Ακούς Δήμαρχε... (ένας διάλογος για το έργο του Κώστα Νεοφύτου)

Γράφει ο αρχιτέκτονας μηχανικός Αγαπητός Ξάνθης Αυτές τις ημέρες εκτίθενται έργα ενός δικού μας καλλιτέχνη, του Κώστα Νεοφύτου, με τίτλο έκθεσης «Έρωτας και Θάλασσα». Μια εκπληκτική περιδιάβαση της ροδίτικης τέχνης μέσα από την κεραμική, γλυπτική και ζωγραφική στη σύγχρονη ιστορία της. Ο σεβασμός απαιτητός, ο θαυμασμός αναγκαίος. Πράγματι, υπάρχουν καλλιτέχνες που είναι παιδιά αυτής της ευλογημένης γης, αυτού του χαρισματικού νησιού. Ο δημιουργός Κώστας Νεοφύτου, παιδί του Ελντοράντο της αρχαιολογίας, της ιστορίας και της γλυπτικής, όπως ονομάζει τη Ρόδο η Μαρίνα Μπαρίσεβιτς, μέλος της Διεθνούς Ακαδημίας Κεραμικής της Γενεύης, πλάθει το όνειρο, ζωγραφίζει τη φαντασία, αποδίδει την εικόνα, στιγματίζει το παρόν για να διαρκέσει στο μέλλον. Η θάλασσα στα χέρια του ημερεύει και γίνεται στοιχείο ψυχικής γαλήνης και έρωτα, τα δικά του θαλασσοπούλια πετούν για να δείξουν την αιωνιότητα, οι ανθρώπινες φιγούρες στέκονται με ευλάβεια στον επισκέπτη για να αποδείξουν το σεβασμό του πλάστη τους, τα γυμνά μαρμάρινα κορμιά στέκονται με δέος για να παρουσιάσουν την απαστράπτουσα αλήθεια του σώματος και την αρμόνια της διάστασης. Σε αυτό το κέλευσμα, όλοι μας πρέπει να φανούμε έτοιμοι για την υπέρβαση από τη σημερινή βαρύτητα προς στη φυγή του αύριο. Οι γλάροι του καλλιτέχνη που ήταν «ακουμπισμένοι» στην περιοχή «Κάτω Πέτρες» για δεύτερη φορά πέταξαν χωρίς τη θέλησή τους. Δικαιούνται την αποκατάσταση τους. Δεν μπορεί ένα αντιπροσωπευτικό έργο να κοιμάται σε κάποια αποθήκη και να μην παρουσιάζεται στο ροδιακό κοινό. Έξαλλου δεν έχουμε την πολυτέλεια να εκμηδενίζουμε έργα που κατοχυρώνουν την πολιτιστική μας ταυτότητα στο βάθος του χρόνου. Η μεταφορά του έργου σε άλλο σημείο, ίσως να είναι η ενδεδειγμένη λύση στην πίεση της έλλειψης φύλαξης και εκτιθέμενης ανασφάλειας. Η Πλατεία του Νεώριου μπορεί να δεχθεί ένα τέτοιο φιλικό έργο. Με μια σχετική διαμόρφωση του χώρου, μπορεί να αποτελέσει το σημείο αναφοράς, σε ένα χώρο που σήμερα δεσπόζει η αρχιτεκτονική δημόσια γύμνια. Ο χώρος χρειάζεται ένα φτερούγισμα, μια κίνηση, ένα φευγιό και αυτό μπορεί να τα δωρίσει το σύμπλεγμα των γλάρων του Κώστα Νεοφύτου. Στο χέρι της Τοπικής Αυτοδιοίκησης να σκύψει με ενδιαφέρον στην πρόταση και να αρχίσει να αποδίδει ψυχή σε μια εξέχουσα γωνία της Ρόδου, επισκέψιμη και φωτεινή, ώστε να αναζωογονηθεί από τον μαρασμό (όπως