Κυριάκος Χονδρός: Οι Δωδεκανήσιοι ομογενείς στήριξαν τον λαό μας. Να ιδρυθεί Κέντρο Απόδημου Ελληνισμού στη Ρόδο

Rodiaki NewsRoom

Γράφει o
Κυριάκος Μιχ. Χονδρός
chondros.kyr@gmail.com

ΟΤΑΝ απαλλάχθηκαν τα νησιά μας από ξένους ζυγούς, η φτώχεια εξακολούθησε να πλήττει μεγάλο μέρος των κατοίκων.

Οι άνθρωποι κατέφευγαν στα μπακάλικα, στα παντοπωλεία που πουλούσαν σχεδόν τα πάντα ή τα πιο βασικά και φυσικά δεν είχαν καμιά απολύτως σχέση με τα σημερινά σούπερ μάρκετ.

Προτού εισβάλλουν τα σούπερ μάρκετ, ένα από τα γραφικότερα στοιχεία των μικρών κοινωνιών των παιδικών μας χρόνων, ήταν το παντοπωλείο της γειτονιάς.

Κάθε συνοικία είχε το δικό της μπακάλικο.

Κάθε οικογένεια είχε επίσης το «δικό» της μπακάλικο.

Πουλούσαν χύμα σε σακιά όσπρια, ρύζι, ζάχαρη, κ.ά. που τα σερβίριζαν με τη σέσουλα σε χάρτινες σακούλες.

Δεν υπήρχαν τυποποιημένα προϊόντα, ούτε το «όργιο» του πλαστικού και τα πάντα ζυγίζονταν σε μια ζυγαριά με μπρούτζινα τάσια και σιδερένια ζύγια σε οκάδες και υποδιαιρέσεις της οκάς. Για πιο βαριά ψώνια όπως π.χ. λάδι χρησιμοποιούσαν την πλάστιγγα.

Χαρακτηριστική ήταν η μυρωδιά της ρέγγας και της σαρδέλας που τις τύλιγαν στην εφημερίδα για να συνοδέψει το λιτό γεύμα.

Μικρά μαγαζάκια που ήταν η ψυχή της γειτονιάς, με το μαγαζάτορα που φορούσε την ποδιά και το μολύβι στο αυτί, με τα «μπακαλοτέφτερα» για τα αμφισβητούμενα μερικές φορές, βερεσέδια των πελατών, μαγαζάκια που τα είχαν όλα, από εσώρουχα και κλωστές.

Πόσα μπακάλικα έκλεισαν και πόσα μπακαλοδέφτερα σχίστηκαν ή κάηκαν! Πόσα!

Εκεί η βεγγέρα κάθε βράδυ και στο ιδιαίτερο ένα τραπεζάκι όπου τα κουτσοπίνανε οι φίλοι με ρετσίνα ή ούζο σε καρτούτσο, που το συνοδεύανε για μεζέ ρεβύθια ή μια ντομάτα στα τέσσερα.

Αυτά τα γραφικά μαγαζάκια εκτελούσαν σπουδαίο κοινωνικό έργο, με το βερεσέ για τους οικονομικά αδύναμους της γειτονιάς.

Το κυριότερο που είχαν ήταν η ανθρώπινη επαφή. Οι άνθρωποι και όχι οι αριθμοί όπως σήμερα γινόντουσαν συμπέθεροι, νονοί, συγγενείς,

Το σπουδαιότερο ήταν η ιδιόμορφη οικονομία.

Πιο συγκεκριμένα, οι φτωχοί περίμεναν να έρθει από συγγενικά τους πρόσωπα από χώρες του εξωτερικού (Αμερική, Αυστραλία, Καναδά, Ευρώπη κ.λπ.), ένα πολύτιμο χαρτάκι που λέγεται τσεκ. Το «τσέκκι», όπως ονομάσθηκε μέχρι σήμερα.

Το «τσέκκι» όμως δεν ερχόταν συχνά, δεν έφτανε κάθε μήνα π.χ., αλλά στην καλύτερη περίπτωση τρεις φορές το χρόνο Χριστούγεννα, Πάσχα και της Παναγιάς (15αύγουστο). Μόλις το έπαιρνε από τον ταχυδρόμο, πήγαινε και εξοφλούσε τα χρέη.

Όταν αργούσε να φτάσει το «τσέκκι», ο μπακάλης ρωτούσε τον (ή την) οφειλέτη/τρια του:

- Ήρθε το «τσέκκι»;

Γιατί κι αυτός με τη σειρά του έπρεπε να εξοφλήσει στον χοντρέμπορο τα εμπορεύματα που αγόρασε.

Στη συναλλαγή αυτή υπάρχει ακόμα κάποιο ανοιχτό θέμα από όσους ασχολούνται με τη μετανάστευση.

Οι ομογενείς μας στήριξαν με τις οικονομίες τους τα νησιά μας.
Κάλυμνο, Καστελλόριζο, Σύμη και άλλα νησιά. Αλλά και χωριά της Ρόδου.

Στήριξαν τις οικογένειες, στήριξαν σχολεία, εκκλησίες, υποδομές όπως δρόμους, βρύσες, γήπεδα, κωδωνοστάσια κ.λπ.

Είμαστε υπερήφανοι για τα ξενιτεμένα αδέρφια μας.

Θα άξιζε κάποτε να τιμήσει ο δήμος Ρόδου την δωδεκανησιακή ομογένεια.

Θα μπορούσε επιπλέον να ιδρυθεί και να λειτουργήσει στη Ρόδο Κέντρο Απόδημου Ελληνισμού. Ορισμένοι δήμαρχοι του νησιού μας προσπάθησαν και έθεσαν τις βάσεις για ένα τέτοιο κίνημα. Θυμάμαι πως πρότειναν μάλιστα το ακίνητο «Εκάβη».

Ποτέ δεν είναι αργά. Μέσα σε τόσες ασχολίες του δήμου, ας θέσει ως στόχο κι αυτό το θέμα. Είναι θέμα πολιτισμού και παιδείας.