ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ. KAI TI ΚΑΝΩ; Τα παρακάτω είναι –πάντα- ανεκτίμητα. Για τα άλλα δεν υπάρχει πια και η Μ…CARD!

Κοιτάζουμε τον αφαλό. Ομφαλοσκοπούμε. Τα ήξερα από την αρχή. Αυτός ο λαός είναι ευνούχος. Οικειοθελώς, εν πολλοίς, με ανταλλάγματα, έκοψε την επιθετική του αιχμή, το τσαγανό, το γυάλισμα του ματιού, το βιμπράτο του. Το ήξερα. Το άκουγα σαν καρκινικό απόηχο στα χαζόγελα γύρω μου, στις αμπελοφιλοσοφίες περί υπομονής, στις νεόφαντες ατάκες περί αυτοτιμωρίας και μαζοχισμού του κρυπτοβολεμένου. Το ήξερα. Δε χυνόταν αίμα. Λουφάζανε οι κράχτες. Εκτονωνόταν με αμυχές η χύτρα της οργής. Οι σώφρονες πιο ηττημένοι κι από τους «τουρκεμένους», τους νεογενίτσαρους της ψευδοηθικής που αφόδευσε η κρίση. Προτιμούν το κάτι από το τίποτε. Η ήττα είναι δεδομένη. Το τίποτε είναι το αβίωτα λίγο μασκαρεμένο σε κάτι. Μα δεν το βλέπουν; Γελάσαμε να ξεμουδιάσουμε. Βρίσαμε, αναλύσαμε, ξαναβρίσαμε, βαρεθήκαμε να μιλάμε σαν τον Βαπτιστή στην έρημο. Υποσχεθήκαμε κοινό τσουκάλι, διερευνήσαμε συγκατοικήσεις, ήπιαμε, φάγαμε κάτι, όχι όσο παλιά, κάναμε τα τελευταία μας ψώνια. Απεργήσαμε κιόλας λιγάκι. Φτιάχνουμε ασκήσεις επί χάρτου για τη σωτηρία του άρτου. Πλάνα, αεροπλάνα και βαπόρια. Ε, και; ΟΧΙ. ΙΣΩΣ ΚΑΤΙ ΒΓΕΙ. Από τη δωρική κατηγορηματικότητα του «όχι», γόνιμου εδάφους κάθε αναδημιουργίας, ίσως αναδυθεί ένα λατρεμένο ιωνικό κιονόκρανο. Δεν είναι ζωή η επιβίωση. Αυτό δεν ήταν το πνεύμα του σύγχρονου τρόπου ζωής; Αποστρέφομαι τους Σαδδουκαίους- αριστεροκεντροδεξιούς- της νεόκοπης ηθικής της «λιτότητας». Κανείς τους δεν πείνασε και δε θα πεινάσει. Ανάμεσά τους τα απεχθέστερα ψοφοειδή, οι ανανίψαντες, οι αναγεννημένοι σκεπτόμενοι, αυτοί που τώρα ανακάλυψαν τι εστί πρασινομπλέ καθαρτικό και γενικώς βεραμάν εξαθλίωση. Και αναθεματίζουν εκ του ασφαλούς και οικτίρουν και σιχτιρίζουν και πολιτεύονται και αρθρώνουν με περίσσια ευκολία δημόσιο λόγο, αφοδεύοντας εκεί που τρώγανε και θα ξαναφάνε. Σιχαμερά «μαξιλάρια» και οι βολεμένες βακτριανές καμήλες των 45+, με διπλή καμπούρα εισοδηματικού λίπους. Από κάπου τρων και έτσι δεν τρώγονται. Αυτοί κρατούν με τη βολεμένη του σιγή τα μπόσικα των άνω… Αυτοί μωρώνουν τους λοιπούς. Ήταν, τελικά, οι πιο ευτραφείς Δούρειοι ίπποι του «συστήματος». Απορροφούν κραδασμούς των αδυνάτων και αναρροφούν τον έμετο της συνενοχής τους. Δεν αντέχω και το λουφαγμένο λαγό του ενός μισθού. Ο μόνος που έχει ακέραιο κίνητρο να δράσει. Ανθρωπάκια. Πληγή στο πλευρό του κόσμου οι περισσότεροι νέοι. Οξύμωροι. Θάψεμπουκ, έξοδοι, ντύσιμο, γκομενιλίκι, μαθήματα και λόξα τω Θεώ!!!! Μάτια κενά. Ω, μέλλον, ούτε μάλλον δεν είσαι…Να μη μιλήσω για διανοούμενους. Δεν έχουν τα πτωχά μου ελληνικά αρκετούς προσδιορισμούς που να κρατούν και μία κοσμιότητα λόγου έντυπου…Η ευθύνη πηγαίνει και κατά τη δύναμη. Και έχουν αρκετή. Δεν είναι, λοιπόν, μόνο όσα δούλεψα, είχα, ηύρα και παρήλθαν με την ευκολία του κατασκευασμένα μοιραίου. Είναι και όσα δε θα κάνω πια, ποιος ξέρει για όσο καιρό. Και όσα πια ίσως δε θα νιώσω, τα κεκτημένα του εσώτερου βίου, τα πανάκριβα, τα άυλα, τα δομικά προαπαιτούμενα μιας κάποιας ισορροπίας. Κάνω λίστες. Κάνω σκάλες του Ιακώβ με ό,τι χάθηκε, για λίγο ή πολύ ή πάντα, μόνο που πάνε προς τα κάτω οι κλίμακες αυτές. Κατιούσα κλιμάκωση. ΤΑ ΚΑΜΜΕΝΑ Ο ύπνος/ η ανεμελιά/ το κέφι/ η ποικιλία στη συζήτηση/ η ανοχή / η αξία της δουλειάς/το πρωινό χαμόγελο/ η υπομονή που δεν είναι καταναγκασμός/ η ελευθερία λόγου/ η αψηφισιά/ η προοπτική/ το ξόδεμα δίχως πολλή σκέψη/ η πρόσκαιρη ταυτότητα του ελεύθερου/ τα ταξίδια σε Ελλάδα και εξωτερικό/ το άλλο μάστερ/ οι ξένες γλώσσες/ η οικονομική ανεξαρτησία της μάνας μου/ το δικαίωμα στη μικρή έστω περιουσία και αποταμίευση/ τα πολλά δώρα των ανιψιών μου, των φίλων και συγγενών μου/ ένα μικρό αμάξι/ ένα μικρό διαμέρισμα στην Αθήνα με δάνειο/ τα πλάνα μου/ το θέρισμα των καρπών 19 χρόνων δουλειάς/ το σχολείο μου…και δεν είμαι ο Ιώβ να συνεχίσω την απαρίθμηση. Συγχωράτε με. ΤΑ ΧΑΜΕΝΑ Η δημοκρατία/ ο λαός/ οι ψυχές που αυτοκτόνησαν/η σχετική γαλήνη/ η ελπίδα/ οι λέξεις/ οι έννοιες/ η εθνική κυριαρχία/ Η ΠΑΤΡΙΔΑ. ΕΜΕΙΣ. ΕΜΕΙΣ ΕΙΜΑΣΤΕ Η ΠΑΤΡΙΔΑ. ΧΑΜΕΝΗ ΠΑΡΤΙΔΑ; Εδώ, στα Μαρμαρένια Αλώνια. Ή, αλλιώς, οψόμεθα εις Φιλίππους. ΘΑ ΕΙΜΑΙ ΕΚΕΙ. Καλλιόπη Κουντούρη