“Ο πρωταθλητισμός σε επιλέγει...”

Η Βούλα Πατουλίδου ξεδίπλωσε άγνωστες πτυχές της αθλητικής της πορείας στα παιδιά του ΑΓΕΣ «Κάμειρος 2009» την Κυριακή και η «ΑΡ» ήταν εκεί για να τις καταγράψει. Η χρυσή ολυμπιονίκης συγκινήθηκε όταν αναφερόταν στην επιτυχία του 1992

Μια σπάνια εξομολόγηση στους αθλητές και τις αθλήτριες του ΑΓΕΣ «Κάμειρος 2009» την περασμένη Κυριακή στη Στέγη του Πολιτιστικού Συλλόγου Σορωνής «Το Αμνπερνάλλι», έκανε τη Βούλα Πατουλίδου να δακρύσει την ώρα που αναφερόταν στη στιγμή ανάκρουσης του εθνικού ύμνου στη Βαρκελώνη το 1992. Η χρυσή ολυμπιονίκης απάντησε στις ερωτήσεις των παιδιών του συλλόγου και ξεδίπλωσε πτυχές άγνωστες της αθλητικής της ζωής. Μαζί της οι Νικόλ Κυριακοπούλου, Ιωάννης Πρώτος και Σάββας Διακονικόλας. Το παρών στην εκδήλωση έδωσε κι ο επικεφαλής της μειοψηφίας στον Δήμο Ρόδου, Γιώργος Χατζημάρκος. Η «ΑΡ» ήταν εκεί και κατέγραψε το κλίμα, δίνοντας με τίτλους τις κυριότερες δηλώσεις της: Το συναίσθημα την ώρα του εθνικού ύμνου: «Στη Βαρκελώνη αγωνίστηκα για ν’ αποδείξω ότι η Ελλάδα δεν είναι μια τυχαία χώρα και αξίζει να έχει την καλύτερη δυνατή αντιμετώπιση κι ότι επιτέλους μπορούμε όλοι οι Έλληνες να φτάσουμε ψηλά. Η χώρα μου ήταν το κίνητρο τότε και πηγή έμπνευσης για ν’ αγωνιστώ. Μπορεί να έχει γεννήσει αυτή η χώρα χίλιους έναν προδότες, αλλά έχει χίλιους ήρωες» Για το πρώτο ερέθισμα: «Δεν…θυμάμαι πραγματικά πότε ξεκίνησα ν’ ασχολούμαι με τον αθλητισμό γιατί έχουν περάσει κι αρκετά χρόνια. Το μόνο σίγουρο είναι πως από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, έτρεχα συνεχώς, λες κι αυτό ήταν ένα ζητούμενο για μένα. Θεωρώ ότι κανείς δεν έχει γεννηθεί ακόμη χωρίς να διαθέτει ούτε ένα χάρισμα. Στην πορεία κάποιοι καθηγητές μου, αντιλήφθηκαν το χάρισμα μου αυτό στον αθλητισμό και ζήτησαν από τους γονείς μου να το αξιοποιήσω σε μια εποχή που αθλητισμός ήταν …ποινικώς διώξιμος, ειδικά όταν ζεις σε μια περιοχή που τότε δεν είχε μέλλον, όπως η Φλώρινα. Με το χρόνο πάντως η προσπάθειά μου αυξανόταν και βρέθηκαν φυσικά οι άνθρωποι που με υποστήριξαν». Ο πρωταθλητισμός: «Κατ’ αρχάς, ξεκινάς κάνοντας όποιο άθλημα σου αρέσει, κι αν διαπιστώσεις ότι αυτό σου πάει, στη συνέχεια ασχολείσαι περισσότερο. Από κει και πέρα βρίσκεις τον εαυτό σου και δεν θέλεις πια ν’ απομακρυνθείς απ’ αυτό. Πολλά παιδιά ξεκινούν με δυνατότητες αλλά ένα ίσως συνεχίσει να κάνει πρωταθλητισμό. Πρέπει να έχεις την όρεξη να διεκδικήσεις και να υποστείς γι’ αυτόν. Ο πρωταθλητισμός θα έλεγα σε…διαλέγει και είναι ουσιαστικά…καλογερική. Από τη στιγμή πια που στερείσαι τα αυτονόητα, πολλά πράγματα δρομολογούνται ερήμην σου…» Η πορεία: «Σε νεαρή ηλικία δεν θα μπορούσα να φανταστώ ότι θα έκανα πρωταθλητισμό. Στα 15 μου χρόνια υπήρχαν περιπτώσεις ανθρώπων που με χαρακτήρισαν ατάλαντη για να διεκδικήσω διακρίσεις στα 100μ. και το μήκος που είχα ασχοληθεί. Στα 23 ο προπονητής μού είπε πως με την ταχύτητα που έχω, αν βάλω και την τεχνική των εμποδίων θα μπορούσα να πετύχω σπουδαιότερα πράγματα. Στην προσπάθεια για την κορυφή δεν αποκλείεις τίποτε. Παλεύεις συνεχώς μ’ ένα θηρίο, τον κακό σου εαυτό. Εσείς ζείτε σ’ έναν ονειρεμένο τόπο κι έχετε κοντά σας ανθρώπους που ονειρεύονται όπως εσείς και μπορούν να σας βοηθήσουν να πετύχετε.» Για τις φιλίες: «Μπορώ να πω ότι δεν αποκλείεται να είσαι ως αθλητής καλός φίλος και μ’ έναν άνθρωπο άσχετο μ’ αυτόν τον χώρο. Δεν ένοιωσα ποτέ έλλειψη φίλων και ανθρώπων που με στηρίζουν. Μην ξεχνάτε άλλωστε πως ο πρωταθλητισμός είναι ‘’καλογερική’’. Θα μπορούσα να έχω