Οι «μικροί» λογοτέχνες μας αποτυπώνουν τις σκέψεις τους

Οι μαθητές του 5ου Γυμνασίου Ρόδου αρθρογραφούν

Με ένα ακόμα υπέροχο κείμενο κειμενάκι η Δέσποινα, ευφάνταστη όπως είναι, βρήκε το δικό της πρωτότυπο τρόπο να μιλήσει για την διαφορετικότητα και αποφάσισε να μεταμορφωθεί στη Μόλυ, τη γατούλα. Ο αλληγορικός λόγος πάντοτε βοηθούσε δύσκολα θέματα να γίνονται εύπεπτα και ευχάριστα στην ανάγνωσή τους. Για αυτό κι η Μόλυ έχει πολλά να μας πει...

Συμπαραστάτες στη σπουδαία προσπάθεια των παιδιών, βρίσκονται οι καθηγητές Τσιόγκας Γρηγόρης και Καλαούζη Ντίνα τους οποίους για μια ακόμα φορά ευχαριστουμε θερμά.

Μόλυ, η γάτα!
Σήμερα έχει ωραίο καιρό! Ευτυχώς η χθεσινή βροχερή μέρα πέρασε… Βλέπετε, είμαι γάτα και στις γάτες δεν αρέσει το νερό. Λοιπόν, για να γνωριστούμε, με λένε Μόλυ και είμαι μια μαύρη γάτα με γαλαζοπράσινα μάτια και άσπρες πατούσες. Αυτή τη στιγμή, κάθομαι στο περβάζι ενός μπαλκονιού και καθαρίζω τις πατούσες μου. Βέβαια, δεν μου αρέσει, όταν από άσπρες γίνονται γκρι… ή ακόμα και μαύρες! Τέλος πάντων, βλέπω πως η καλή κυρία που μένει απέναντι μας έβαλε πάλι ωραίες λιχουδιές, όπως κάθε πρωί, για να φάμε.

Όταν λέω ‘’μας’’ εννοώ την οικογένειά μου. Είμαστε περίπου 12 γάτες εδώ στη γειτονιά και όλοι μας αγαπάνε… Ίσως όχι όλοι, αλλά οι περισσότεροι μας αγαπάνε! Τέλος πάντων, νομιίζω πως με τόσο φαγητό που έφαγα, έχω γίνει μία μπάλα. Λέω να σηκωθώ να περπατήσω λίγο. «Μόλυ πρόσεχε!» «Μόλυ, φύγε, τρέχα!», άκουσα να μου λένε δύο γνωστές φωνές, αλλά προτού προλάβω να γυρίσω το κεφάλι μου να δω τι εννοούν… ΜΠΟΥΜ! Έγινα ένα με την άσφαλτο. «Θεέ μου!» αναφώνησα! «Η ουρά μου!» τσίριξα. Τι μου συνέβη; Με πάτησε αμάξι!!!

Ένιωσα δύο χέρια να με σηκώνουν προσεκτικά από τον δρόμο και να με τοποθετούν σε μία μαλακή κουβέρτα. «Θα γίνεις καλά γατούλα» μού είπε το κοριτσάκι και μπήκαμε στο αμάξι χωρίς να γνωρίζω τον προορισμό της διαδρομής. Κράτησε περίπου 15 λεπτά και αφού φτάσαμε, μπήκαμε σε ένα κτήριο όπου είχε κι άλλα ζωάκια να περιμένουν. Τότε άκουσα το κοριτσάκι να μου λέει πως είμαι στον κτηνίατρο. «Τι είναι αυτό; Θα με κάνει καλά;» αναρωτήθηκα.
Έχει περάσει κάμποση ώρα και τώρα είμαι με έναν άλλον κυριούλη που μου γιατρεύει την ουρά. Τον άκουσα να λέει πως είμαι ελαφριά τραυματισμένη αλλά το πρόβλημα που θα έχω θα είναι στο περπάτημα. Εξήγησε πως αν και χτύπησα μόνο στην ουρά , τραυμάτισα τη μέση μου και θα κουτσαίνω τώρα. Το μόνο που θέλω είναι να πάω πίσω στο σπιτάκι μου και να με παρηγορήσουν οι φίλοι μου.

