Το δικό μου σκίρτημα από το βιβλίο της Τίτσας Πιπίνου με τίτλο: «Το Παλιό Ξενοδοχείο»

Rodiaki NewsRoom

Στο χέρι μου έπεσε το μυθιστόρημα της ΤΙΤΣΑΣ ΠΙΠΙΝΟΥ με τίτλο: «Το Παλιό Ξενοδοχείο», εκδόσεις Διόπτρα. Διαβάζοντας τα πρώτα κεφαλαία ως εκ μαγείας ένιωσα ότι πρωταγωνιστώ και εγώ μέσα από τις σελίδες του.

Υπάρχει το όνομα Αγαπητός, πελάτης του μικρού ξενοδοχείου της ιστορίας με τον τίτλο «Απόλλων» στον οδό Πλατάνων στη μεταπολεμική Ρόδο, ευγενικός, αστείος, ανοιχτόκαρδος και παράλληλα το ξενοδοχειακό κατάλυμα που ανοίγει την πόρτα του για να φιλοξενήσει διαφόρους τύπους και «τύπισσες».

Το όνομα μου είναι Αγαπητός και εγώ μεγάλωσα μέσα σ΄ ένα μικρό ξενοδοχείο στην οδό Παπαλουκά 18, λίγα μέτρα μακριά από τον ιστορικό δρόμο των Πλατάνων (σημερινή Ι. Καζούλη) όπου εξελίσσεται η διήγηση, οδό η οποία μάζευε όλη την τουριστική διαμονή του νησιού με τα μικρά ξενοδοχεία στα πρώτα τουριστικά βήματα της Ρόδου.

Οι αρχικές οδηγίες από το ελληνικό κράτος (γύρω το 1930) για τα πρώτα ξενοδοχεία ήταν «Το ξενοδοχείο εις πάσαν εποχήν είναι υποχρεωμένο, εάν θέλη να ευρίσκεται εις το ύψος της αποστολή του, να παρακολουθεί την εξέλιξιν της ιδιωτικής ζωής εις πάσαν αυτήν σχετικήν προς το έργον του εκδήλωσιν» και καταλήγουν οι οδηγίες «Εφ΄ όσον οι βιοτικοί όροι προάγονται παρά τη κοινωνία, επί τοσούτον προάγονται και τα εν αυτή ξενοδοχεία και αντιθέτως».

Μέσα από αυτές τις λίγες γραμμές διακρίνουμε και μπορούμε να ερμηνεύσουμε την επιθυμία της συγγραφέως να εκδηλώσει τις λέξεις: φιλοξενία και στοργή. Μέσα από το ταπεινό ξενοδοχείο των λιγοστών δωματίων μπορεί να ανακαλύψεις τη ζεστάδα του πελάτη και του ιδιοκτήτη, μια σχέση βιωματική και πολλές φορές αποκαλυπτική.

Τα δωμάτια δεν ήταν μόνο χώροι χαλάρωσης και ψυχαγωγίας αλλά κατοίκισης και σκέψης. Και όπως ο μεγάλος αρχιτέκτονας Α.Κωνσταντινίδης κατάγραψε την κατοικία ως «δοχείο ζωής», έτσι και το ξενοδοχείο αποτελεί το «δοχείο των ξένων».

Κάθε δωμάτιο έκρυβε και μια προσωπική ιστορία κυρίως στα μικρά ξενοδοχεία από τους μόνιμους πελάτες, που προτιμούσαν τα μικρά από τα μεγάλα ξενοδοχεία, έχοντας αυτή θαλπωρή και την επαφή ζώντας ένα οικογενειακό περιβάλλον, σαν το σπίτι τους.

