Φτάνοντας στα όριά μας...
ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΚΕ 1407 ΦΟΡΕΣ
Προσπαθείς να κάνεις τον απολογισμό σου κάθε μέρα και να βρίσκεις ένα νόημα
Προσπαθείς να κάνεις τον απολογισμό σου κάθε μέρα και να βρίσκεις ένα νόημα, ένα κίνητρο που δεν σε αφήνει να τα παρατήσεις. Θέλεις να δεις το παρακάτω. Ελπίζεις να είναι καλύτερο, ό,τι και να λένε τα προγνωστικά και η διαίσθησή σου.
Έρχονται στιγμές που δεν είναι καθόλου εύκολο να παραμείνεις όρθιος. Αισθάνεσαι κουρασμένος, εξαντλημένος, απογοητευμένος… Αναρωτιέσαι αν αξίζει τον κόπο… Αν μπορείς να τα καταφέρεις. Θέλεις ανθρώπους γύρω σου που να σε στηρίζουν, που να πιστεύουν σε σένα. Έχεις ανάγκη από μια ώθηση. Στο τέλος, όμως, δεν ξέρεις αν πραγματικά μπορούν να βοηθήσουν όσο θα το ήθελες. Λες «έχουν και εκείνοι τα δικά τους». Και μένεις πάλι μόνος με τον εαυτό σου να γυρεύεις απαντήσεις, να αναζητάς όλα εκείνα για τα οποία δεν είσαι σίγουρος. Να ψάχνεις την ταυτότητά σου, τα θέλω σου.
Παλεύεις με τις αμφιβολίες και τους φόβους σου και εύκολα μπερδεύεις την αλήθεια με τα απωθημένα σου. Όλα μπορεί να μοιάζουν ίδια και μόνο μια ανατροπή πιστεύεις ότι θα τα αλλάξει όλα. Γυρεύεις το κάτι διαφορετικό, εκείνο που θα καταλαγιάσει το ανικανοποίητό σου, εκείνο που θα γεμίσει το κενό σου. Και ψάχνεις τρόπους, ψάχνεις διεξόδους. Αναρωτιέσαι αν πραγματικά φταίει το έξω σου ή αυτό που συμβαίνει μέσα σου: το αχόρταγο, το ονειροπόλο, το αντισυμβατικό.
Θυμώνεις που κανείς δεν σε καταλαβαίνει και όλοι απορούν γιατί δυσανασχετείς, γιατί δεν είσαι ευχαριστημένος με τίποτα. Δεν σε καταλαβαίνουν γιατί δεν είσαι εσύ. Ο καθένας είναι διαφορετικός και αντιλαμβάνεται τα πράγματα διαφορετικά. Στο τέλος, πορεύεσαι μόνος. Παίρνεις το ρίσκο και προχωράς. Είσαι έτοιμος να δεχτείς τις όποιες συνέπειες.
Τίποτα και κανείς δεν μπορεί να σε κάνει ευτυχισμένο αν εσύ ο ίδιος δεν ανακαλύψεις τι είναι αυτό που σε εμποδίζει από το να γίνεις αυτό. Πολλές φορές τρομάζουμε όταν ανακαλύπτουμε ότι το εμπόδιο είμαστε εμείς οι ίδιοι. Σαμποτάρουμε τον εαυτό μας με τις ανασφάλειές μας, τις προβολές μας, τα απωθημένα μας, τον αρνητικό τρόπο σκέψης και τα αρνητικά μας συναισθήματα. Η αίσθηση της «έλλειψης» ποτέ δεν μπορεί να μας οδηγήσει στην αίσθηση πληρότητας.
Τα όρια του καθενός πρέπει να γίνονται σεβαστά. Όταν φτάσεις και ξεπεράσεις τα όριά σου γίνεσαι άλλος άνθρωπος. Θυμώνεις, δυσανασχετείς, όλοι και όλα σου φταίνε. Και έχεις δίκιο. Η ποιότητα της ζωής σου δεν είναι αυτή που θα ήθελες. Νιώθεις ότι διαβρώνεσαι, ότι αργοπεθαίνεις. Έχεις ανάγκη από κάθαρση, από μια νέα αρχή. Είναι η στιγμή των αποφάσεων.
Σε αυτό το σημείο πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί, γιατί πάνω στο θυμό μας πετάμε πράγματα, ανθρώπους, στιγμές που ίσως δεν θα έπρεπε. Η σύγχυσή μας θέλει να καταλογίσει και να αποδώσει ευθύνες και κατηγορώ, θέλει να ενοχοποιήσει και να τιμωρήσει. Όταν περάσει η σύγχυση, τότε μόνο θα φανεί η αλήθεια. Τότε μόνο θα καταλάβεις όλη την εικόνα. Θα δεις καθαρά και τότε ίσως αναθεωρήσεις. Ίσως τότε μόνο θεραπευτείς από το θυμό σου…
Όλοι μπορούμε να φτάσουμε εν δυνάμει τα όριά μας. Το ζήτημα είναι να προλαμβάνουμε μια τέτοια κατάσταση. Πώς; Να μιλάς, να εξωτερικεύεσαι, να επικοινωνείς με τους άλλους. Δείξε και μίλα για αυτό που νιώθεις. Όχι με μισόλογα. Βρες το θάρρος όχι να εκραγείς ή να τσακωθείς, αλλά να μοιραστείς τις αλήθειές σου με εκείνον που πιστεύεις ότι θα σε ακούσει, με εκείνον που ξέρεις ότι νοιάζεται και θέλει να καταλάβει. Οι αλήθειες δεν λέγονται με φωνές, δεν λέγονται ούτε με την σιωπή.
Βρες τις λέξεις εκείνες που θα φτάσουν στον άλλο άνθρωπο όχι σαν βέλη, αλλά σαν κατάθεση ψυχής. Ίσως τότε όλα να μην έμοιαζαν τόσο ανυπέρβλητα και ίσως τότε να μην έφτανες τα όριά σου. Ο καθένας κάνει τις επιλογές του όταν φτάνει σε αυτό το σημείο. Κάποιοι ορθώνουν τοίχοι, ενώ κάποιοι άλλοι απλώνουν γέφυρες…
Να θυμάσαι πάντα πως η ισορροπία είναι εσωτερική υπόθεση και όποιος αμφιβάλλει ας ρωτήσει εκείνους που είναι ψηλά και τα έχουν όλα…
Γράφει η Μαρία Καρίκη
Ψυχολόγος
Ακολουθήστε τη Ροδιακή στο Google News
