Ροδιακά: Κράτος της πλάκας- Που «οπλίζει» χέρια δολοφόνων

Μιχάλης Μαστής

Αντιμέτωποι με τον εφιάλτη της ελληνικής πραγματικότητας για ακόμα μία φορά.

Για την περίπτωση του εγκλήματος που συγκλόνισε τον Πειραιά και ολόκληρη τη χώρα, με τον διαταραγμένο που εκτέλεσε εν ψυχρώ με κυνηγετικό όπλο έναν άνθρωπο μόλις 39 ετών, πατέρα τριών παιδιών που πάλευε για το μεροκάματό του.

Δεν ήταν ο τρελός της γειτονιάς. Ήταν ένας εν δυνάμει εγκληματίας, που όλοι το ήξεραν εκτός από εκείνους που θα έπρεπε, για να του αφαιρέσουν το φονικό όπλο που είχε στην κατοχή του.

Κι όλοι μαζί πάλι, κράτος και πολίτες, (όπως συμβαίνει μετά τις γυναικοκτονίες και τα εγκλήματα) θα αναρωτηθούμε «τι δουλειά έχουν τα φονικά όπλα στα χέρια ανθρώπων ψυχικά διαταραγμένων και όχι μόνο»;

Έχουν, διότι είμαστε κράτος της πλάκας. Επικίνδυνο και εγκληματικό. Άχρηστο και ανίκανο σε βαθμό κακουργήματος.
Αυτό είναι το κράτος μας δυστυχώς. Με νόμους αναποτελεσματικούς, αναχρονιστικούς, επικίνδυνους και εγκληματικούς.

Με νομοθέτες που είτε δεν μπορούν, είτε δεν θέλουν να βάλουν κανόνες αυστηρούς σε όλους εκείνους που δεν εφαρμόζουν με αυστηρότητα τα όσα προβλέπονται προλαμβάνοντας τα χειρότερα.

Όχι, δεν γίναμε... Σικάγο. Είμαστε Σικάγο εδώ και χρόνια, απλά δεν θέλουμε να το παραδεχθούμε. Κι η «μόδα», με τις καραμπίνες που ολοένα και περισσότερο κάνουν την εμφάνισή τους, δεν αφορά μόνο τις άλλες περιοχές της χώρας. Οι κάτοικοι στο Καρακόνερο και το Κάτω Ροδίνι, ξέρουν. Που δεν τολμούν εδώ και χρόνια να βγουν στα μπαλκόνια τους από τις... μπαταριές που πέφτουν κάθε βράδυ.

Για ακόμα μία φορά λοιπόν, θεατές σε ένα διαχρονικό φονικό με… αυτουργό το ίδιο το κράτος. Μέχρι την επόμενη φορά και πάλι.

Ελπίζουμε στο δικαστήριο τουλάχιστον, να υπάρξει τιμωρία για το έγκλημα. Γιατί στις μέρες μιας πια, ούτε αυτό είναι βέβαιο...!

Αυτό το κράτος είμαστε λοιπόν. Που καταπίνει καμήλες αλλά διυλίζει τα κουνούπια. Που δεν ξέρει τι του γίνεται με λίγα λόγια. Που δεν ρωτά να μάθει κιόλας. Που δεν ακούει. Που ενώ παθαίνει (εμείς παθαίνουμε δηλαδή) δεν μαθαίνει…