Πόσο ν’ αντέξει ο Νέστορας;

Γράφει ο Μιχάλης Μαστής Mihalis@Rodiaki.gr «Είναι ζωή αυτή ρε αδερφέ;» είπε μια φωνή δίπλα μου, την ώρα που βρισκόμουν σε κίνηση, Παρασκευή μεσημέρι, κάπου κοντά στο λιμάνι της Ρόδου! Γύρισα το κεφάλι, είδα ένα άγνωστο παλικάρι, θηρίο σκέτο, γύρω στα 35 και διέκρινα αμέσως την απογοήτευση και τη θλίψη στα μάτια του. Είναι η 10η συνεχόμενη μέρα που έρχομαι εδώ. Αναζητώ δουλειά, αλλά τίποτα. Μπορώ να κάνω τα πάντα, μπορώ να σηκώσω τα πάντα από βάρη, αλλά δουλειά δε μου δίνουν – είπε σαν να με ήξερε από χρόνια. Είναι γενικό το κακό, κουράγιο – του είπα και έκανα να φύγω ανοίγοντας το γκάζι. Θα αυτοκτονήσω, θα το κάνω στ’ αλήθεια, δεν μπορώ άλλο αυτή την κατάσταση – είπε σαν να ήθελε να το βγάλει από μέσα του. «Πάγωσα» και όπως κινούνταν κι αυτός με μηχανή, πήγα αμέσως δίπλα του και άρχισα να τον ζυγίζω για το πόσο σοβαρά μιλούσε. Δεν έχω άλλο στον κόσμο από τη μάνα μου. Την φροντίζω εγώ. Αλλά τίποτα δεν μπορώ να της προσφέρω πια. Κι αν αυτοκτονήσεις που λες; Θα είναι καλύτερα γι αυτήν; - του είπα και ακαριαία τον είδα που συνοφρυώθηκε. Του έγνεψα να σταματήσει δεξιά, είχαμε φτάσει πια κοντά στην είσοδο της Τάφρου. Έβγαλα μολύβι και χαρτί. Του είπα ότι είμαι δημοσιογράφος, αν θέλει να μιλήσει, να πει, να περιγράψει την κατάσταση. Δέχθηκε αλλά «χωρίς φωτογραφικές», όπως είπε. Μου περιέγραψε πόσο καλά περνούσε μέσα στη φτώχεια του τα προηγούμενα χρόνια. Πόσο εύκολα έβρισκε μεροκάματο. Που δεν προλάβαινε να πηγαινοέρχεται από τη μια δουλειά στην άλλη. Και σήμερα; Σήμερα βρίσκει παντού πόρτες κλειστές. Κι αν βρεθεί και καμιά χαραμάδα που και που, φροντίζουν να τρυπώνουν άλλοι. Μαύρους και Πακιστανούς βρίσκω μπροστά μου συνέχεια, είπε όχι με κακία αλλά με ένα παράπονο που πρώτη φορά διάβασα σε έκφραση προσώπου στη ζωή μου. «Για αυτό σου λέω, δεν πάει άλλο αδερφέ» είπε και με χαιρέτησε κοιτάζοντας αλλού. Τα μάτια του είχαν βουρκώσει. Ο Νέστορας, είναι ένας από τους εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους, σε αυτή τη χώρα, που βρίσκεται σε τραγικό αδιέξοδο. Δεν είναι ούτε πτυχιούχος, ούτε πολυτεχνίτης, ούτε καταστηματάρχης, ούτε έμπορος, ούτε δημοσιογράφος, ούτε τίποτα. Δεν ανακατεύτηκε ποτέ με τα πολιτικά. Δεν αξίωσε θέσεις και ρουσφέτια. Ένας μεροκαματιάρης χωρίς μεροκάματο είναι. Γιατί κάποιοι του το στέρησαν. Ένας ανώνυμος πολίτη, με τον οποίο δεν θα ασχοληθεί ποτέ κανείς! Αυτή είναι δυστυχώς η πραγματικότητα που έχει διαμορφωθεί σήμερα στη χώρα μας, στον τόπο μας. Και η οποία φέρνει έναν βαρύ, μα πολύ βαρύ χειμώνα..!