A la carte αντίληψη της ισότητας

Του Δημήτρη Ν. Πατσάκη Η συγκροτημένη έκφραση αντίρρησης των ομάδων που συμμετέχουν στα αποκαλούμενα «ευγενή» ταμεία ασφάλισης (κύριας και επικουρικής σύνταξης, εφάπαξ παροχών και περίθαλψης) δεν είναι καθόλου τυχαία. Η επί δεκαετίες «διαχείριση» εσόδων, αποδόσεων περιουσιακών στοιχείων και παροχών, με συνευθύνη των κυβερνητικών κομμάτων αλλά και με την σιωπηρή συναίνεση των σταθερά αντιπολιτευτικών δυνάμεων, διαμόρφωσε μια απαράδεκτη και συνάμα προκλητική συμπεριφορά έναντι της συντριπτικής πλειοψηφίας των υπολοίπων μελών της δρώσας οικονομίας. Χωρίς αμφιβολία, η άσκηση συνταγματικών υποχρεώσεων και δικαιωμάτων, είναι ελλειπέστατη. Τόσο ως προς στην καθυστέρηση διορθώσεων των κακώς κειμένων όσο και στην έλλειψη ελάχιστης αυτοκριτικής των αρμοδίων (Διοικήσεων, συνδικαλιστικών εκπροσώπων στα Δ.Σ. και πολιτικών προϊσταμένων). Δεν απαιτούνται, τουλάχιστον ως προς τις διαπιστώσεις της «ασθένειας», αναλογιστικές μελέτες για να αποκαλυφθεί, ακόμη και σε αποφοίτους υποχρεωτικής εκπαίδευσης, το μέγεθος του κακού που «μας βρήκε». Ακόμη και ο καφεπώλης της ορεινής π.χ. Αρκαδίας είναι σε θέση να κρίνει το συμφέρον του αν οι εισπράξεις από τους καφέδες, την πρέφα και το τάβλι αλλά και την «γκανιότα» από την «πόκα» που στήνεται αμέσως μετά την είσπραξη των επιδοτήσεων/ αποζημιώσεων της «καταραμένης» Ε.Ε. αρκούν για να καλύψουν τις ανελαστικές δαπάνες της επαγγελματικής του εγκατάστασης. Το αν θα αυξήσει τις τιμές διάθεσης των προσφερομένων αφεψημάτων και λοιπών «υπηρεσιών» είναι μάλλον αποτρεπτικό της συνέχισης της λειτουργίας του. Η μείωση του κόστους π.χ. μέσω της μείωσης του ενοικίου που καταβάλλει στον συνήθως εκτός χωρίου ευρισκόμενο κληρονόμο του ακινήτου, είναι μία δόκιμη ενέργεια. Στην περίπτωση όμως των «πατρικίων» των προαναφερομένων ταμείων, η έννοια «μείωση κόστους παροχών», μέσω εκλογίκευσης, ελέγχου και –ενδεχομένως- κολασμού της σπατάλης σε μη αναγκαίες (ή και μηδέποτε πραγματοποιηθείσες) δαπάνες συνιστά «casus beli». Το πλέον χαρακτηριστικό γνώρισμα των διαμαρτυρομένων φορέων είναι, η πέραν των εισφορών των ασφαλισμένων κάλυψη των δαπανών λειτουργίας τους από «κοινωνικούς» πόρους και επιχορηγήσεις/ενισχύσεις από το Δημόσιο Ταμείο ή τις επιχειρήσεις. Το στοιχείο της μετακύλισης του σχετικού κόστους στις τιμές διάθεσης των υπηρεσιών προς τους λοιπούς «πληβείους» προφανώς δεν απασχολεί τους συνήθεις «φίλους του λαού» και «προστάτες της εργατιάς». Οι αντιδράσεις των απασχολουμένων στους φορείς άσκησης κοινωνικής πολιτικής, δυστυχώς επικεντρώνονται στο ενδεχόμενο απώλειας θέσεων εργασίας, συνήθως διοικητικής/διαχειριστικής φύσεως. Η μέχρι σήμερα ακόμη «χειρόγραφη» απεικόνιση και καταγραφή δεδομένων είναι βέβαιο ότι απαιτούσε πλήθος «γραφιάδων», κλητήρων, μεταφορέων φακέλλων (με σχετικά επιδόματα...), πρωτοκολλητές κ.τ.λ. μετά των απαραίτητων προϊσταμένων, διευθυντών κ.ο.κ. Η καθυστερημένη εισαγωγή εφαρμογών πληροφορικής, με ηλεκτρονικό μητρώο, αρχεία, on-line επικοινωνία και διαφανή σε πραγματικό χρόνο (real time) λογοδοσία, είναι βέβαιο ότι ανησυχεί τους κάθε είδους «Γκρούεζες» της επικράτειας της «φαιδράς πορτοκαλέας». Το επικίνδυνο στοιχείο της έκθεσης των εκάστοτε πολιτικών τους προϊσταμένων χωρίς οι τελευταίοι να είναι βέβαιο ότι ευθύνονται, πέραν της αγνοίας τους, για τα τεκταινόμενα, είναι σαφές ότι αποδεικνύει το μέγεθος και την σοβαρότητα του προβλήματος.