Δίχως υπομονή πια...

Rodiaki NewsRoom

Γράφει η
Μαρία Καρίκη
Ψυχολόγος, Msc

Τι συμβαίνει τελευταία και νιώθεις να χάνεις τόσο εύκολα την υπομονή σου;

Τι έχει αλλάξει μέσα σου και δεν μπορείς άλλο να δικαιολογείς, να προσπερνάς και να αντέχεις όπως παλιά; Εκπλήσσεσαι με αυτό ή μήπως ξέρεις ακριβώς γιατί εκρύγνεσαι με το παραμικρό πλέον; Είχες την εντύπωση άραγε ότι η υπομονή σου θα ήταν ανεξάντλητη ή και ασύνδετη με τα όσα διαδραματίζονται στη ζωή σου; Ο καθένας γνωρίζει καλά εδώ και πόσο καιρό απομυζά τα ψυχικά του αποθέματα προσπαθώντας να διαχειριστεί τα όσα του συμβαίνουν και αναγνωρίζει τους λόγους που δεν μπορεί άλλο να συγκρατηθεί και σιωπήσει, όπως πριν.

Η υπομονή συνδέεται άρρηκτα με την ανοχή, την αντοχή, την αιτιολόγηση και την ερμηνεία που αποδίδουμε στα γεγονότα, στις καταστάσεις και στα πρόσωπα της ζωή μας. Όσο περισσότερο επαναλαμβάνονται τα όσα μας ζορίζουν, όσο περισσότερο επεκτείνονται στον χρόνο, όσες περισσότερες δυσλειτουργικές συνέπειες επιφέρουν, τόσο πιο πολύ αρχίζει και εξαντλείται η υπομονή μας. Αναρωτιόμαστε για ποιον λόγο μένουμε, επιμένουμε σε κάτι που δεν μας κάνει καλό. Πόσα περιθώρια ακόμα να δώσουμε.

Πόσες ελπίδες ακόμη να τρέφουμε. Πόσες αυταπάτες διατηρούμε, απλώς και μόνο για να μην παραδεχτούμε ότι αδίκως κοπιάζουμε, αδίκως περιμένουμε την αλλαγή (που δεν έρχεται). Και κάπως έτσι συνειδητοποιείς ότι πρέπει να σταματήσεις να κάνεις υπομονή εκεί που δεν χρειάζεται, εκεί που δεν αξίζει και εκεί που δεν πρόκειται να γίνει καμία βελτίωση.

Πότε, όμως, φτάνει η στιγμή που από μόνη της εκπίπτει η υπομονή; Πότε συνειδητοποιείς ότι οφείλεις από σεβασμό στον εαυτό σου να σταματήσεις να προσδοκάς και αντίθετα, να επαναπροσδιορίσεις την οπτική σου; Είναι απαραίτητο να φτάσεις στα όριά σου πρώτα; Να φτάσεις στο «αμήν»; Να νιώσεις την ισοπέδωση μέσα σου και τότε να πεις «φτάνει»; Τι γίνεται με τα σημάδια που κατά καιρούς φτάνουν σε σένα; Απογοήτευση, λύπη, θυμός, έλλειψη επικοινωνίας και ουσίας, αίσθημα κοροϊδίας προς το πρόσωπό σου... Πόσα τέτοια σημάδια έχουν μεσολαβήσει μέχρι να πεις «ως εδώ»; Πόσες πληγές μετράς; Πόσες απαξιώσεις, υποτιμήσεις, προσβολλές; Πόσο καιρό σε θεωρούν δεδομένο και άτρωτο;

Κάνοντας έναν απολογισμό για το πώς μπορεί κανείς να φτάσει στο σημείο να νιώσει την (παντελή) έλλειψη υπομονής, χρειάζεται να εξετάσει τα εξής:
• Πόσο άγχος «κουβαλάει» τελευταία; Πόσο πνιγμένος αισθάνεται από όλα όσα κάνει;
• Πόσο μόνος νιώθει σε αυτή τη διαδρομή; Δίπλα σε πόσους, αλλά παρ’ όλα αυτά πόσο μόνος όσο ποτέ;
• Πόση ματαίωση έχει αισθανθεί από όλα όσα έχει προσπαθήσει να κάνει ή να πετύχει;
• Πόσες φορές έχει αισθανθεί αδικημένος;
• Πόσες φορές έχει νιώσει ότι είναι μόνο αυτός που συνεχώς «δίνει», αλλά δεν παίρνει σχεδόν ποτέ όλα όσα λείπουν από τον ίδιο;
• Πόσες ευθύνες, υποχρεώσεις, ρόλους έχει αναλάβει; Πόσο χαμένος, γκρίζος νιώθει ανάμεσα σε όλα αυτά;
• Πόσα δικά του όνειρα, επιθυμίες και «θέλω» έχει αποφασίσει να θυσιάσει για να φροντίσει και να ικανοποιήσει όλους όσους αγαπά;
• Πόσο έχει παραμελήσει τον εαυτό του, γιατί πάντα προτεραιότητα έχει κάποιος άλλος ή κάτι άλλο;
• Πόσο υπερτιμά τις δυνάμεις του και νομίζει ότι όλα τα μπορεί και όλα τα προλαβαίνει;
• Πόσες πληγές, απωθημένα και ανεκπλήρωτα μετράει στη διαδρομή του; Πόσο βάρος συσσωρεύει από αυτά;
• Πόσο ικανοποιημένος, χαρούμενος είναι από τη μέχρι τώρα πορεία του; Ή πόσο άδειος, κενός και ανικανοποίητος μπορεί να νιώθει;
• Πόσο καιρό εθελοτυφλούσε σε ό,τι πια δεν μπορεί να πείσει τον εαυτό του ότι «δεν πειράζει»; Εδώ και πόσο διάστημα έχει συνειδητοποιήσει ότι «πειράζει» και μάλιστα «πολύ»;

Την επόμενη φορά, λοιπόν, που θα αναρωτηθείτε πώς και τελευταία δεν έχετε και τόση υπομονή, ανατρέξτε στα «γιατί» που ευθύνονται, στον ψυχισμό σας που έχει «μπουκώσει» και μην είστε τόσο αυστηροί με τον εαυτό σας. Για να διαμαρτύρεται, κάτι θέλει να σας πει, που ίσως δεν ακούτε από καιρό...