Νίκος Κουμνάκης: Η Μαρίνα χωρίς Κλέαρχο και κοντό...

Rodiaki NewsRoom

Γράφει ο
Νίκος Κουμνάκης

Με αφορμή μια κάποια συζήτηση που άνοιξε για τη Μαρίνα, μου ήλθε στον νου η όμορφη παλιά κωμωδία «Ο Κλέαρχος, η Μαρίνα και ο κοντός» με τον Αυλωνίτη τη Βασιλειάδου και τον Ρίζο.

Κάποια στιγμή στο έργο, ο Ρίζος ως «κοντός» φώναζε: «Φέρτε μου Μαρίνες να τη σκίσω». Μέχρι που παρουσιάστηκε μπροστά του η Βασιλειάδου ως Μαρίνα και δεν ήξερε από πού να φύγει. Σκέψεις...

Όλες οι γειτονιές της Ρόδου, είχαν και έχουν κάποιο όνομα. Μέσα σε αυτές υπήρχαν και κάποιες που ήδη από το όνομά τους, σε προδιέθεταν για τη διαβάθμισή τους: Τα μηχανουργεία, τα εργατικά του Αγίου Νικολάου, τα προσφυγικά...

Σε αυτή την περιοχή γενικότερα, μεγάλωσα κι εγώ. Κάτω από το εργοστάσιο της ΔΕΗ, δίπλα από το καράβι που συνήθως ξεφόρτωνε μαζούτ, ψάρευα χταπόδια. Άκουγα από το σπίτι μου τον διαρκή θόρυβο των μηχανών του εργοστασίου της ΔΕΗ, και ανέπνεα για πάρα πολλά χρόνια, μέρος από το καπνό του μαζούτ που εξέπεμπε. Βίωνα όλη την υποβάθμιση της περιοχής, από το σύνολο των δραστηριοτήτων που υπήρχαν.

Όταν χρειάστηκε να φτιάξουν νέο νεκροταφείο, το έστησαν εκεί. Όταν χρειάστηκε να μεταφέρουν τη Λαχαναγορά, τη μετέφεραν εκεί. Ακόμα και πρόσφατα, όταν χρειάστηκε να φτιάξουν υποσταθμό της ΔΕΗ με τερατώδεις μετασχηματιστές μέσα του, το έφτιαξαν εκεί.

Έτσι και όταν αναγκάστηκαν να φτιάξουν μια Νέα Μαρίνα, επειδή τότε τη θεωρούσαν ρυπογόνο και θα υποβάθμιζε την περιοχή εγκατάστασης, την εγκατέστησαν εκεί. Στον πιο υποβαθμισμένο χώρο της πόλης. Ούτε καν πέρασε από το μυαλό τους, να την τοποθετήσουν στον ιδανικότερο για μια Μαρίνα χώρο. Η περιοχή ήταν και συνέχισε μέχρι τις μέρες μας, να είναι κάτι σαν «ο κουβάς των απορριμμάτων». Ρίχτε τα εκεί και κλείστε και το καπάκι, για να μην ενοχλούμαστε όλοι εμείς οι υπόλοιποι.

Έλα όμως που έχει ο καιρός γυρίσματα και οι εγκαταστάσεις της Νέας Μαρίνας αποδείχτηκε ότι, όχι μόνον δεν είναι ρυπογόνες, αλλά αναβάθμισαν την περιοχή εγκατάστασης. Και τώρα σιγά σιγά αντιλαμβάνονται και οι πολίτες την αναβάθμιση της περιοχής και στις ήδη υλοποιημένες εγκαταστάσεις της, μαζεύονται πολλοί απ’ όλη την υπόλοιπη πόλη και από όλο το νησί. Εκεί, όπως και σε πολλά καταστήματα τριγύρω, που δημιουργήθηκαν με κύρια αιτία, την ανάπτυξη της περιοχής από την εγκατάσταση της Μαρίνας.

Από την απελευθέρωση και μετά η περιοχή μας δεν είδε τίποτε καλό. Ογδόντα συναπτά έτη ερημοποίησης. Δεν θέλω να καταλογίσω κακή πρόθεση σε κανέναν. Όλοι αγαπάμε την πόλη μας και θέλουμε το καλό και την ανάπτυξή της. Όμως με αυτή τη δομή του κράτους, με την «ευνουχισμένη» αυτοδιοίκηση σε θέματα παρέμβασης στο δομημένο και μη περιβάλλον και με τους ακόμα πιο «ευνουχισμένους» μηχανικούς, που έχουμε παραδώσει τα «όπλα» σχεδιασμού και υλοποίησης στους νομικούς και στα Συμβούλια Επικρατείας και άλλα τόσα χρόνια να περάσουν, δεν θ’ αλλάξει τίποτα.

Μόνο οι αλευρόμυλοι, που με τη θεσμική πλέον προστασία τους, δεν θα μπορεί να τους αγγίξει κανένας, θα στέκουν εκεί μισογκρεμισμένοι και αγέρωχοι, να μας θυμίζουν το εδώ και δεκαετίες αποτυχημένο μοντέλο κρατικής παρέμβασης στην ανάπτυξη.

