Ο Τσαμπίκος, που διέλυσε το εμπόδιο της σιωπής κι έφτασε μέχρι τη Βραζιλία, με την Εθνική Ομάδα Κωφών!
ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΚΕ 4133 ΦΟΡΕΣ
Η Χαρούλα Ρούφα, μιλά για τον γιο της τον 28χρονο Αρχαγγελίτη, που τα κατάφερε να τον αγαπάνε όλοι
Συνέντευξη στη Ροδούλα Λουλουδάκη
Δεν μας άφησε από τα μάτια του. Και συχνά σήκωνε τους ώμους, και καταλάβαινες ότι έλεγε «έτσι είμαι... από τότε που γεννήθηκα, τι να κάνω...»...
Μου μίλαγε η Χαρούλα Ρούφα, αντί για εκείνον, αυτή η θαυμάσια μάνα που μαζί με τον σύζυγό της έδωσαν τεράστιο αγώνα από τότε που ένα ιατρικό λάθος στο βρέφος τους, του δημιούργησε σοβαρά προβλήματα για τη ζωή του κι ο Τσαμπίκος που είναι κωφάλαλος δεν έχασε δευτερόλεπτο απ’ όσα εκείνη μου έλεγε: για τα δύσκολα πρώτα χρόνια που έδωσε μάχη για να ζήσει, για τη συνέχεια όταν η βαριά αντιβίωση το άφησε κωφό, για τον νεαρό άντρα των 28 ετών σήμερα, που είναι άσσος του ποδοσφαίρου και πέραν της ομάδας του Άρη είναι μέλος της Εθνικής Ομάδας Κωφών που πριν από λίγες εβδομάδες έπαιξε στη Βραζιλία και θα ακολουθήσει ο αγώνας της Κορέας.
Τι αγώνας και τι αγωνία για να γίνει ο Τσαμπίκος αυτός που είναι σήμερα! Ο αγαπημένος στον Αρχάγγελο, η ψυχή της παρέας, ο αθλητής που πετυχαίνει τους στόχους του, αυτός που διαλύει το εμπόδιο της σιωπής.
«Είναι αγαπητός, μου λέει η Χαρούλα, πολύ ανοιχτός, παιδί της παρέας και μέσα σ’ όλα. Στη Βραζιλία έφευγε, πήγαινε, ψώνιζε, γυρνούσε... Λέγανε οι άλλοι: «θα μας φύγει και θα τον ψάχνουμε...»!
Δεν χάνεται ο Τσαμπίκος, οι άλλοι, ναι, μπορεί να χαθούν! Με τα παιδιά αυτά που κάτι λείπει, κάτι άλλο αναπτύσσεται. Κάνουν υπερπροσπάθεια για να πετύχουν κάτι, το πετυχαίνουν και μετά αυτή η εσωτερική δύναμη, συνεχίζει να υπάρχει μέσα τους.
«Γέννησα με καισαρική, μου εξηγεί η Χαρούλα. Ίσως να μου χορηγήθηκε περισσότερη νάρκωση και το αποτέλεσμα ήταν να μην μπορώ να ξυπνήσω. Πάνω στην προσπάθεια «να σώσουμε τη μαμά ή το παιδί», έγινε το λάθος. Έζησα κι εγώ και ο Τσαμπίκος, αλλά το βρέφος μεταφέρθηκε επειγόντως στην Αθήνα, έμεινε τρεις μήνες στην εντατική του νοσοκομείου Παίδων διότι ενώ του έκοβαν τον ομφάλιο λώρο, του έγινε ζημιά στο έντερο! Χειρουργεία πολλαπλά και το αποτέλεσμα ήταν το βρέφος που είχε γεννηθεί και ήταν 4 κιλά και οκτακόσια γραμμάρια, τρεις μήνες μετά να το φέρουμε στη Ρόδο, με δική μας ευθύνη και να είναι δύο κιλά λιγότερο. Ήταν λίγες οι πιθανότητες να ζήσει, το είχαν ξεγράψει κι οι γιατροί».
Μεγάλος ο αγώνας που δώσατε!
