Από την ΤΕ ΕΟΚ Δωδεκανήσου στα εργασιακά και γενικώς στα τουρνουά μπάσκετ…

Rodiaki NewsRoom

Αυτό που συμβαίνει στο μπάσκετ της Δωδεκανήσου είναι ένα φαινόμενο άξιο παρατήρησης και θα πρέπει να ενδιαφερθεί κάπως παραπάνω η… παγκόσμια επιστημονική κοινότητα, μπας και μας δώσει στοιχεία πιο αξιόπιστα ως αποτέλεσμα οργανωμένης έρευνας.

Και για να μπω κατευθείαν στο θέμα χωρίς περιστροφές, δεν είναι δυνατόν στην κατηγορία Ανδρών της ΤΕ ΕΟΚ Δωδεκανήσου να μην έχουμε συμμετοχές και να διεξάγεται το πρωτάθλημα μεταξύ… συγγενών και φίλων, ενώ στα εργασιακά και στο τουρνουά επαρχίας Καρπάθου-Κάσου να γίνεται ο κακός χαμός. Βεβαίως δεν ανακάλυψα την Αμερική για να κάνω και τον καμπόσο, αν και πάνω μου έχω πρόχειρα κάτι καθρεφτάκια…

Οι πιο παλιοί από μένα κι αυτοί που ξέρουν (λέμε τώρα) περισσότερα, έχουν να πουν ότι δεν «κατεβαίνουν» ομάδες Ανδρών στα πρωταθλήματα της ΤΕ ΕΟΚ, αφού εκεί απαιτείται προετοιμασία από το καλοκαίρι, προπονήσεις μέσα σε κάθε βδομάδα και περισσότερη πειθαρχία κι οργάνωση σε σχέση με τις άλλες διοργανώσεις, όπου ο περισσότερος κόσμος πάει να παίξει μπάσκετ με τους φίλους του για τον χαβαλέ.

Εντάξει, κάποιο δίκιο το ‘χουν, αλλά και πάλι δεν δικαιολογούνται αυτές οι χαώδεις διαφορές νοοτροπίας, αντίληψης και γενικώς αθλητικής παιδείας από διοργάνωση σε διοργάνωση. Ουσιαστικά δεν μπορώ να καταλάβω ποιος πρέπει να συμβουλέψει ποιον κι αν τα εργασιακά ή τα τουρνουά γενικώς, μπορούν να μας διδάξουν περισσότερα, αφού η αγάπη για το μπάσκετ είναι κάτι παραπάνω κι από εμφανής, ακόμη κι από τις συμμετοχές στα 3on3, όπου κι αν διεξάγονται αυτά, κάθε χρόνο μέσα στο καλοκαίρι.

Σίγουρα και η έλλειψη εγκαταστάσεων, κυρίως στη Ρόδο, παίζει τον ρόλο της, όμως η ΤΕ ΕΟΚ πρέπει να το δει κομματάκι πιο σοβαρά το όλο θέμα. Να υπάρξει, δηλαδή, κάποιο κίνητρο με μια συνεργασία όλων όσοι έχουν κάτι σημαντικό να δώσουν, μήπως και σταματήσει να παρατηρείται αυτό το φαινόμενο σ’ ένα άθλημα ούτως ή άλλως ιδιαίτερο με χιλιάδες φίλους και στη χώρα μας.

ΤΣΑΜΠΙΚΟΣ ΠΑΤΣΑΪΣ