Δεν έχει το δικαίωμα να με υποχρεώσει να αγοράζω με πλαστικό χρήμα

Rodiaki NewsRoom

Επιστολή συμπολίτη μας αναφορικά με την πληρωμή με πιστωτική κάρτα

Γράφει ο Γεώργιος Β. Παπαγεωργίου

Είναι αποκλειστικό δικαίωμά μου και μάλιστα δημοκρατικότατο να επιλέξω εγώ τον τρόπο με τον οποίον θα αγοράζω και θα πληρώνω εγώ συνήθως μετρητοίς αλλά και επί πιστώσει χρησιμοποιώντας το χαρτονόμισμα του ευρώ, δηλαδή το ελληνικό ευρώ, και βέβαια ζητώντας πάντα ασυζητητί και την απόδειξη, όποιος τολμήσει να μην μου τη δώσει, είναι πιστεύω μου και υποχρέωσή μου, να διαφυλάξω εαυτόν και το εθνικό συμφέρον του ΦΠΑ.

Όταν εννοώ τη λέξη δεν εμπιστεύομαι το πλαστικό χρήμα, δεν αφορά την αμφισβήτηση της νομιμότητας λειτουργίας των πιστωτικών καρτών των ελληνικών συνήθως τραπεζών, αλλά τους πολλούς όρους συνήθως που περιλαμβάνει το συμβόλαιο σύναψης πράξης παροχής κάρτας και συνεργασίας μεταξύ πελατών και συστήματος, η δυσκολία πιθανά παροχής κάρτας, το κόστος, ο τρόπος συναλλαγής και πληρωμής, ο φόβος των καθυστερήσεων και οι επιβαρύνσεις, ο αναγκαίος έλεγχος ή ακόμη και και τα πιθανά ή απίθανα λάθη.

Ήμουν από τους πρώτους που σαν έμπορος και επιχειρηματίας είχα τη δυνατότητα να πάρω εύκολα «κάρτα πιστωτική» και βέβαια να προσπαθώ να κάνω σωστή χρήση την εμπιστευόμουν, την εμπιστεύομαι ακόμη, παρ’ ότι κάποτε στον μηνιαίο λογαριασμό που πήρα και ήλεγξα, διεπίστωσα ότι υπήρχε μια αγορά μου σε δολλάρια στην Αμερική, χωρίς βέβαια να είχα πάει ή να είχα αγοράσει τίποτε, κάτι που διεπίστωσα έγκαιρα, έκανα ένσταση και ευτυχώς δικαιώθηκα αμέσως, αφού είχα στα χέρια μου και κρατούσα τα απαραίτητα δικαιολογητικά, ευτυχώς δεν καθυστέρησα.

Εκτός από τα πιθανά λάθη όμως, κινδυνεύουμε όλοι με τη χρήση της πιστωτικής κάρτας, να κάνουμε εύκολα αγορές περισσότερες από τις οικονομικές μας δυνατότητες, θα καταντήσουμε πλαστικοί καταναλωτές, και τότε θα έχουμε ένα νέο φαινόμενο, όμοιο με τα κόκκινα δάνεια, τα ανείσπρακτα πλαστικά κεφάλαια, μιας αλόγιστης πλαστικής φανταστικής δαπάνης, και βέβαια οι συνέπειες των καθυστερήσεων είναι υπέρογκοι τόκοι καθυστέρησης που σημαίνει ένα νέο πρόβλημα εις βάρος των οικονομικών των οικογενειών.

Υπάρχει βέβαια και η πλευρά του εμπόρου, του προμηθευτή, του παρέχοντος υπηρεσίες όπως οι ιατροί, μηχανικοί, ασφαλιστικές εταιρίες και άλλοι οι οποίοι οφείλουν να πληρώνουν προμήθεια 2% στις τράπεζες και βέβαια θα το μετακυλούν στους πελάτες καταναλωτές, όπως επίσης μεγάλη μερίδα του ελληνικού λαού υπερήλικες όπως έξω και συνταξιούχοι δεν είμαστε εξειδικευμένοι με αυτό τον τρόπο των συναλλαγών, ενώ απαιτείται και η προμήθεια από όλους ειδικού μηχανήματος ο αριθμός και το κόστος απροσδιόριστο, ενώ πάντα υπάρχει ο φόβος της απώλειας της κάρτας και των συνεπειών από αυτήν.

Οι κυβερνήσεις αλλάζουν, τα φορολογικά συστήματα αλλάζουν κάθε φορά που αλλάζει ο υπουργός, γι’ αυτό αν πρόκειται να γίνει κάτι σημαντικό σπουδαίο αυτό θα πρέπει να είναι ναι στη νέα τεχνολογία των ταμειακών μηχανών και ειδικών μηχανημάτων, αλλά να προβλεφθεί και η άμεση σύνδεση αυτών με την υπηρεσία εσόδων του υπουργείου Οικονομικών, ούτως ώστε ο καταβαλλόμενος από τον πολίτη ΦΠΑ και εισπραττόμενος από τον έμπορο να αποδίδεται αμέσως ηλεκτρονικά και να μην παρακρατείται στα ταμεία των διαφόρων και να χρησιμοποιείται παρανόμως ως κεφάλαιο κίνησης του υπόχρεου.