περισσότερους φίλους, αλλά δεν μπορείς να τα κάνεις όλα μαζί…» Ο ρόλος της τεχνικής: «Στην αρχή κι εγώ στην τεχνική μου έκανα πολλά λάθη. Η μόνη κούρσα που αυτοματοποίησα κατά κάποιον τρόπο τα πάντα ήταν αυτή των Ολυμπιακών Αγώνων το 1992. Πάντως, σιγά-σιγά βρήκα τις σταθερές μου για τη συνέχεια. Να ξέρετε ότι τα μειονεκτήματα του καθενός δεν είναι απαραιτήτως αρνητικά. Μη σας φοβίζει τίποτα…» Για τη διατροφή: «Ήμουν τυχερή γιατί όταν έκανα πρωταθλητισμό αυτά που απαγορεύονταν δεν μου άρεσαν και δεν τα στερήθηκα. Η διατροφή είναι μια σοβαρή υπόθεση για να την προσπεράσεις έτσι απλώς… Σε μικρή ηλικία πάντως δεν πιστεύω να υπάρχει κάτι το απαγορευμένο από πλευρά διατροφής. Με το φαγητό άλλωστε υπάρχει μια σχέση αγάπης και μίσους…» Η στήριξη: «Εάν δεν υπήρχε ο σύζυγός μου ίσως να μην είχα επιστρέψει ποτέ στον κλασικό αθλητισμό όταν έπρεπε. Πίστεψε σε μένα ή σε ό, τι δεν είχα πιστέψει εγώ και κατάκτησα αυτό που μου άξιζε.» Το πρότυπό της: «Πάντα με συγκινούσαν οι ιστορίες αθλητών που έκαναν τη διαφορά. Η Ντίβερς, για παράδειγμα όταν ήταν σε μικρή ηλικία είχε διαγνωστεί πάθηση που ατονούσε τους μύες της, αναφέροντας πως θα κατέληγε σε αναπηρικό καροτσάκι. Παρόλα αυτά, με τις κατάλληλες ασκήσεις, όχι απλώς δεν εγκατάλειψε τον αθλητισμό, αλλά αναδείχθηκε ολυμπιονίκης. Για μένα αυτή η αθλήτριά και η προσπάθειά της περισσότερο, αποτελεί πρότυπο.» Ο ρόλος του προπονητή και η σχέση μ’ αυτόν: «Τον προπονητή σου φυσικά τον εμπιστεύεσαι. Ανέφερα άλλωστε ότι το αγώνισμα των εμποδίων δεν ήταν και το καλύτερό μου, αλλά χάρις στον προπονητή ασχολήθηκα μ’ αυτό και πέτυχα. Στον αθλητισμό μην κλείνετε ποτέ πόρτες… Πέραν αυτού, όταν έκανα την προετοιμασία μου, ‘’έκλεβα’’ κι έκανα την προπόνηση που ήθελα πολλές φορές και μόνη μου γιατί πίστευα πως θα μπορούσα να τα πάω καλύτερα και είχα πάθος μ’ αυτό» Η συμβολή του συλλόγου: «Είναι σημαντικό όταν κάνεις ατομικό άθλημα να είσαι παράλληλα και κομμάτι μιας ομάδας. Μόνος σου αγωνίζεσαι για την επιτυχία αλλά είσαι μέρος ενός παζλ. Σε περίπτωση τραυματισμού μάλιστα, σε βοηθούν οι άνθρωποι ακόμη και μέσα από τον σύλλογο να βρεις τον εαυτό σου.» Ο συναγωνισμός με τους…μεγάλους: «Κάθε φορά θεωρώ πως ο μεγάλος σου αντίπαλος είναι ο κακός σου εαυτός και παλεύεις μ’ αυτόν για να μπορέσεις να τον τιθασεύσεις. Εάν από τις δέκα μάχες που θα δώσεις, είσαι στις οκτώ ο νικητής, τότε θα καταφέρεις να διακριθείς». Οι σχέσεις με αντιπάλους: «Στην πορεία μου έχω κάνει αρκετές επαφές με συναθλητές και συναθλήτριες στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Μ’ αυτούς του εξωτερικού δεν έχουμε πια επικοινωνία γιατί ο καθένας προσπαθεί πια μετά τον πρωταθλητισμό ν’ ακολουθήσει άλλες διαδρομές και να επιβιώσει, αλλά έχω αρκετούς φίλους του χώρου από την Ελλάδα.» Οι τραυματισμοί και η αποχή: «Κατά την διάρκειά της πορείας σου μπορείς να έχεις τραυματισμούς ύπουλους από απροσεξία. Πρέπει να υπάρχουν οι κατάλληλες τεχνικές αναλόγως και των καιρικών συνθηκών ,ενώ η ξεκούραση πολλές φορές είναι μέρος της προπόνησης για να τους αποφύγεις. Δύο χρόνια μετά τη Βαρκελώνη είχα έναν τραυματισμό που με κράτησε έναν χρόνο εκτός δράσης. Η μοναξιά ήταν άγρια αλλά συνέχισα να το παλεύω γυμνάζοντας τα μέλη του σώματος που μπορούσα. Πετυχημένος είναι αυτός που συνεχίζει και προσπαθεί μετά τις αποτυχίες του» Για τον Θεό: «Πιστεύω στον θεό. Δεν ξέρω πώς λέγεται, αλλά όταν είσαι πολλές φορές απελπισμένος μια δύναμη έρχεται και προστατεύει αυτό το τέλειο δημιούργημα που λέγεται άνθρωπος για να το βάλει στη διαδρομή του…»