Ο Τσαμπίκος, έζησε. Ένα χρόνο μετά ο γιατρός του στην Αθήνα το είδε μπροστά του και δεν πίστευε ότι ήταν αυτό κι ότι ζούσε. Και ύστερα εντοπίσαμε το άλλο πρόβλημα. Δεν άκουγε όταν του μιλούσαμε, εκτός κι αν ήταν μεγάλος ο θόρυβος. Ο σύζυγός μου είναι εκπαιδευτικός, το αντιλήφθηκε γρήγορα. Οι γιατροί στη Ρόδο μας καθησύχαζαν, αλλά στην Αθήνα που πήγαμε διαπίστωσαν ότι το παιδί ακούει μόνο σ’ ένα ποσοστό 5%, από το αριστερό αυτί. Είχε πολλές επιπλοκές, μέχρι σηψαιμία, είχε πάρει πολλές ισχυρές αντιβιώσεις για να αντεπεξέλθει ως βρέφος και μας είπαν: «ευτυχώς που δεν έχει πάθει και τύφλωση, καλύτερα που έπαθε μόνο κώφωση! Λειτουργικά ο εγκέφαλός του είναι εντάξει, δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα κι επομένως είστε τυχεροί μέσα στην ατυχία σας».
Λαχείο!
Είχαμε τραβήξει τον πρώτο λαχνό.
Τώρα ο Τσαμπίκος, ενώ μιλάμε, μας ακούει;
Όχι, ο Τσαμπίκος δεν ακούει. Αν περάσει με ένταση ένα μηχανάκι, ένα ελικόπτερο, τ’ ακούει. Ή έναν δυνατό θόρυβο. Και διαβάζει τα χείλη. Συνεννοούμαστε με τη νοηματική, με τα χείλη... Μάθαμε όλοι στο σπίτι τη νοηματική, όπως κι ο άλλος μας ο γιος, ο Νικόλας, που είναι πέντε χρόνια μικρότερος και σήμερα σπουδάζει στο πέμπτο έτος της Ιατρικής. Τα χρόνια που έπρεπε το παιδί να πάει σχολείο, στη Ρόδο δεν υπήρχε υποδομή. Το σχολείο που πήγαιναν τα παιδιά δεν ήταν δυνατόν να το ακολουθήσει. Εμείς το πηγαίναμε κάθε μέρα, κάθε μέρα στην πόλη, για λογοθεραπείες αφού κάποιοι μας λέγανε ότι «θα μιλήσει», κάτι που δεν έγινε ποτέ, αλλά αφού μας λέγανε ότι θα γίνει, ακολουθούσαμε... Στον Αρχάγγελο, σ’ εκείνη τη φάση ήταν λίγο δύσκολα τα πράγματα. Για να φοιτήσει στο σχολείο αποφασίσαμε να μετακομίσουμε στην πόλη, απευθυνθήκαμε τότε στον κ. Μαχαιρίδη, ο οποίος μας είπε ότι εντός του Βενετοκλείου υπήρχε τότε σχολείο ένταξης κωφών. Τον βοήθησαν πάρα πολύ οι δάσκαλοι Μαρία Τριμπόνια και Γιάννης Μαστορίδης, βρήκαμε κι άλλα παιδιά, τελείωσε το Δημοτικό, στο γυμνάσιο δεν τον δέχονταν, παρακάλεσα, δημιουργήθηκε σχολείο ένταξης κωφών, τελείωσε το Γυμνάσιο, για το Λύκειο δεν τον δέχονταν γιατί εκτός των άλλων εγώ ως μητέρα του, ήμουνα πάντα στην τάξη, μαζί του.
Τι κάνατε στην τάξη μαζί του, όλα αυτά τα χρόνια;
Μιλούσε ο δάσκαλος, ο καθηγητής κι εγώ στη νοηματική εξηγούσα στον Τσαμπίκο, ο οποίος έπρεπε να γράψει, να εξεταστεί... Άλλοι εκπαιδευτικοί τον βοήθησαν, άλλοι τον έβλεπαν ως μπελά. Τελειώνοντας το Γυμνάσιο έμεινε ένα χρόνο χωρίς σχολείο. Τον βάλαμε σε σχολείο για παιδιά με προβλήματα. Πήγε δύο μέρες, την τρίτη δεν πήγε. Το παιδί είχε πέσει ψυχολογικά. Έφυγα μαζί του στην Αθήνα. Τον έβαλα εκεί σε σχολείο, έμεινα μαζί του έξι μήνες. Όμως είχα πια και το δεύτερο παιδί τον Νικόλα μου, στο σπίτι με τον μπαμπά του.
Τι περάσατε!
Δυσκολίες. Πολλές φορές γονατίζεις, αλλά λες: «σήκω, δεν γίνεται»... Προσπαθήσαμε από μικρό παιδί να μην τον κάνουμε να αισθάνεται ότι έχει πρόβλημα κι εδώ στην κοινωνία του Αρχαγγέλου πάντα ήταν μέσα σε όλα, στα αθλήματα, στο ποδόσφαιρο... Τελείωσε την A’ Λυκείου στην Αθήνα, γυρίσαμε, δεν αντέξαμε άλλο, να είναι καλά η Στέλλα Λαμπριανού και ο κ. Παπαδομαρκάκης της Δευτεροβάθμιας. Λένε: «θα κάνουμε τμήμα, μαζί και με άλλα παιδιά του Αρχαγγέλου» και έτσι τελείωσε το Λύκειο.