πραγματοποίησε με επιτυχία στο κηποθέατρο «το ΡΟΔΟΝ» και στο «ΗΧΟΣ και ΦΩΣ»). Το πλήθος των έργων που παρουσιάζονται στην έκθεση είναι ένα μίγμα γλυπτικής κεραμικής αλλά και ζωγραφικής τέχνης και όπως λέει ο δημιουργός «Εγύρεψα χώμα, νερό, αέρα και φωτιά για να πλάσω και έτσι να μείνεις στους αιώνες αθάνατη. Η παρηγοριά του καλλιτέχνη. Ο ιδρωμένος οίστρος, τα δώρα της επιτυχίας ως και η λύπη της αποτυχίας, στοιχεία αναπόσπαστα της δημιουργίας, στον πηλό, τον μπρούντζο και το μάρμαρο. Δημιουργώντας ένα έργο τέχνης, το κατευθύνω και με κατευθύνει. Το πηγαίνω και με πάει. Η τέχνη λυτρώνει. Είναι η τέχνη φωτιά και δώρο, μαρτύριο και λύτρωση. Φαρμάκι και φάρμακο» Αυτά «τα παιδιά» του καλλιτέχνη οφείλουν να βρουν το σπίτι τους, το οίκο τους για να μπορούμε όλοι μας να τα απολαμβάνουμε. Δεν μπορούν να μένουν στριμωγμένα, στραγγαλισμένα σ΄ ένα δωμάτιο, αλλά πρέπει να πετάξουν στο βλέμμα μας για να δεχθούμε τις πλαστικές λύσεις ως μια αναζήτηση στο καθημερινό άγχος. Η αφαιρετική κατεύθυνσή του έρχεται να προσδώσει προσθετικά συμβολισμούς και φαντασία για να «κτίσουμε» και εμείς την δική μας κιβωτό. Μας λείπει ένα Μουσείο Γλυπτικής – Κεραμικής Τέχνης , το οποίο θα μπορούσε να έχει την φιλοξενία των έργων του Κώστα Νεοφύτου. Η Ρόδος, το σταυροδρόμι των πολιτισμών, δεν μπορεί να λείπει από αυτές τις προκλήσεις των καιρών. Υπάρχουν κτήρια, γωνίες που η αρχόντισσα Ρόδος μπορεί και θέλει. Ο χώρος του «συσσιτίου» στη οδό Σωκράτους μπορεί να είναι ένα από αυτά. Ο δήμος Ρόδου, ιδιαίτερα σήμερα που επιζητάει την εναλλακτική τουριστική πρόταση δεν μπορεί να μην το αναγνωρίσει. Τα έργα τέχνης είναι πολλά και για πολλούς. Ο πολιτισμός είναι φτερούγισμα, είναι μαγεία, είναι επικοινωνία, είναι η έξοδος… Η Τέχνη στοχοθετεί τις μακρινές ανθρώπινες προοπτικές και δίνει όραμα του νέου αύριο. Είναι μετουσιωμένη μορφή του αγώνα της κοινωνίας. Στο κ. Κώστα Νεοφύτου που μας έχει χαρίσει μερικά αξιόλογα έργα τα οποία κοσμούν τις πλατείες και δημόσιους χώρους, του οφείλουμε περισσότερα γιατί το καλλιτέχνημα μπορεί να μας βγάλει από την ασθένεια της Ιστορίας και να μας οδηγήσει στο επιζητούμενο Όραμα. Είναι καιρός να ξεφύγουμε από την μετριότητα ενός δημόσιου διαλόγου που εστιάζεται σε παράγκες και «καραγκιόζηδες», σε βοθρολύματα και λάσπες, σε πάρτι και τρελοκαμώματα. Η πόλη θέλει το οξυγόνο της και αυτό θα παραχθεί μόνο μέσα από την πολιτιστική μας ταυτότητα και υπαρξιακή μας δεινότητα…