Η άηχη κραυγή από τον Αφιάρτη της Καρπάθου

Rodiaki NewsRoom

Οι λέξεις έχουν τη δύναμη και μπορούν να κρύψουν κάτι από την αλήθεια. Όμως οι εικόνες, έτσι γυμνές κι αφτιασίδωτες, στήνουν χορό με τα δυνατότερα συναισθήματά μας και δε συγχωρούν τις πράξεις μας.

Στην άκρη της νότιας Καρπάθου, στο Μιντι του Αφιάρτη, ένας άγνωστος έστησε μία άηχη θεατρική παράσταση με πρωταγωνιστές τα παπούτσια που ξέβρασε όλα αυτά τα χρόνια η θάλασσα στην ακτή!

Πήρε έναν πεθαμένο από καιρό κάβο και μέσα του ταίριαξε τα παπούτσια που τα περισσότερα δεν έχουν ταίρι. Στέκουν σήμερα βουβά, ανήμπορα να ψελλίσουν κάτι από τη θλιβερή ιστορία που κουβαλά το κάθε ένα απ’ αυτά, στις σόλες, τα πλαστικά και τα πετσιά του.

Την εικόνα διέκρινε και απαθανάτισε ο Χρόνης Πανάρετος. Ένα πρόχειρο μνημείο, μία μη αδειοδοτημένη κατασκευή, από ‘κεινες που βοηθούν να δούμε μία στάλα πέρα από την εσωστρέφεια και τη βολή μας.

Θα μπορούσαν άραγε να είναι δικά μας... ή εμείς δεν θα ζήσουμε τον δράμα των ανθρώπων που τα φορούσαν; Μήπως οι πρόγονοί μας βρέθηκαν στη θέση τους; Κι ο φθαρμένος κάβος; Τι θέλει να μας πει ο άγνωστος δημιουργός του έργου; Είναι ο κόσμος; Είναι η γη που κλείνει μέσα της το δράμα αυτών των ψυχών; Όλων των ψυχών;

Στην Αθήνα ή στον ερημικό Αφιαάρτη, παντού υπάρχει η ευκαιρία να δούμε πέρα από τον εαυτό μας και να επαναπροσδιορίσουμε κάτι από τις παγωμένες αξίες μας. Γερνάμε αγκαλιά με έναν καθρέφτη.

Ευχαριστούμε τον άγνωστο δημιουργό και τον Χρόνη Πανάρετο για τη μοιραία υπενθύμιση. Το βλέμμα γυρνά, ψάχνει τη θάλασσα για να ξεπλυθεί. Αυτά τα παπούτσια δεν ήταν ποτέ άγνωστα ή ξένα…

Πηγή: Του Μανώλη Δημελλά στα «Καρπαθιακά Νέα»