Υπάρχει εναλλακτική λύση για τα περιφερειακά αεροδρόμια και λιμάνια;

Rodiaki NewsRoom

Του Nίκου Χρυσόγελου
Συμπροέδρου των ΠΡΑΣΙΝΩΝ – ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ Πρώην ευρωβουλευτή των Πράσινων & Περιφερειακού Συμβούλου Ν. Αιγαίου

Η πολιτική ζωή της χώρας σημαδεύεται από την αντιπαράθεση του άσπρου-μαύρου, χωρίς να αφήνει μεγάλα περιθώρια για εναλλακτικές λύσεις κι άλλες αποχρώσεις. Η περίπτωση των περιφερειακών αεροδρομίων και λιμανιών είναι μια τέτοια.

Η τότε κυβέρνηση προσπαθούσε να ιδιωτικοποιήσει μεγάλο μέρος των υποδομών, υιοθετώντας την λύση του μονοδρόμου. Από την άλλη, ο ΣΥΡΙΖΑ είχε καταγγείλει με σκληρά λόγια την ιδιωτικοποίηση των περιφερειακών αεροδρομίων και λιμανιών και στην πραγματικότητα πρότεινε να παραμείνουν τα πράγματα όπως ήταν πριν την κρίση. Όπως, διεξάγονταν η πολιτική αντιπαράθεση, δεν άφηνε περιθώρια για μια διαφορετική λύση, που θα προέκυπτε μέσα από τον διάλογο αλλά ούτε και για το τι θα έπρεπε και μπορούσαμε να αλλάξουμε για να αντιμετωπίσουμε και την κρίση και τη χρεοκοπία.

Μπορούσε να υπάρξει μια διαφορετική στρατηγική όχι μόνο για περιφερειακά αεροδρόμια και λιμάνια, αλλά και για τα δίκτυα διανομής ηλεκτρικής ενέργειας, την παραγωγή ενέργειας, την διαχείριση της ακίνητης περιουσίας, την περιοχή Αφάντου και, όπως είχα προσπαθήσει να αναδείξω και ως ευρωβουλευτής των Πράσινων σε ευρωπαϊκό επίπεδο αλλά και ως Περιφερειακός Σύμβουλος με τον Οικολογικό Άνεμο το Ν. Αιγαίο.

Η πολιτική αντιπαράθεση περιστρέφονταν γύρω από το δίπολο κρατικός έλεγχος - ιδιωτικοποίηση, περιθωριοποιώντας άλλες προτάσεις που βασίζονταν στην οικονομική, κοινωνική, οικολογική και παραγωγική καινοτομία. Για παράδειγμα, γιατί όχι συνεργατικά, συνεταιριστικά, ή όπως αλλιώς μπορούμε να τα ονομάσουμε, σχήματα που έχουν υπό τον έλεγχό τους και διαχειρίζονται με σωστό μάνατζμεντ τις υποδομές προς όφελος του περιβάλλοντος, του δημόσιου συμφέροντος, της τοπικής οικονομίας και της καινοτομίας; Γιατί φοβόμαστε την καινοτομία ως εργαλείο για να βγούμε από την κρίση; Η ευθύνη των πολιτικών κομμάτων είναι τεράστια για την μιζέρια που επικρατεί στην πολιτική συζήτηση.

Το παράδειγμα των περιφερειακών αεροδρομίων είναι χαρακτηριστικό. Προεκλογικά - αλλά και μετεκλογικά για κάποιους μήνες - οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ ξεσπάθωναν εναντίον της ιδιωτικοποίησης των αεροδρομίων και των λιμανιών. Εκεί που κατήγγειλαν το ξεπούλημα, οι ίδιοι τώρα σιώπησαν ή και πρωταγωνιστούν στην ιδιωτικοποίησή τους. Μεταπηδάνε από το ένα άκρο στο άλλο χωρίς καν να νοιώθουν την ανάγκη να πουν ένα συγνώμη, ή έστω κάναμε λάθος...

Θέλουμε να επισημάνουμε αυτή την αναντιστοιχία όσων λέγονται προεκλογικά και όσα μετά κάνουν οι ίδιοι άνθρωποι (που κάποιοι είναι πλέον στην κυβέρνηση, όχι μόνο βουλευτές). Βέβαια κάτι παρόμοιο συνέβαινε και στο παρελθόν με τους βουλευτές άλλων κομμάτων, μια και τα κόμματα άλλα λένε προεκλογικά κι άλλα κάνουν όταν έρθουν στην εξουσία. Αυτή η διπλοπροσωπία είναι που κάνει αξιόλογους ανθρώπους να κρατάνε αποστάσεις από τα κόμματα, είναι αυτό που έκανε και εμένα να φύγω από τους Οικολόγους Πράσινους και να ιδρύσουμε τους ΠΡΑΣΙΝΟΥΣ-ΑΛΛΗΛΕΓΥΗ. Δεν πρέπει να γίνεται αποδεκτό να λένε τα κόμματα κάτι που δεν θα μπορούσαν να το τηρήσουν σε γενικές γραμμές όταν θα είναι σε μια κυβέρνηση. Γιατί άλλο είναι κάποιοι έντιμοι συμβιβασμοί κι άλλο την μία να λες άσπρο και την άλλη μαύρο…