Και ως εκ θαύματος έρχονται κάποιοι ιδιώτες να επενδύσουν 250 εκατομμύρια στην αναβάθμιση της περιοχής. Να το ξαναπώ: 250 εκατομμύρια... Σκοπός είναι ν’ αναβαθμίσουν την περιοχή σε πολύ υψηλά στάνταρ, για να μπορέσουν να βγάλουν κέρδος, όπως κάνει το κεφάλαιο σε ολόκληρο τον κόσμο πλην της Βόρειας Κορέας. Αυτό θα έχει και παράπλευρο αποτέλεσμα και για όλη την απέναντι ερημοποιημένη δυτική πλευρά του περιφερειακού. Και αυτή θα αναβαθμιστεί και θα αναπτυχθεί με θεαματική υπεραξία, όπως και ολόκληρη η πόλη και το νησί. Και έρχονται με όλα τα «χαρτιά» εν τάξει, νόμιμα δηλαδή, με Φύλλο Εφημερίδας της Κυβερνήσεως, που προϋποθέτει όλες τις εγκρίσεις από τους απαραίτητους φορείς της πόλης.

Και τώρα βγαίνουν κάποιοι λέγοντας: Εγώ νομίζω ότι...
Δεν έχω σκοπό να ψέξω κανέναν για την άποψή του. Αυτή η επιστολή σκοπό έχει τη δημόσια προσωπική κατάθεσή μου, όπως κάνω πάντα εδώ και δεκαετίες, για την τύχη αυτού του τόπου που αγαπώ.

Το μόνο που ενδιαφέρθηκα να δω από τους εγκεκριμένους όρους δόμησης είναι ο συντελεστής δόμησης, που είναι μικρότερος απ’ ό,τι τα οικόπεδα απέναντι από τη Μαρίνα. Για τη μελέτη είμαι σίγουρος ότι το γκρουπ των συνάδελφων που θα την κάνει, θα φροντίσουν για την άρτια αισθητική και λειτουργική επάρκεια του έργου. Εξ αλλου ποτέ δεν κρίνω συναδέλφους.

Θεωρώ, ότι η υλοποίηση αυτού του έργου, θα δημιουργήσει ένα μοντέρνο σύγχρονο αποτέλεσμα, που θα δώσει εκρηκτική ανάπτυξη παρασέρνοντας όλη την εγγύτερη περιοχή. Αυτό θα έχει επίπτωση και στην υπόλοιπη Ρόδο, όπως θετική επίπτωση έχουν οι ήδη υλοποιημένες εγκαταστάσεις.

Απέναντι υπάρχουν οι αλευρόμυλοι, κάτι αποθήκες υγρών σε μπετά, γεμάτες σκουπίδια, η εγκαταλελειμμένη ΚΑΪΡ, ένα εγκαταλελειμμένο ιταλικό κτήριο δίπλα στο 6ο Δημοτικό Σχολείο, το εγκαταλελειμμένο Ορφανοτροφείο Αρρένων, η εγκαταλελειμμένη ΔΕΗ...

Ε... εγώ αντ’ αυτού, που έμεινε έτσι για 80 χρόνια, είμαι με την άλλη πλευρά του δρόμου.
Πιστεύω, ότι αν δεν υλοποιηθεί το έργο στη Μαρίνα, η δυτική πλευρά της περιφερειακής, απέναντί της, θα παραμείνει έτσι για άλλα τόσα χρόνια. Γιατί όπως λέει και ο Αϊνστάιν «είναι ηλίθιο με τις ίδιες ενέργειες, να περιμένεις διαφορετικό αποτέλεσμα».

Ωραία τα λόγια και οι απόψεις, αλλά κατά την άποψή μου αυτό που μετράει είναι το αποτέλεσμα. Αντ’ αυτής της πρότασης, υπάρχει κάτι άλλο που να δείχνει υλοποιήσιμο; Γιατί όπως λένε και οι αδελφοί Κατσιμίχα στο τραγούδι «Η συνέλευση των ποντικών»:

Όλες οι λύσεις είναι φίνες και ωραίες
τότε και μόνο όταν είναι εφικτές άμα δεν έχεις κότσια
να τις εφαρμόσεις
άστες καλύτερα
καθόλου μην τις λες.

Να με συγχωρέσουν οι αρχιτέκτονες για το «αγοραίο» και μη επιστημονικό και εκλεπτυσμένο λόγο της παρούσας. Δεν απευθύνομαι σε αυτούς, αλλά στον απλό πολίτη της πόλης. Εξ άλλου με αυτά και αυτά, θεωρώ, ότι χρόνια τώρα μείναμε στη «λεκτική αυτοικανοποιηση της αειφορίας» και χάσαμε τη «συλλογική ευζωία».

Εγώ πάντως, ήδη, δεν λέω ότι μένω κοντά στα μηχανουργεία, αλλά στην περιοχή της Νέας Μαρίνας.