Ο κόπος μας

Rodiaki NewsRoom

Γράφει η
Ελένη Λεφάκη Στάτη

Πλησιάζει η 28η Οκτωβρίου, η επέτειος του «ΟΧΙ». Αυτού του «όχι» που είπε ο Ιωάννης Μεταξάς στην τότε ιταλική κυβέρνηση, το 1940.

Ζητούσε να καταλάβει στρατηγικά σημεία της Ελλάδας και τα ιταλικά στρατεύματα να προωθηθούν στην Αφρική. Το αίτημα της ιταλικής κυβέρνησης μετέφερε ο πρέσβης Εμμανουέλε Γκράτσι, ενώ όπως αναφέρει ο ίδιος στα απομνημονεύματά του το 1945, ο Μεταξάς, διαβάζοντας την επιστολή με τρεμάμενα χέρια, βουρκωμένα μάτια και λυπημένη φωνή, απάντησε: «αυτό σημαίνει πόλεμος».

Έκτοτε έχουν περάσει ογδόντα δύο χρόνια και σχεδόν πάντα θυμάμαι ότι στις νεότερες γενιές, παρά τις προσπάθειες των εκπαιδευτικών, μπερδεύεται η μνήμη του 1940 με τις μνήμες της επανάστασης του 1821.

Δεν πιστεύω καθόλου πως ευθύνονται οι νεότερες γενιές γι’ αυτό.
Μέσα στον καταιγισμό των πληροφοριών και των γνώσεων, είναι αρκετά εύκολο να μπερδέψει κάποιος τα γεγονότα. Πολύ περισσότερο μάλιστα, όταν δεν έχει πονέσει και δεν έχει κοπιάσει ο ίδιος γι’ αυτά.

Χρειάζεται μια άλλου είδους εκπαίδευση, του εαυτού μας βέβαια πρώτα και ύστερα των άλλων. Η εκπαίδευση του να εκτιμάς τον κόπο του συνανθρώπου σου και να μην περιτριγυρίζουν οι έγνοιες σου αποκλειστικά και μόνο γύρω από τον εαυτό σου. Να εκτιμάς για παράδειγμα ότι η μητέρα σου σηκώθηκε το πρωί να σου ετοιμάσει τα ρούχα σου ή ότι ο φούρναρης της γειτονιάς σου έχει ξυπνήσει τουλάχιστον πέντε ώρες νωρίτερα από σένα για να βρεις φρέσκο ψωμί. Να εκτιμάς ότι μερικές ώρες πριν ξημερώσει, κάποιοι άνθρωποι καθαρίζουν τα σκουπίδια και τις βρωμιές όλων μας, για να μη σκοντάφτουμε πάνω στα άδεια μπουκάλια, τα χαρτιά και τα τενεκεδάκια.

Οι μεγάλοι, με την πολύμορφη καταιγιστική πληροφόρηση κι όχι τη γόνιμη πνευματική καλλιέργεια νομίζουν πως βοηθούν τους εφήβους. Κι από την πλευρά τους οι έφηβοι με την πολύωρη προσήλωση στο διαδίκτυο και στα άθλια παιχνίδια του, προσπαθούν να χαλαρώσουν και να ευχαριστηθούν. Έχουν ανάγκη από το παιχνίδι, ξέρουν α’ πέξω όλα τα δύσκολα ονόματα ηρώων παιχνιδιών. Δεν κατορθώσαμε οι μεγαλύτεροι ν’ αφουγκραστούμε τον παλμό, να τους προσφέρουμε τη γνώση σε παιγνιώδη μορφή. Να ξεφύγουμε απ’ την τροχιά του ακαδημαϊκού μας επιπέδου και να συντονιστούμε με τις παιδικές κι εφηβικές καρδιές.

Ένα σύστημα εκπαίδευσης το οποίο προωθεί τον ανταγωνισμό, την «πρωτιά» σε όλα, την αριστεία της στείρας γνώσης και όχι την αριστεία της αγάπης στον αδύναμο συμμαθητή μας και στον κάθε ένα συνάνθρωπό μας, φυσικά και αναπόφευκτα οδηγεί στη λησμονιά της ιστορίας. Βέβαια, οι άνθρωποι που κοπίασαν στην κατοχή και τον πόλεμο, δεν χάνουν κάτι από τη δική μας λησμονιά. Η ιστορία και τα γεγονότα τούς αγίασαν. Τους έκαναν πολίτες του ουρανού.

Εμείς χάνουμε, όταν ο ατομικισμός μας φτάνει σε τέτοια σημεία ώστε να είμαστε ανίκανοι να αναγνωρίσουμε τον κόπο του άλλου, τον ιδρώτα, το κουρασμένο του βλέμμα. Και όχι μόνο αυτό, αλλά όταν με τα αριστεία μας κατακτήσουμε θέσεις κι εξουσίες, τότε εύκολα τον εκμεταλλευόμαστε όσο περνάει απ’ το χέρι μας μέχρις εσχάτων, για να κερδίσουμε περισσότερα χρήματα, περισσότερη δόξα, περισσότερη φήμη.

Ρόδος, 28 Οκτωβρίου 2022. Μια ένδοξη τουριστική περίοδος βαίνει προς το τέλος της. Με εξαντλημένους εργαζόμενους, με αχόρταγους εργοδότες, που ποτέ δεν είναι ικανοποιημένοι, με ακοές πολέμων, με γκρινιάρηδες πολίτες. Και τα παιδιά μας στα σχολεία, με τη σταθερά ίδια, ανταγωνιστική, εγωϊστική εκπαίδευση. Την εκπαίδευση της «λησμονιάς». Της λησμονιάς του κόπου του άλλου.