Τα μαύρα του τα χάλια έχει ο χώρος του παλιού νοσοκομείου

Rodiaki NewsRoom

Με τις εικόνες από το εσωτερικό του να παραπέμπουν σε… σκουπιδότοπο, το παλιό νοσοκομείο της Ρόδου στέκει ερειπωμένο και πληγωμένο από το χρόνο και το ανθρώπινο χέρι, καταδικασμένο πλέον σε ολοκληρωτική καταστροφή παρά το ότι κηρύχθηκε ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο το 1986.

Η αδιαφορία για την τύχη του και η εγκατάλειψη περίπου 23 χρόνια από τη μέρα που έκλεισε και λειτούργησε το νέο νοσοκομείο, συνέβαλαν στο να υποστεί σοβαρή υποβάθμιση τόσο εσωτερικά όσο και εξωτερικά, ενώ καθημερινά δέχεται βανδαλισμούς από άτομα κοινωνικά περιθωριοποιημένα.

Στους χώρους του, παλιούς και νέους που δεν έχουν αξιοποιηθεί, έχουν συγκεντρωθεί κάθε είδους σκουπίδια μέχρι ρούχα, κουβέρτες και στρώματα, ενώ, ό,τι υπήρχε μέσα έχει λεηλατηθεί ή έχει καταστραφεί.

Την ίδια εγκατάλειψη γνωρίζουν και οι κήποι, τόσο στην μπροστινή είσοδο όσο και στην εσωτερική αυλή που σε τίποτα δε θυμίζουν τους κήπους που υπήρχαν πριν από περίπου δύο δεκαετίες. Έχουν μετατραπεί σε δάση και είναι αδιαπέραστοι από σκουπίδια κλαδιά και αγριόχορτα.

Η σημερινή εικόνα σε τίποτα δε θυμίζει το μεγαλοπρεπές κτήριο που κατασκευάστηκε από τους Ιταλούς αποικιοκράτες πριν από σχεδόν 100 χρόνια! Η απόφαση για την κατασκευή του πάρθηκε το 1923. Το κτήριο σχεδιάστηκε και κατασκευάστηκε από τους Carlo Buscaglione και Amedeo Favero και άνοιξε επίσημα το 1926 ως Ospedale Regio (Βασιλικό Νοσοκομείο).

Μάλιστα αντικατέστησε ένα παλαιότερο νοσοκομείο της οθωμανικής περιόδου που βρισκόταν εκεί κοντά και ήταν για την εποχή του ένα υπερσύγχρονο κτήριο που διέθετε άνετους χώρους αλλά και κήπους. Στο διώροφο κτήριο κατασκευάστηκε μία ιδιαίτερη είσοδος, χωρισμένη σε τρία τμήματα και με ένα γείσο που στηρίζεται από τέσσερις παραστάδες στιλ Τοσκάνης, από την ύστερη Αναγέννηση.

Αυτή η αρχιτεκτονική, που αναφέρεται σε ιστορικά ιταλικά στιλ, αλλά προσαρμοσμένη στον 20ό αιώνα, ονομάζεται "Novecento". Κατά τη διοίκηση του κυβερνήτη De Vecchi, το νοσοκομείο μετονομάστηκε “Ospedale Regina Elena” (Νοσοκομείο Βασίλισσα Έλενα) και επεκτάθηκε με νέες πτέρυγες. Όταν η ιταλοκρατία στα Δωδεκάνησα τερματίστηκε, παρέμεινε ένα ζωντανό κτήριο που διατήρησε τον μνημειακό του χαρακτήρα και μετονομάστηκε από «Νοσοκομείο Βασίλισσα Όλγα» σε «Γενικό Νοσοκομείο της Ρόδου», στο οποίο και έγιναν οι απαραίτητες επεκτάσεις αλλά και νέες κατασκευές για να καλύψει τις ανάγκες που αυξάνονταν.