Θανάσης Καραναστάσης: Ένας ήταν ο Ανδρέας

Rodiaki NewsRoom

Γράφει ο
Θανάσης Καραναστάσης

Τις τελευταίες μέρες ανακαλώ στη μνήμη μου πότε γνώρισα από κοντά και πόσες φορές συνάντησα κατόπιν τον Ανδρέα Παπανδρέου.

Αυτές οι επαφές με κάνουν να πιστεύω, ότι ήμουν τυχερός επειδή είχα απέναντί μου έναν προσιτό και ιδιαίτερα ευγενικό άνδρα, μία μεγάλη πολιτική προσωπικότητα.

Τον επισκέφθηκα για πρώτη φορά το 1975 στο γραφείο του στη Βουλή. Εκεί του παρέδωσα μία ασημένια καρφίτσα με τον «ήλιο του ΠαΣΟΚ» που είχε φιλοτεχνήσει ο Νίκος Βασιλαράς.

Έδειξε μεγάλη χαρά για το δώρο και την καρφίτσωσε αμέσως στο πέτο του σακακιού του.
Με ευχαρίστησε και μου ζήτησε να μεταφέρω τις ευχαριστίες του στον δημιουργό - καλλιτέχνη.

Τον Αύγουστο του 1983 τον συνάντησα ξανά στα «Καράβια», το ξενοδοχείο του Σωκράτη Φανουράκη στην Κω. Βρέθηκε εκεί με μία ομάδα υπουργών για να επεξεργαστούν το οικονομικό πρόγραμμα που θα ενσωματωνόταν στον επόμενο ετήσιο προϋπολογισμό.

Τον επισκέφτηκα στο κατάλυμά του, για να του πάρω μία δήλωση για το ραδιόφωνο. Με σύστησε η Αγγέλα Κοκκόλα, η γραμματέας του, λέγοντάς του ότι ήμουν φίλος της Αννίτας, την οποίαν και ο ίδιος γνώριζε.

Μέρες του Πάσχα του 1985, σε μία βόλτα του στην Π. Πόλη της Ρόδου, μου παραχώρησε ξανά μία δήλωση. Μία τελευταία επαφή μαζί του ήταν το Πάσχα του 1989. Η Νομαρχιακή Επιτροπή Β. Δωδεκανήσου είχε οργανώσει σε ξενοδοχείο στο Μαρμάρι της Κω συνεστίαση προς τιμήν του. Πήγα κι εγώ με δύο συγχωριανούς μου. Πλησίασα στο τραπέζι του για να τον χαιρετήσω,

Ο Κώστας Σκανδαλίδης ανασηκώθηκε για να με συστήσει. Ο Ανδρέας μ’ένα νεύμα τον σταμάτησε. «Τον ξέρω» του είπε. Πόσο μ’ εντυπωσίασε η μνήμη αυτού του ανθρώπου!

Ήμουν τυχερός και σε μία άλλη περίπτωση. Αρχές Δεκεμβρίου του 1982 ο πρωθυπουργός θα πήγαινε στη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ στις Βρυξέλλες και στη σύνοδο κορυφής των 12, της τότε ΕΟΚ στην Κοπεγχάγη.

Στη δημοσιογραφική αποστολή συμμετείχα κι εγώ. Ήταν η μοναδική φορά που συνόδευαν τον πρωθυπουργό δημοσιογράφοι από την επαρχία.
Σε όλες τις άλλες περιπτώσεις, οι Αθηναίοι δημοσιογράφοι είχαν αυτό το προνόμιο.

Ανάμεσα σε γνωστούς συναδέλφους των αθηναϊκών μέσων ήταν και ο νεαρός, τότε, Παύλος Τσίμας.
Η παραμονή στις Βρυξέλλες ήταν διασκεδαστική καθώς συνδυάστηκε με διάφορα ευτράπελα.

Το να βρεθείς όμως μέσα στην έδρα του ΝΑΤΟ ήταν αξέχαστο γεγονός. Βρέθηκα σε όλες τις συνεντεύξεις του Ανδρέα Παπανδρέου, αλλά και σε άλλες δύο: μία του τότε υπουργού Άμυνας της Τουρκίας, Μπαγιουλκέν και μία του αγριωπού στην όψη γ.γ. του ΝΑΤΟ, του ανοιχτά φιλότουρκου, Γιόζεφ Λουνς.
Στην Κοπεγχάγη κατόπιν, στο κέντρο Τύπου, πέρασαν διαδοχικά γνωστοί Ευρωπαίοι πολιτικοί, εκείνης της εποχής, για να δώσουν συνεντεύξεις σε συμπατριώτες τους δημοσιογράφους. Κι αυτούς τους είδα από κοντά.

Ήταν μία ανεπανάληπτη εμπειρία εκείνο το ταξίδι. Είναι φυσικά προσωπικές καταγραφές τα όσα αναφέρω σ’αυτό το σημείωμα και νομίζω ότι το κάνω για πρώτη φόρα δημόσια.

Η επικαιρότητα των ημερών μου έδωσε την αφορμή. Οι περισσότεροι Έλληνες γνώριζαν τον Ανδρέα στις ομιλίες του στις τεράστιες προεκλογικές συγκεντρώσεις.
Τον γνώριζαν από τις ιστορικές αγορέυσεις στο Κοινοβούλιο, από τις ομιλίες του στα κομματικά συνέδρια ή από τις συνεντεύξεις του στα μέσα ενημέρωσης.

Εγώ τον γνώρισα από κοντά και κρατώ ζωηρά στη μνήμη μου την εικόνα του. Ο Ανδρέας δεν ήταν ο τυπικός ορθολογιστής τεχνοκράτης. Ήταν κάτι παραπάνω απ’ αυτό.

Ήταν ο ηγέτης που διατηρούσε συναισθηματικό δεσμό με τον λαό, ιδίως με τους απλούς ανθρώπους. Πολλοί χυδαιολόγησαν εις βάρος του εν ζωή. Δεν τον «άγγιξαν» ποτέ αυτές οι μικρότητες.
Κάποιοι έχουν ακόμη το κόμπλεξ ν’αναφέρονται απαξιωτικά στη μνήμη του τριάντα σχεδόν χρόνια από τον θάνατό του.

Ο ίδιος δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ για την υστεροφημία του. Αυτή του τη χάρισαν, οι Έλληνες πολίτες που τον θυμούνται με νοσταλγία και ευγνωμοσύνη.

Κάποια ανευλαβή παιδαρέλια, όπως ο Τσίπρας και ο Κασσελάκης, αποπειράθηκαν να οικειοποιηθούν το όνομά του.
Κακό του κεφαλιού τους. Διότι ένας ήταν ο Ανδρέας.