Γ. Παρασκευάς: Μη μαδάς τη μαργαρίτα

Rodiaki NewsRoom

Γράφει ο Γιάννης Παρασκευάς

Στ’ αναπάντητα μας προεφηβικά ερωτήματα σ’ αυτήν καταλήγαμε.
Την αναζητούσαμε και στο τέλος την ανακαλύπταμε, θέλαμε να έχει πολλά και ζωντανά φύλλα.

Την παίρναμε στο χέρι, την κοιτάζαμε με λαχτάρα και αγωνία, πριν αρχίσουμε το φυλλομέτρημά της.
Με κατάφαση το κόψιμο του πρώτου φύλλου: με αγαπά; Με άρνηση το δεύτερο κόψιμο: δε με αγαπά;

Αγωνία μέχρι να φτάσουμε στο τελευταίο φύλλο της μαργαρίτας, που θα μας έδινε και την λυτρωτική απάντηση.

Πόσες μαργαρίτες άραγε θα κοπούν και θα φυλλομετρηθούν, για τόσους και τόσους που μέχρι και την τελευταία στιγμή δεν έχουν αποφασίσει, το τι προσωπικά θα κάνουν στις εκλογές της Κυριακής.

Δυό είναι οι μεγαλύτερες κατηγορίες των αναποφάσιστων. Η πρώτη είναι όσοι δεν εχουν ακόμα αποφασίσει, αν θα πάνε στην κάλπη και η δεύτερη αυτών, που δεν εχουν ακόμα κατασταλάξει, πoιο κόμμα θα ψηφίσουν.

Στους δεύτερους, αυτούς που σκέπτονται, «τώρα τι ψηφίζω», χωράνε κάποιες δικαιολογίες, το τσουνάμι των εκλογών, σίγουρα τους βάζει σε δεύτερες και τρίτες σκέψεις.

Μια μεγάλη μερίδα ψήφισε ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ, χωρίς να είναι οπαδοί της ΔΕΞΙΑΣ, κάτω από τον φόβο της δήθεν ακυβερνησίας, τον φόβο της απώλειας των των δήθεν κεκτημένων και τον φόβο του πολέμου.

Είναι άνθρωποι που ψήφισαν στην διάρκεια της πολιτικής τους ζωής, και ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ και τώρα ΝΔ.

Το σκέπτονται και το ξανασκέπτονται, ήταν ή δεν ήταν σωστή η απόφαση μου να ψηφίσω Μητσοτάκη. Είναι σωστό σε αυτή την επαναληπτική εκλογή να κάνουμε παντοδύναμο τον κ.ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ απλά και μόνο έχοντας οδηγό μας το φόβο;

Βέβαιο είναι ότι αναρωτιούνται μια και δυό φορές, αυτοί που ψήφισαν Μητσοτάκη: Όλα αυτά που έγιναν τα χρόνια διακυβέρνησης της χώρας, όχι από κάποιο κόμμα ΔΕΞΙΟ-ΣΥΝΤΗΡΗΤΙΚΟ, αλλά από την κλειστή ΜΗΤΣΟΤΑΚΙΚΗ ΠΑΡΕΑ, ήταν αυτά που εγώ πίστευα και αυτά που εγώ ήθελα;

Πολλές βέβαια οι απαντήσεις και αξιολογήσεις, με υπόβαθρο πάντα τις προσωπικές εμπειρίες του καθενός και τα βάσανα που καθημερινά τον ταλανίζουν.

Οι λίγες καταθέσεις, μερικές εκατοντάδες ίσως ευρώ, κάποιο πρόβλημα που ελπίζει ότι πιθανόν να του λύσει κάποιος βουλευτής και η άποψη: Κάλιο πέντε και στο χέρι παρά δέκα και καρτέρι, είναι το τελευταίο αποκούμπι της έωλης δικαιολογίας του.

To μέλλον φαντάζει σκοτεινό και αβέβαιο όταν λείπει η ελπίδα, όταν όλα τα σκιάζει η αγωνία και το άγχος της καθημερινότητας. Μαδάει λοιπόν την μαργαρίτα ο καθένας και περιμένει ο άρτιος ή ο περιττός αριθμός φύλλων της, να του δώσει την απάντηση.

Μια τέτοια συμπεριφορά και νοοτροπία, δε θυμίζει την προσφυγή στους μάγους της φυλής, για μια απάντηση στο και τώρα τί κάνω ή στην προσπάθεια ερμηνείας του πετάγματος των πουλιών ή στην ανίχνευση των μυστικών των εντοσθίων του σφάγιου του θυσιαστηρίου;

Η άρνηση της λογικής, η άρνηση της ορθής αξιολόγησης των πραγματικών συνθηκών, η άρνηση της προσωπικής βουλησιαρχίας και η παθητική αποδοχή των επιφαινομένων, οδηγούν στην απώλεια της ιδιότητας του πολίτη και την ένταξη στην κατηγορία του υπηκόου.

Δεν υπάρχει καμιά αναγκαιότητα να μαδήσουμε τη μαργαρίτα ή να πάμε στον μάγο της Φυλής, για να πάρουμε την απόφαση, του αν ψηφίζω ξανά ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ ή ΟΧΙ. Τα θέλω, οι ανάγκες, η προοπτική η δική μου και της κοινωνίας, αυτά είναι τα ζητούμενα και αυτά πρέπει να είναι ο οδηγός, για την λήψη της όποιας απόφασης.

Στο στρεβλό Κοινοβουλευτικό μας Σύστημα, μια παντοδυναμία, όχι μιάς κομματικής παράταξης, αλλά μιάς παρέας με την μορφή ΑΕ είναι τραγικά επικίνδυνο, για τον καθένα χωριστά και για τον τόπο.

Το «πάω ή δεν πάω να ψηφίσω», θεωρώ ότι δε στέκει σε καμιά σοβαρή συζήτηση, η μη συμμετοχή δεν δικαιολογείται, ο καθένας από εμάς είναι μέλος της Κοινωνίας με υποχρεώσεις και δικαιώματα.

Η άρνησης συμμετοχής στις εκλογικές διαδικασίες, είναι άρνηση της ιδιότητας του μέλους της κοινωνίας, άρνηση δικαιωμάτων και υποχρεώσεων.
Πολλοί οπαδοί της αποχής ισχυρίζονται: Γιατί να ψηφίσω και ποιόν αφού όλοι το ίδιο είναι.

Και αν ακόμα κανένα κόμμα δεν σε ικανοποιεί απόλυτα, βέβαιο είναι ότι κάποιο σε καλύπτει σε ένα βαθμό καλύτερα από τα άλλα.
Αν εσύ δε ψηφίσεις, με την αποχή σου δίνεις το δικαίωμα σε κάποιον άλλο να αποφασισει για σένα.

Η κάλπη την Κυριακή πρωί είναι άδεια. Φρόντισε με τη δική σου παρουσια να γεμίσει και να σου δώσει το αποτέλεσμα που επιθυμείς.­