«Μη γνώτω η Αριστερά τι ποιεί η Δεξιά» και τούμπαλιν!

Rodiaki NewsRoom

Γράφει ο Κώστας Ε. Σκανδαλίδης

Είναι φορές, αλήθεια, που οι αρετές του Έλληνα με συνεπαίρνουν και σκέφτομαι εκείνες τις παιδικές εικόνες από την πρώτη κιόλας τάξη του Δημοτικού Σχολείου με τον γεωγραφικό χάρτη της πατρίδας στολισμένο σε περίοπτη θέση και δίπλα δύο χάρτινες ελληνικές σημαιούλες στον τοίχο, χιαστί, και επαίρομαι και κομπορρημονώ για τη ράτσα μας.

Και παρελαύνουν στο μυαλό ο Όμηρος κι όλοι οι αρχαίοι τραγωδοί, ο Περικλής, ο Σωκράτης και ο Πλάτων, ο Ηρόδοτος, ο Ησίοδος, οι Θερμοπύλες, ο Μέγας Αλέξανδρος, η Υπατία, ο Κλεόβουλος, το Βυζάντιο, ως κι ο Μακρυγιάννης και το Χάνι της Γραβιάς κι η Αλαμάνα κι ο Αθανάσιος Διάκος κι ο Διονύσιος Σολωμός και ο Ανδρέας Κάλβος, ο Κωνσταντίνος Καβάφης κι ο Σεφέρης με τον Ελύτη και δώσ’ του και κορδώνω κι αισθάνομαι ψηλότερος κι απ’ το μπόι μου.

Κι άλλες φορές, πάλι, με παίρνει η κάτω βόλτα με όσα τεκταίνονται γύρω μου την σήμερον ημέρα και γίνομαι σκυλί Αγαρηνό, έτοιμο να αρχίσει να βγάζει έξω από τα δόντια του όσα βάζει ο νους του. Και τότε ποιος βλέπει τον Θεό και δεν τον εφοβάται. Δεν προλαβαίνω ούτε ο ίδιος να με ακούω!

Και με το φτωχό μου μυαλό προσπαθώ να καταλάβω την άλλη μου μεριά, ως Έλληνας, κι άκρη δεν βγάζω. Κι αρχίζω την καταμέτρηση των μειονεκτημάτων που αντιτίθενται κι αντιπαλεύουν τις αρετές μας και ιδού σε πρώτο πρόσωπο οι κατάρες της φυλής μας:
- Διχαστικοί,
- Αμφισβητίες και αντιρρησίες,
- Παράφωνοι και δίφωνοι
- Καχύποπτοι
- Αυτιστές, εγωπαθείς και θιασώτες του μονόλογου και της ατάκας και των ρητορικών σχημάτων, εν γένει,
- Παραφραστές,
- Αδελφοφάδες και άλλα τινά.
Μα θα αναρωτηθείτε, πώς τα καταφέρνουμε όλ’ αυτά. Να κληρονομήσαμε, λέτε, από την αρχαία τραγωδία το προσωπείο;

Τη μάσκα, για να παρουσιάζουμε τον ένα από τους δύο εαυτούς μας ή για να μπορούμε να κρύβουμε όλα τα στραβά και τα ανάποδά μας; Έλα όμως που πίσω από το δάχτυλο κανένας δεν μπορεί να κρυφτεί! Θαρρείς κι ο καθένας μας, διαθέτει δύο εαυτούς, τον καλό και τον κακό και, σαν ρούχο, όποιο θέλουμε φοράμε κι όποιο δεν το θέλουμε το βγάζουμε.

Ίσως, λοιπόν, αυτή η διπροσωπία που μας διέπει καθώς και η ευκολία στη χρήση του προσωπείου, όταν θέλουμε να κρυφτούμε, να προέρχεται από τον ευαγγελιστή Ματθαίο ο οποίος είπε την ιστορική πλέον φράση «…μη γνώτω η αριστερά τι ποιεί η δεξιά…», με την διευκρίνιση ότι τότε στα χρόνια του δεν υπήρχαν ούτε η Αριστερά ούτε η Δεξιά. Και βέβαια εκείνος αναφερόταν στην ελεημοσύνη. Το πήραμε, λοιπόν, εμείς και ως θιασώτες όλων αυτών των «προτερημάτων», που τελευταία γιγαντώνονται, το χρησιμοποιούμε κατά το δοκούν προκειμένου να κρύψουμε τις πομπές μας οι Αριστεροί από τους Δεξιούς και οι Δεξιοί από τους Αριστερούς.

Μόνο που θα πρέπει να έχουμε κατά νουν ότι το «…μη γνώτω η αριστερά τι ποιεί η δεξιά…» όταν αναφέρεται στην ελεημοσύνη, τότε ασφαλώς έχει νόημα.
Όταν αναφέρεται στην πολιτική τότε έχει σημασία με πολλά υπονοούμενα και αστερίσκους.
Όταν όμως αναφέρεται στην κοινωνία, τότε έχει συνέπειες και παρενέργειες.

Και εν τέλει, εγώ θα σας έλεγα μετά λόγου γνώσεως, όταν μιλάμε για πολιτική: «γνώτω η Αριστερά τι ποιεί η Δεξιά και τούμπαλιν». Τότε και μόνον τότε μπορούμε, χωρίς τα προσωπεία μας, να οδηγήσουμε τη χώρα στην ανάπτυξη και την ευημερία, στην υπόληψη και την αληθινή δημοκρατία. Οι μάσκες, έξω από τις θεατρικές παραστάσεις, είναι απλώς και μόνον βλαπτικές για την ελληνική κοινωνία και το Έθνος.

Κι ένας λόγος παραπάνω, που μας φωνάζει στεντόρεια, να σταματήσει η διχόνοια, η διχογνωμία, το διαιρετικό μικρόβιο, ο διαχωρισμός σε αμνούς και ερίφια, σε Πράσινους και σε Βένετους, είναι η πανδημία που έχει αλλάξει τη ζωή όλων μας κι εμείς τον χαβά μας. Πεθαίνουμε οι Έλληνες και ξεψυχώντας εξακολουθούμε το «μη γνώτω η αριστερά τι ποιεί η δεξιά». Η χώρα προσπαθεί να σταθεί στα πόδια της κι εμείς προσπαθούμε να της δώσουμε μια να πάει πιο κάτω.

Μπορούμε επιτέλους να κατανοήσουμε τη σημερινή συγκυρία; Μπορούμε να καταλάβουμε πως αρμενίζουμε στραβά και πως δεν είναι στραβός ο γιαλός;