Πότε, επιτέλους, θα αναγνωριστεί επίσημα και η επική Εθνική Αντίσταση των Δωδεκανησίων;

Rodiaki NewsRoom

Παρά τις αρχικά διατυπωθείσες αντιρρήσεις και διαφωνίες για την αναγνώριση της κατά την κατοχή Εθνικής Αντίστασης, κυρίως για λίγες περιπτώσεις ατόμων που απέκτησαν επίσημη αντιστασιακή ιδιότητα, επειδή σε ηλικία 4 ή 5 ετών μετέφεραν φαγητό στους αγωνιζόμενους γονείς τους, ουδέποτε και ουδαμόθεν έχει έκτοτε εγερθεί ζήτημα αμφισβήτησης σχετικά με την εφαρμογή των διατάξεων του νόμου 1285/82 για την Εθνική Αντίσταση.

Οι ηρωικοί αντιστασιακοί της Δωδεκανήσου έχουν πλέον όλοι εκλείψει και η εγνωσμένη και πανθομολογούμενη αξιοπρέπειά τους δεν τους επέτρεπε, όταν ήσαν ακόμη στη ζωή, να ζητήσουν συντάξεις ή οποιαδήποτε άλλη ανταμοιβή, διότι εθεώρησαν ότι η προς την πατρίδα προσφορά παρέχεται πάντοτε χωρίς ανταλλάγματα που δεν συμβαδίζουν με τις μεγάλες παραδόσεις, το μαχητικό πνεύμα και το λαμπρό ήθος των Δωδεκανησίων, οι οποίοι ήτο αδύνατον να κριθούν με τα ίδια κριτήρια και τα μέτρα των κοινών ανθρώπων.

Λαμπρό παράδειγμα αποτελεί η περίπτωση του ηγούμενου της Μονής Πανορμίτη Χρύσανθου, ο οποίος εξετελέσθη, μαζί με την αντιστασιακή του ομάδα, μαχόμενος ηρωικά εναντίον υπέρτερου ιταλικού αποσπάσματος.
Τελευταία πληροφορήθηκα ότι η άλλοτε καθηγήτριά μου στο Λύκειο εξαίρετη φιλόλογος κα Στεργία Σουρασή, επιμελήθηκε της ταξινόμησης και συντήρησης του ιστορικού αρχείου Δωδεκανήσου, όπου υπάρχουν και 800 φάκελοι επικίνδυνων για την Ιταλία ατόμων, τα οποία ήσαν υπό στενή και διαρκή παρακολούθηση από τις ιταλικές αρχές.

Από μια σύντομη αναδρομή στην ιστορία, μαθαίνουμε ότι μέχρι το 1912 που η Δωδεκάνησος ήταν υπό τουρκική κατοχή, οι Δωδεκανήσιοι δεν είχαν ούτε ταυτότητα, ούτε υπηκοότητα, τις δε ημερομηνίες γέννησης έγραφαν με μολύβι πίσω από τις εικόνες.
Μετά το 1912, οι Ιταλοί υποχρεώθηκαν από τον ΟΗΕ να απογράψουν τους κατοίκους των νησιών και να τους παραχωρήσουν στοιχειώδη πολιτικά δικαιώματα.

Τότε οι Ιταλοί εσοφίσθησαν τη «Μικρή και τη Μεγάλη» ιταλική υπηκοότητα.
Η μικρή ιταλική υπηκοότητα δόθηκε υποχρεωτικά αμέσως από τον ΟΗΕ προς όλους τους κατοίκους και ήταν απαραίτητη για κάθε συναλλαγή τους, χωρίς δικαίωμα κατάληψης οποιασδήποτε θέσης στον ιταλικό στρατό ή το ιταλικό δημόσιο.

Μεταξύ αυτών που απέρριψαν την ιταλική και απέκτησαν Ελληνική υπηκοότητα, ήσαν και οι μετέπειτα πρώτοι Έλληνες Δήμαρχοι Ρόδου Γαβριήλ Χαρίτος και Σύμης Κώστας Κυπραίος, του οποίου το σπίτι πυρπόλησαν οι ιταλικές αρχές, ως αντίποινα για τη διαφυγή του στη Μέση Ανατολή, παράλληλα με την καταδίκη του από ιταλικό δικαστήριο για «παράνομη εγκατάλειψη του ιταλικού εδάφους.».

Οι ανωτέρω Δήμαρχοι περιλαμβάνονται στους 800 αυτούς φακέλους και πιστεύω ότι επέστη το πλήρωμα του χρόνου να δοθούν στη δημοσιότητα και τα υπόλοιπα ονόματα, ως ελάχιστη μετά θάνατον ηθική ανταμοιβή και για την ιστορική τους δικαίωση.

Γράφει ο πολιτευτής Δωδεκανήσου Ηλίας Κ. Κυπραίος