Η Οδύσσεια επαναπατρισθέντα Έλληνα

Rodiaki NewsRoom

Δεν τον αφήνουν ούτε... τροχόσπιτο να βάλει στο οικόπεδο

Η δικαιοσύνη καλείται να δώσει λύσεις και απαντήσεις σε μια περίπτωση ενός επενδυτή που ήρθε στη Ρόδο από το 1991 και από τότε παλεύει μέχρι σήμερα να ολοκληρώσει την επένδυσή του.

Σε μία εποχή που η χώρα μας ζητά μετ’ επιτάσεως επενδυτές και παρακαλεί, σχεδόν, τους Έλληνες του εξωτερικού να επιστρέψουν και να επενδύσουν χρήματα, εμπειρίες και νοοτροπίες στην πατρίδα μας, έρχονται οι ίδιες οι κρατικές υπηρεσίες να εμποδίζουν την επένδυση και τον επαναπατρισμό. Γιατί, απλούστατα, οι όποιες διαδικασίες νομιμοποίησης της επένδυσης προσκρούουν στην γραφειοκρατία και την ατέρμονη δικαστική καθυστέρηση. Αποτέλεσμα, η απογοήτευση και η επιστροφή στην ξένη γη όπου οι συνθήκες επιβίωσης είναι πολύ πιο ανθρώπινες, δίκαιες και αρεστές.

Η περίπτωση αφορά μετανάστη στην Αυστραλία, αγόρασε το 1991 ακίνητο άρτιο και οικοδομήσιμο στην παραλία κοντά στη Λίνδο. Μετά την αγορά του ακινήτου ο ελληνοαυστραλός επενδυτής προχώρησε στην έκδοση οικοδομικής άδειας για τουριστική εκμετάλλευση. Από τότε άρχισε η «οδύσσεια» της οικογένειας.

Ο «καλός» γείτονας , που μέχρι τότε χρησιμοποιούσε το οικόπεδο για την πρόσβαση των πελατών του ξενοδοχείου του στην παραλία, άρχισε τις προσφυγές. Πρώτα στο Δασαρχείο με την καταγγελία πως το οικόπεδο ήταν δασικό, προσφυγή η οποία απορρίφθηκε από την Α΄βάθμια επιτροπή, αλλά και από την Β΄βάθμια, με τα χρόνια να περνούν. Ακολούθησε η διαδικασία για χάραξη των ορίων του αιγιαλού, προκειμένου να επιτευχθεί η μείωση των μέτρων του ακινήτου, αλλά και περαιτέρω καθυστέρηση της επένδυσης. Και το πέτυχε, αφού το τοπογραφικό σχεδιάγραμμα που ο «καλός» γείτονας κατέθεσε ήταν φτιαγμένο όπως το ήθελε, ενώ ο κάτοχος του ακινήτου δεν ειδοποιήθηκε για να παραστεί στην εξέταση του αιτήματος, με αποτέλεσμα να ανακληθεί η οικοδομική άδεια του επενδυτή.

Μεγαλύτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η συνέχεια της υπόθεσης. Ο «ταλαιπωρημένος» ελληνοαυστραλός αποφάσισε να στήσει τροχοβίλα στο οικόπεδό του για να κάνει πλέον μόνο διακοπές, όταν έρχεται στην πατρίδα. Και υπέβαλε αίτηση για υπαγωγή στο νόμο 4178/2013 περί αυθαιρέτων. Ούτε, όμως, αυτό ήθελε ο «καλός» γείτονας και προχώρησε σε νέα προσφυγή, υποστηρίζοντας πως το τροχόσπιτο θα χαλούσε την ομορφιά του τοπίου και της γενικότερης εικόνας του ξενοδοχείου του. Ακολούθησε σχετική προσφυγή από τον γείτονά του.

Το, δε, συμβούλιο Πολεοδομικών θεμάτων και Αμφισβητήσεων περιφερειακών ενοτήτων Ρόδου, Καρπάθου, Καλύμνου και Κω, έκανε δεκτή την ένσταση αυτή.

Σε πλήρη απόγνωση το ζευγάρι των συμπατριωτών μας για τα χαμένα τους χρήματα, για τον χαμένο τους χρόνο, αλλά περισσότερο για την γραφειοκρατία της πατρίδας, αποφάσισαν να προχωρήσουν σε μία τελευταία πράξη, πριν τα «μαζέψουν» και φύγουν από την Ρόδο και την χώρα.

Ανέθεσαν σε αρμόδιο μηχανικό, να προχωρήσει με προσφυγές κατά του Δήμου Ρόδου, κατά της Αποκεντρωμένης Διοίκησης και κατά του πρακτικού της 7ης συνεδρίασης του Συμβουλίου Πολεοδομικών Θεμάτων κι Αμφισβητήσεων των περιφερειακών ενοτήτων Ρόδου, Καρπάθου, Καλύμνου και Κω, για να ακυρώσει την απόφαση για απαγόρευση της εγκατάστασης τροχόσπιτου στο ιδιόκτητο οικόπεδο τους. Και μετά θα αποφασίσουν για την συνέχεια…

Την τελική απόφαση θα την πάρει η δικαιοσύνη ασφαλώς. Αλλά το ερώτημα παραμένει:

Μπορεί από το 1991, έτος που έγινε η αγορά, μέχρι σήμερα ο όποιος επενδυτής να μην μπορεί να προχωρήσει στην επένδυσή του, λόγω των ενστάσεων και των προσφυγών που απαιτούν χρόνια για την εκδίκαση τους; Και μήπως αυτό το σύστημα αποτελεί και την αιτία έλλειψης επενδυτών, μαζί, βέβαια, με άλλα ακόμα χειρότερα θέματα, που συναντούν στην προσπάθειά τους να πάρουν τις αδειοδοτήσεις;