Δυστυχώς, η επιθυμία μου δεν πραγματοποιήθηκε και αμέσως μετά πήγα σε ένα σπίτι. Μάλλον ήταν του κοριτσιού, διότι βρίσκομαι στο δωμάτιο της. Δεν είναι και άσχημα. Μου προσφέρει συνεχώς απαλά χάδια, που με ανακουφίζουν.

Τώρα πλέον μεσημέριασε και το κορίτσι με άφησε έξω να πάω βόλτα, μα είπα να γυρίσω πίσω. Ελπίζω να κατάλαβε πως θα γυρίσω και πως θέλω να με περιμένει, διότι προβλέπω βροχερή νύχτα. Πήγα λοιπόν να εξερευνήσω την καινούργια μου γειτονιά, κουτσαίνοντας και δίνοντας αυτή τη φορά μεγάλη προσοχή στα αμάξια. Παρατήρησα δύο άλλες γάτες να κάθονται πάνω σε κάτι κάγκελα και σκέφθηκα να πάω να γνωριστούμε. Όμως αυτές με κορόιδευαν και μου φώναζαν να φύγω από τη γειτονιά. Τις άκουσα να με λένε «κουτσοπόδαρη», «γρουσούζα στην γειτονιά» μάλλον επειδή το μαύρο χρώμα μου δημιουργεί τέτοια φήμη. Σταμάτησα να τις πλησιάζω και με μεγάλη ντροπή και πόνο έτρεξα γρήγορα πίσω στο νέο μου σπίτι.

Δεν είχα καταλάβει πόσο με στενοχώρησε το γεγονός εκείνο, αλλά, όταν γύρισα σπίτι, κουλου-ριάστηκα σε μία γωνία και σιγόκλαιγα. Εγώ κουτσοπόδαρη; Καλά, ίσως είμαι τώρα, αλλά δεν έφταιγα εγώ για αυτό. Δεν είδαν πως ήμουν τραυματισμένη; Ενώ ήμουν χαμένη στις σκέψεις μου, το κορίτσι με πλησίασε και με έβαλε στην αγκαλιά της. «Τι έπαθες γατούλα μου;» με ρώτησε. Ήταν λες και κατάλαβε πως ήμουν στενοχωρημένη με τον τραυματισμό μου. Μου πρόσφερε μερικά πολύτιμα χάδια και αμέσως κοιμήθηκα, ενώ τα όνειρά μου αγκάλιαζαν τη δωδεκαμελή οικογένειά μου.

Την επόμενη ημέρα, αποφάσισα να πάω να βρω την οικογένειά μου. Τελικά δεν ήταν και πολύ μακριά από το νέο μου σπίτι και τη βρήκα εύκολα. Οι φίλες μου με υποδέχθηκαν αμέσως και με ρωτούσαν στοργικά αν ήμουν καλά, όταν είδαν πως κούτσαινα. Αργότερα, αφού τους εξήγησα τα καθέκαστα τους διηγήθηκα και το θλιβερό για εμένα συμβάν με τις δύο γάτες. Μου είπαν πως επειδή δύο γάτες με βρήκαν διαφορετική και άσχημη δεν σημαίνει πως είμαι. Μου θύμισαν πως τους αρέσουν τα μάτια μου και οι ωραίες άσπρες πατουσίτσες μου. Μου είπαν πως μου ταιριάζει ο τρόπος που κουτσαίνω και πως με κάνει πολύ χαριτωμένη. Ουφ!!! Βρήκα πάλι τον εαυτό μου!

Γι’ αυτό θα σας πώ το εξής: Αν κάποιος σας πει πως δεν είστε όμορφοι ή πως έχετε ένα κουσούρι τι πειράζει; Υπάρχουν άλλα άτομα στην ζωή σας που σας βρίσκουν τέλειους, ακριβώς όπως είστε. Ακούστε με που σας το λέω, είναι έτσι!
Τώρα, όμως, συγχωρήστε με καλές μου φίλες, αλλά πάω να απολαύσω το φαγητό μου και τα χάδια της νέας μου θαυμάστριας, που είμαι βέβαιη πως με βρίσκει και αυτή τόσο μα τόσο όμορφη…

Δέσποινα Ζαλάχα
5ο Γυμνάσιο Ρόδου