Οι περιορισμοί της πραγματικότητας
ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΚΕ 275 ΦΟΡΕΣ
Γράφει ο Ηλίας Καραβόλιας
Είναι πολύ πιθανό ότι γίνεται παγκοσμίως πρόβα τζενεράλε για ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα (βλ. κίνητρα σε νέους για εμβολιασμό) και πλήρη επικράτηση ψηφιακών συναλλαγών (άρα και ψηφιακών νομισμάτων).
Ο συνδυασμός ψηφιοποίησης και ελάχιστων εισοδηματικών παροχών προσπαθεί να αποτρέψει την αστάθεια και τις μακροπρόθεσμες κυκλικές διακυμάνσεις που αφήνει πίσω της η πανδημία.
Οι κοινωνίες, εκτός του βιοτεχνολογικού και βιοπολιτικού φορτίου, έχουν να διαχειριστούν και τα νέα οικονομικά δεδομένα: έναν συστημικό πατερναλισμό που προσπαθεί να κινητοποιήσει κεφάλαιο ώστε να δημιουργηθεί ένα «ελάχιστο απόθεμα εγγυημένης απασχόλησης».
Δεν είναι απίθανο να δούμε την εφαρμογή μόνιμων εισοδηματικών πολιτικών με στοχευμένη κατανομή δημοσίων δαπανών και προσλήψεων σε περιοχές και κλάδους υψηλής ανεργίας.
Το ορατό χέρι της κρατικής διοίκησης θα αντιπαρατίθεται με το αόρατο χέρι των αγορών ώστε να συνεχίσουν την «δουλειά» τους οι μηχανισμοί της συσσώρευσης.
Τα αρνητικά επιτόκια συνεχίζουν να δημιουργούν χρηματοοικονομικούς περιορισμούς ενω οι εντεινόμενες κοινωνικές, τεχνολογικές και πολιτισμικές ανισότητες θα αυξάνουν τους εισοδηματικούς περιορισμούς.
Θα ζούμε στον αστερισμό της «μη ενδογένειας» του χρήματος: αυτό θα προσδιορίζεται εξωγενώς από τις κεντρικές τράπεζες και όχι από τη ζήτηση για δάνεια και επενδύσεις. Το τέλος της αναδιανεμητικής μεταβλητής που καλείται επιτόκιο θα συμβαδίζει με την ασύμμετρη πληροφόρηση.
Με απλά λόγια: ο μακαρίτης Κέυνς θα έπρεπε να ξαναγράψει σε δυναμικό πλέον μακροοικονομικό υπόδειγμα τις σπουδαίες θεωρίες του υιοθετώντας τα απρόσμενα δεδομένα της μαζικής παύσης σε παραγωγή και κατανάλωση.
Ακολουθήστε τη Ροδιακή στο Google News
