Ένας χρόνος χωρίς την Αλεξάνδρα Μαντζόν

Rodiaki NewsRoom

Γράφει ο Πρωτοπρεσβύτερος Κυριάκος Αναστ. Μανέττας
Κληρικός-εκπαιδευτικός, εφημέριος του πανεπιστημιακού ναϋδρίου Αγίας Ειρήνης-Τριών Ιεραρχών Αιγαίου Ρόδου

Το απόγευμα του Σαββάτου 26 Φεβρουαρίου 2022 τελέστηκε το επίσημο ετήσιο μνημόσυνο της μακαριστής Ροδίτισσας Αρχόντισσας Αλεξάνδρας Μαντζόν στο πανεπιστημιακόν ναΰδριον της Αγίας Ειρήνης και Τριών Ιεραρχών Αιγαίου Ρόδου, από τα παιδιά, εγγόνια και συγγενείς της.

Με την ευκαιρία αυτή μιας και η μακαριστή Αλεξάνδρα Μαντζόν με εκτιμούσε πολύ, την κοινωνούσα τα Άχραντα μυστήρια, πρόσφερε δωρεές στο ναΰδριο που εφημερεύω, καταθέτω στη μνήμη της λίγες σειρές σεβασμού, αγάπης και τιμής. Η μακαριστή Αλεξάνδρα Μαντζόν γεννήθηκε το 1926 στη Ρόδο επί Ιταλικής Κατοχής από τον Αναστάσιο Κατσαρό επιχειρηματία που επί 20 χρόνια επιτυχώς δραστηριοποιήθηκε στη μεγάλη πόλη της Αλεξάνδρειας της Αιγύπτου και στη Ρόδο και η μητέρα της ήταν η ευγενής Ειρήνη της οικογένειας Τσιμέττα. Μαθήτευσε στη σχολή Swola Femmimile όπου δίδασκαν Ιταλίδες Καλόγριες και είχε άριστη διαγωγή και επίδοση. Σε μικρή ηλικία 14 χρόνων μένει ορφανή από πατέρα κι αναγκάστηκε να εργαστεί μετά την αποφοίτησή της για να στηρίξει την καλή της μητέρα και την οικογένειά της.

Μετά την Ενσωμάτωση νυμφεύτηκε τον Ιταλό αριστοκράτη και επιχειρηματία Φραντζίσκο Μαντζόν και απέκτησαν μαζί τρία παιδιά: τον Ανδρέα, την Ειρήνη και τη Μαρία. Τα μόρφωσαν, πρόσφεραν ήθος, αξιοπρέπεια, τιμιότητα, επαγγελματικά και οικογενειακά. Οι κόρες, οι γαμπροί, ο γιος, η νύμφη και τα εγγόνια κρατούν ψηλά το όνομα και έχουν εκτίμηση στη Ρόδο όπου ζούν μόνιμα και όχι μόνο.

Η Αλεξάνδρα Μαντζόν στήριξε τον σύζυγο και την οικογένειά της ως καλή σύζυγος, μητέρα και γιαγιά.

Με τον λατρεμένο της σύζυγο Φραντζίσκο Μαντζόν πέρασαν μία ονειρεμένη και αξέχαστη οικογενειακή ζωή. Τον βοήθησε πολύ στις μεγάλες του επιχειρήσεις στα λατομεία και σε άλλες δραστηριότητες. Κρατούσε τα οικονομικά μέχρι τέλος των επιχειρήσεων και μετά τον θάνατο του συζύγου της και υπήρξε μία δίκαιη, αφοσιωμένη και πιστή οικονόμος στην πορεία της ζωής της. Λάτρεψε τη Ρόδο και δραστηριοποιήθηκε σε πολλά κοινωνικά και φιλανθρωπικά σωματεία.