Τόσο προσωπικά όσο και ως ΠΡΑΣΙΝΟΙ-ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ υποστηρίζαμε ότι υπήρχε, ή και ίσως να υπάρχει ακόμα, ένας τρίτος δρόμος. Αυτός του περάσματος της ιδιοκτησίας των υποδομών στην κοινωνία, μέσα από συμμετοχικά τοπικά/περιφερειακά σχήματα. Ανάλογες προτάσεις είχαν γίνει - με δεδομένες τις διαφορές - από την Κίνηση 136 για τις υπηρεσίες νερού στη Θεσσαλονίκη. Αντί δηλαδή να πωλούνται οι υποδομές σε κάποιο ιδιωτικό επενδυτικό σχήμα, θα μπορούσαν αυτές να "περάσουν" σε σχήματα που είναι υπό τον έλεγχο των τοπικών κοινωνιών, ώστε να έχουν οι τοπικοί φορείς την πλειοψηφία αλλά και τον έλεγχο και ίσως και την διαχείριση.

Προϋπόθεση είναι να υπάρχει, βέβαια, ένα αποτελεσματικό μάνατζμεντ αλλά και περιβαλλοντικός σχεδιασμός και διαχείρισή τους. Στο πλαίσιο αυτό θα μπορούσαν να αναπτυχθούν συνεργασίες και με σχήματα που έχουν σημαντική εμπειρία κι επάρκεια οικονομικής - οικολογικής - τεχνοκρατικής διαχείρισης, ανεξαρτήτως αν αυτά τα σχήματα είναι δημοτικά/δημόσια, ιδιωτικά ή συνεργατικά.

Μια τέτοια επιλογή θα επέτρεπε να βρεθεί το ποσό που έχει συμφωνηθεί για να καλυφθούν οι δημοσιονομικές ανάγκες (1,4 δις αλλά σε βάθος χρόνου), θα άφηνε μεσοπρόθεσμα τα κέρδη αλλά κυρίως τα οφέλη στην τοπική κοινωνία και οικονομία, θα συνέβαλε στην ανανέωση και αναβάθμιση των υποδομών (πιθανόν αξιοποιώντας και ευρωπαϊκούς πόρους ιδιαίτερα σε θέματα περιβαλλοντικής διαχείρισής τους) με βάση σύγχρονες περιβαλλοντικές, κοινωνικές και οικονομικές τάσεις και αντιλήψεις. Τα κεφάλαια για την απόκτησή τους και την υλοποίηση επενδύσεων θα μπορούσαν να προέλθουν τόσο από τους πολίτες και τους φορείς (λίγα χρήματα από πολλούς) που θα συμμετείχαν, όσο, πιθανόν, και από οικολογικά funds κάτω από συγκεκριμένους όρους και προϋποθέσεις ώστε να μην χαθεί ο έλεγχος και η ιδιοκτησία των υποδομών από τις τοπικές κοινωνίες.

Σε ένα τέτοιο, περισσότερο συνεργατικό-συνεταιριστικό, μοντέλο θα μπορούσαν να συμμετέχουν τοπικοί οικονομικοί, επαγγελματικοί, περιβαλλοντικοί, αυτοδιοικητικοί φορείς όσο και άμεσα οι πολίτες.
Πράγματι το ποσό των 1,4 δις Ευρώ για όλες αυτές της υποδομές (και μάλιστα σε βάθος χρόνου) δεν είναι κανένα σοβαρό αντίτιμο. Θα μπορούσε να συγκεντρωθεί στοχεύοντας στην συμμετοχή πολλών με λίγα χρήματα από τον καθένα σε ένα τέτοιο σχήμα.

Αν μάλιστα λάβουμε υπόψη ότι στις υποδομές που είναι τώρα προς ιδιωτικοποίηση περιλαμβάνονται αεροδρόμια και λιμάνια με μεγάλη κίνηση, με ένα σωστό μάνατζμεντ η απόσβεση της "κοινωνικής επένδυσης" θα μπορούσε να επιτευχθεί γρήγορα αλλά και να εξασφαλισθούν επαρκή κεφάλαια για αναβάθμιση των υποδομών και περιβαλλοντική διαχείριση τους.
Ίσως ήρθε η ώρα να αναδειχθούν νέες ιδέες, πιο πράσινες και συνεργατικές, ώστε να βγούμε από το γκρίζο πολιτικό τοπίο. Θα δείξει...