Όταν πλέον στις αρχές του ’70 ξέσπασε το τουριστικό ρεύμα της μαζικοποίησης, όλα αυτά τα πανδοχεία άντεξαν λίγο ακόμη μέχρι να παραδώσουν το πνεύμα τους στη διαχείριση, στο μάρκετινγκ και στο ιντερνέτ. Οι ιδιοκτήτες εκ των πραγμάτων στον κυκεώνα της παγκόσμιας προσέγγισης της οικονομίας αλλά και του τρόπου διακοπών, δεν μπόρεσαν να αντέξουν την επίθεση της καθετοποίησης του τουριστικού προϊόντος, με τους Τ.Ο (πράκτορες) να ελέγχουν τις ροές των πελατών και να παίζουν τον ρόλο του επίσημου μεσάζοντα.

Η αντικατάσταση του τριψηφίου αριθμού τηλέφωνου από το φαξ και μετά από το e-mail ήταν η θανατική εντολή της προσωπικής σχέσης, του συσχετισμού των εμπλεκόμενων ατόμων στον τουρισμό και η μετατροπή του σε μία διασκέδαση, σ’ ένα κορεσμό, σ’ ένα προϊόν, σε μια τυποποίηση του χρόνου των διακοπών.

Η ποιητική του χώρου στο ξενοδοχείο γίνεται πεζότητα και οι στροφές του ποιήματος έσοδα. Εδώ ο ποιητής μένει από ιδέες μετατρέπει τη φυγή προς τη φαντασία σε μια αριθμητική επαφή των δωματίων χωρίς την προσωποποίηση του περιεχόμενου, χωρίς την προσδοκία του χρόνου.

Όλα γίνονται αυτοματοποιημένα, ακόμη και τα «ψευτο- αγγλικά» του καλωσορίσματος έχουν μετατραπεί σε επιστήμη ακόμη και το προσφερόμενο κουλουράκι του Πάσχα στον πελάτη από τον ιδιοκτήτη του ξενοδοχείου μεταβλήθηκε από ευγένεια σε επαγγελματική συνήθεια. Αυτή η «τουριστική ρουτίνα» έχει έλθει σε αντιπαράθεση με την ποιητική της σκέψης. Η δεύτερη κρύβει έρωτα, φιλία, συναισθήματα, διαλεκτική σχέση, σκιρτήματα, την αποφυγή της μοναξιάς.

Λέει ο ποιητής: Η «πρόζα» της ζωής μας επιτρέπει να επιζούμε. Όμως άλλο επιβίωση, άλλο ζωή. Η ζωή είναι ποίηση…
Σε αυτό το βιβλίο είναι διάπλατη η αίσθηση της λεπτότητας, της ευγένειας, της αγάπης, της ποίησης…και ας είναι μια διηγηματική μυθοπλασία.

Σ΄ αυτό το μάταιο κόσμο η αισθητική μας βοηθάει τόσο για να θαυμάζουμε όσο και να κοιτάμε κατάματα την ωμή πραγματικότητα. Η αισθητική κουλτούρα μας βοηθάει να ζούμε με ποιητικό τρόπο. Αυτό τον τρόπο ανακάλυψα στο βιβλίο της κ.Πιπίνου, αναφωνώντας ότι όλοι έχουμε μέσα μας ένα «παλιό ξενοδοχείο» φτάνει να το αναγνωρίσουμε και κυρίως να το επισκεπτόμαστε συχνά…έστω και στα όνειρά μας.

Υ.Γ. Το άρθρο γράφτηκε τις ώρες που ο τρόμος και το χάος γέμισαν την καρδιά της Ευρώπης. Οι Βρυξέλλες κλαίνε τους αδικοχαμένους από το τρομοκρατικό κτύπημα. Στη σελίδα 217 του βιβλίου γίνεται αναφορά «για τη Βελούδινη Επανάσταση της Πράγας». Σήμερα ζούμε δυστυχώς την επανάσταση του μίσους και της α-δεοντολογίας, της ατοπίας και της αναρχίας. Κρίμα…που το όνειρο μετατρέπεται σε εφιάλτη.

Γράφει o αρχιτέκτονας Αγαπητός Ξάνθης