Προσδόκιμο ζωής, αναλόγως των κτηρίων

Rodiaki NewsRoom

Με αφορμή τη συζήτηση για το Κτηματολόγιο

Γράφει η Ελένη Λεφάκη

Στις 7 Σεπτεμβρίου του 1999, σεισμός μεγέθους 5,9 της κλίμακας Ρίχτερ, με επίκεντρο 18 χιλιόμετρα νοτιότερα του κέντρου των Αθηνών, προκάλεσε ζημιές που έφτασαν τα 3 δισεκατομμύρια ευρώ και το χειρότερο, τον θάνατο 143 συνανθρώπων μας.

Από το 1994 παρατηρούνταν μικροσεισμοί της τάξεως των 2,5 μέχρι 3,2 Ρίχτερ μέχρι που συνέβη ο μοιραίος, κατά τον οποίο κατέρρευσαν κάποια κτίρια. Υπήρξαν θύματα. Μια από τις τραγικές εικόνες, δυο διασωθέντα παιδιά στην αγκαλιά του νεκρού πατέρα τους.

Όλες οι υποθέσεις κατάρρευσης κτηρίων εκδικάστηκαν, ενώ το Μάιο του 2010, έπειτα από απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας, το Περιφερειακό Συμβούλιο Αττικής κατέβαλε στους συγγενείς των θυμάτων για αποζημίωση το ποσό των 13 εκατομμυρίων ευρώ. Οι ζωές όμως είχαν χαθεί.

Είκοσι χρόνια αργότερα, το 2019, πραγματοποιήθηκε επετειακά στην Αθήνα, ένα σπουδαίο Πανελλήνιο Συνέδριο, το οποίο διοργάνωσε το Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδος (Τ.Ε.Ε.), σε συνεργασία με το Ελληνικό Τμήμα Αντισεισμικής Μηχανικής (Ε.Τ.Α.Μ.).

Πολλά σημαντικά ειπώθηκαν σε αυτό το συνέδριο, όπου συμμετείχαν περισσότεροι από 600 σύνεδροι απ’ όλον τον κόσμο και πραγματοποιήθηκαν πάνω από 24 ομιλίες. Πολιτικοί μηχανικοί, Σεισμολόγοι, επαγγελματίες κι επιστήμονες του κλάδου της Δόμησης και των Γεω-επιστημών συνάχθηκαν για ν’ αποτιμήσουν την πρόοδο που έχει επιτελεσθεί όσον αφορά την απομείωση του σεισμικού κινδύνου στη χώρα μας και να υπενθυμίσουν ότι είναι πρωταρχική υποχρέωση της Πολιτείας να προστατεύει την ζωή και την περιουσία των πολιτών της.

Ο πρόεδρος μάλιστα του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδος Γιώργος Στασινός παρουσίασε δέσμη επτά συγκεκριμένων ρεαλιστικών μέτρων, τα οποία όταν εφαρμοσθούν άμεσα, θα αναβαθμισθούν και θα θωρακισθούν τα δημόσια και ιδιωτικά κτήρια, θα αναβαθμισθεί η προστασία από τους σεισμούς και θα δοθεί μεγάλη ώθηση στην οικονομία, στον κλάδο των κατασκευών, στην απασχόληση και στις επενδύσεις ανάπτυξης.

Δήλωσε όμως και κάτι ανησυχητικό: ότι οι κατασκευές αναπόφευκτα γηράσκουν κι έτσι οι Έλληνες πολίτες διακρίνονται σε δύο κατηγορίες από άποψη προσδόκιμου ζωής. Σε αυτούς που κατοικούν (ή εργάζονται) σε κτήρια που οικοδομήθηκαν πριν από το 1995 ή το 1985 και σε αυτούς που κατοικούν σε νεότερα, όπου ίσχυσαν αντισεισμικοί κανονισμοί δόμησης.

Εξέφρασε όμως την ελπίδα ότι η Πολιτεία, με τα άλματα τεχνογνωσίας τα οποία έχουν γίνει στην εποχή μας, θα μπορέσει να προχωρήσει σε αυτό το πρόγραμμα ασφάλειας της ανθρώπινης ζωής και του δημόσιου και ιδιωτικού κτηριακού πλούτου. Προγράμματα όπως το πρόγραμμα «Αντώνης Τρίτσης» προβλέπουν τη χρηματοδότηση για πρωτοβάθμιο και δευτεροβάθμιο έλεγχο δημόσιων κτηρίων και για έργα αντισεισμικής προστασίας.

Ο πρόεδρος ΤΕΕ στην Αθήνα λοιπόν, εξέφρασε την ελπίδα κι η ελπίδα, όπως όλοι γνωρίζουμε, πεθαίνει τελευταία.

Και προσπαθούμε να την κρατήσουμε ζωντανή, ελπίζοντας όμως για την ώρα, περισσότερο στα θαύματα εκ Θεού, αφού από θαύμα γλύτωσε συνάδελφός μου όταν, χωρίς σεισμό, ένα μεγάλο φωτιστικό κατέπεσε στο γραφείο της πριν από μερικούς μήνες, στην υπηρεσία όπου εργαζόμαστε, στο Κτηματολόγιο. Το κτήριο κτισμένο πριν από το 1985. Μάλλον χτισμένο μεταξύ 1925 και 1935.

Το συμβάν μαθεύτηκε αν και καθυστερημένα και από τότε, ακούστηκαν πολλά! Επιστήμονες, που όμως δεν είναι αρμόδιοι, ούτε καν πολιτικοί μηχανικοί, θεώρησαν τους εαυτούς τους αρμόδιους για γνωμοδοτήσεις περί ασφάλειας του κτηρίου, στα πεζοδρόμια, στα καφενεία και σε δημοσιεύματα. «Έλα μωρέ. Μια χαρά είναι το κτίριο»...

Οι αρμόδιοι Μηχανικοί το έκριναν ακατάλληλο.

Πριν από λίγες ημέρες σε σχολείο του Δήμου Αχαρνών Αττικής, χωρίς σεισμό έπεσαν σοβάδες σε σχολικές αίθουσες, αλλά και στο νησί μας περιστατικό πτώσης φωτιστικού σε σχολική αίθουσα (χωρίς θύματα ευτυχώς) απέδειξε ότι τελικά χρειαζόμαστε πολλά θαύματα κι επιτέλους λίγο μεγαλύτερη υπευθυνότητα όσον αφορά τον έλεγχο και τη συντήρηση των κτηρίων στη χώρα μας.