Με το ποδόσφαιρο, πότε ασχολήθηκε;
Από τριών χρονών έπαιζε ποδόσφαιρο στην ακαδημία ποδοσφαίρου, του Άρη. Η μπάλα πάντα στα πόδια του. Έπαιξε στην Κάλαθο, και να είναι καλά οι άνθρωποι τον στήριξαν πάρα πολύ, στη Λάρδο, έφυγε, μου πήγε και στην Πάτμο, στη Σάλακο τον πήγαινα... Παντού ήμουν από πίσω του, σε όλα. Ήτανε ο μπαμπάς στη δουλειά, εγώ με τον Τσαμπίκο κι ο Νικόλας στο σπίτι. Έκανε υποχωρήσεις το άλλο μου παιδί, ποτέ δεν έτρεξα από πίσω του, αλλά τα κατάφερνε, ήταν ψημένο, όπως λέμε. Ο Τσαμπίκος, έπαιξε στις περισσότερες ομάδες της Ρόδου και τον δέχτηκε εδώ ο κ. Παρδαλός και ο κ. Φουτούλης που τον έφεραν πίσω στον Άρη και έμεινε. Είναι καλός παίκτης. Όταν φύγαμε από την Αθήνα αφού πρωτοδιαγνώστηκε το πρόβλημα, μας είπαν: «δεν θα έχει καλή ισορροπία αφού δεν ακούει...»! Μα, έκανε ποδήλατο και σίφουνας ο Τσαμπίκος. Αφού τον έλεγαν «ο Ντένις, ο Τρομερός».
Κι έφτασε στην Εθνική Ομάδα Κωφών, με την οποία έπαιξε στη Βραζιλία και θα ακολουθήσει το παιχνίδι στην Κορέα!
Προπονείται στον Άρη. Γυμναστήριο, γήπεδο, κάνει κολύμβηση... Ο προπονητής, ο Χρήστος Τζίμας που τον προπονούσε στον Άρη, τον πρότεινε για την Εθνική Ομάδα.
Κι έχει εσάς, έχει και όλους να τον στηρίζετε, να τον αγαπάτε...
Εμείς κι όλοι οι Αρχαγγελίτες... να είναι καλά, τον έχουν στηρίξει πάρα πολύ. Δεν ξέρω αν ζούσε σε άλλο μέρος πώς θα ήταν τα πράγματα. Είναι επικοινωνιακός, τον γνωρίζει όλος ο κόσμος. Είναι ευλογία όπου πας με τον Τσαμπίκο, είναι όλα θετικά. Για να φτάσει να είναι σ’ αυτό το σημείο δόθηκε πολύς αγώνας, έγινε πολλή δουλειά. Η εφηβεία του ήταν πολύ δύσκολη, αλλά κρατήσαμε, αντέξαμε. Χρειάζεται δύναμη! Να μην το βάζεις κάτω! Γονάτισα κάποιες φορές, αλλά δεν το ‘βαλα κάτω. Μια φορά, έβαλε στοίχημα με κάποιους ότι μπορεί να πάει από τον Αρχάγγελο, στην πόλη με τα πόδια. Έφυγε στις επτά το πρωί και με τρέξιμο τράβαγε από παντού φωτογραφίες. Ήρθε από τη Ρόδο με τρέξιμο, την επομένη κάποιος του είπε: «λες ψέματα, δεν το έκανες...». Και τι έκανε; Την άλλη μέρα το πρωί σηκώθηκε πάλι, ξεκίνησε και κάθε δύο λεπτά τραβούσε βίντεο. Και λέω: «η δύναμή του πόση είναι...». Έτσι είναι ο Τσαμπίκος.
Σας ρωτούσε όλα αυτά τα χρόνια, σας ρωτάει μέχρι σήμερα γιατί αυτός δεν μιλάει;
Ναι, ρωτούσε και προσπαθούσαμε να το υποβαθμίσουμε. Και μια φορά δεν θα το ξεχάσω. Ήρθε και είπε: «καλύτερα που δεν μιλάω, όλοι κάθονται με το κινητό και πετάνε και καμιά βρισιά ποτέ πότε...»! Και μιαν άλλη φορά, μού λέει: «όλοι κάθονται με το κινητό, και δεν μιλάνε. Έχει πολλούς σαν εμένα...»!
Ακολουθήστε τη Ροδιακή στο Google News