Για πολλά χρόνια υπήρξε μέλος του συμβουλίου του πολιτιστικού συλλόγου αναπτύξεως Ρόδου με πρόεδρο τον μακαριστό δάσκαλο Φώτη Κυπριώτη. Εκδρομές και κοινωνικές εκδηλώσεις με προσφορά μεγάλη στον συνάνθρωπο. Επίσης για πολλά χρόνια ήταν στο Διοικητικό Συμβούλιο του πολιτιστικού συλλόγου Γυναικών Ρόδου με πρόεδρο τη δραστήρια μακαριστή Χρυσούλα Καϊλή.

Υπήρξε και από τα δραστήρια μέλη της ίδρυσης του Ροδίτικου σπιτικού στο Μόντε Σμιθ. Παρελάσεις, το φτιάξιμο του πρωτομαγιάτικου στεφανιού και πολλές άλλες εκδηλώσεις. Συμμετείχε στο συμβούλιο του ελληνο-ιταλικού συνδέσμου των πρώην συμμαθητών της Ρόδου επί Ιταλίας όπου ανελλιπώς ελάμβανε μέρος στις ετήσιες συναντήσεις της στη Ρόδο και στο Ασίζη Ιταλίας όπου γίνονταν ειδικοί εορτασμοί μαζί με πολιτιστικές εκδηλώσεις, λειτουργίες και Ακολουθίες για την παγκόσμια ειρήνη και τη συμφιλίωση λαών. Υπήρξε από τις πρωτοπόρες και τα ενεργά μέλη της ΧΕΝ (Χριστιανικής Ένωσης Νεανίδων) στο Λύκειο Ελληνίδων και σε κάθε μορφή πολιτιστικής, κοινωνικής και επιστημονικής εκδήλωσης.

Η Αλεξάνδρα Μαντζόν έζησε και ήταν και εμφανισιακά αρχόντισσα. Καλοντυμένη, με χιούμορ, ευγενής, φιλόξενη, φιλοπρόοδη, μελετημένη και συγχρόνως παραδοσιακή και με πνεύμα σύγχρονο και όχι οπισθοδρομικό. Πολυταξιδεμένη σχεδόν σε όλο τον κόσμο με τον σύζυγο, παιδιά, φίλες και με εκδρομές που έκανε η μακαριστή Καϊλή Χρυσούλα και άλλα πρακτορεία. Χόρτασε μέχρι τα 95 της χρόνια, στις 26 Φεβρουαρίου 2021, όπου ειρηνικά και γαλήνια έφυγε για το αιώνιο ταξίδι της. Είχα τη χαρά να την γνωρίσω στις δόξες της σε Αμερική, Ισπανία, Ιταλία και αλλού. Πάντοτε χαρούμενη και με ένα γλυκό και καλό λόγο. Χαιρόταν να διαβάζει άρθρα μου στη «Ροδιακή» ή να ακούει κηρύγματα και εκπομπές μου. Μου τηλεφωνούσε και μου έστελνε αγάπη και πολλές ευχές.

Ήταν μία ευλογία που την είχαμε και την γνωρίσαμε στη ζωή μας. Και στην πρεσβυτέρα μου έδειχνε αγάπη και εκτίμηση. Θέλω να συγχαρώ τα παιδιά της, τον Ανδρέα, την Ειρήνη και τη Μαρία με τις οικογένειές τους για την άψογη περιποίηση και φροντίδα που της πρόσφεραν νυχθημερόν στο διάστημα της γεροντικής της φυσιολογικής αδιαθεσίας.

Μέχρι τελευταίας της αναπνοής κοινωνούσε τα Άχραντα μυστήρια και είχε αξιοθαύμαστη μνήμη και επικοινωνία. Αρχόντισσα γεννήθηκε, αρχόντισσα έζησε, αρχοντικά συμπεριφέρθηκε και αρχόντισσα κοιμήθηκε. Με το δικό της τέλος κλείνει μία μεγάλη σελίδα των ιστορικών μορφών οικογενειών της παλαιάς γενιάς της Ρόδου. Μας δίδαξε η κυρία Αλεξάνδρα Μαντζόν την αγάπη για τη ζωή, το πείσμα να προχωράς πάντοτε μπροστά και την αγάπη για το ωραίο. Όπως υπήρξε και η ίδια. Αιωνία της η μνήμη και αξέχαστη.