη, αυτή του νοσοκομείου της Ρόδου.
Αγωνία, κούραση, ξενύχτια, πισώπλατα (συντροφικά και άλλα) μαχαιρώματα, ήταν το κύριο χαρακτηριστικό της πολυτάραχης αυτής διαδρομής.
Κι επειδή όλα κρίνονται από το αποτέλεσμα, οφείλουμε να πούμε χωρίς κανέναν ενδοιασμό, ότι ο Μιχάλης Κόκκινος, άντεξε (μαζί με δύο τρεις άλλους ανθρώπους) μέσα σε αυτό το πολεμικό κλίμα και κράτησε (δεν είναι υπερβολή αυτό) ανοιχτό το νοσοκομείο της Ρόδου, μαζί βεβαίως με τον κόπο και την προσπάθεια των εργαζομένων και των γιατρών!
Όσοι θα ήθελαν να ξεχάσουμε τις εποχές που το νοσοκομείο διοικούνταν με επιτροπές, διατάγματα, και μάνατζερ της κακιάς ώρα, που ουδεμία σχέση είχαν με τον τόπο μας, δεν θα τους κάνουμε τη χάρη.
Σήμερα η κατάσταση έφθασε πλέον στο απροχώρητο. Κι οι επιλογές που απομένουν είναι ελάχιστες. Στο εκτελεστικό απόσπασμα, βρίσκεται πρωτίστως η δημόσια υγεία!
Μιχ.Μ.