Αγ. Ξάνθης: Ο/η Έλληνας/νίδα αρέσκεται στην ψήφο... ακόμη και για κάθε μήνα!

Rodiaki NewsRoom

Γράφει o Δρ. Αγαπητός Ξάνθης
Αρχιτέκτονας

Με την ψήφο στις εσωτερικές διαδικασίες του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία και την ανάδειξη νέου πρόεδρου κλείνει ένα κύκλος συνεχόμενων εκλογικών διαδικασιών μεταξύ κομματικών σχηματισμών σε συνέχεια εκείνων που προηγήθησαν των βουλευτικών και ευρωπαϊκών. Ο Έλληνας αρέσκεται να ψηφίζει, να μετέχει με το μαγικό χαρτάκι με όνομα επιλογής στο χέρι. Νιώθει μια ηδονή μπροστά από την κάλπη, γίνεται σημαντικός, γίνεται αφέντης των επιθυμιών του.

Επιθυμίες, που ανάλογα με τα συμφέροντά του και λιγότερο με τις ανάγκες του, σχηματίζει το πλαίσιο θέλησης και επιλογής.
Είναι αυτό το επιμύθιο, που μας έχουν καλλιεργήσει, ώστε να έχουμε ένα είδος εξάρτησης από τα άτομα εξουσίας για να μπορούμε κι εμείς να κατευθύνουμε τη δική μας μοίρα.

Άλλωστε, η ζωή μας είναι δεμένη με την αλόγιστη γραφειοκρατία του παντοδύναμου κράτους, παρά τις όποιες «επαναστατικές ασκήσεις απεξάρτησης» έχουν συντελεστεί τα τελευταία χρόνια με το open.gov. Η μυστηριώδης αλλά υπαρκτή ζεύξη πολίτη-κράτος είναι ένας αναλλοίωτος δεσμός που δεν μπορεί πλέον να ερμηνευτεί με καλοπροαίρεση σήμερα.

Στην εποχή της ψηφιακής επανάστασης, εμείς παραμένουμε ακόμη προσηλωμένοι στη γραμμή «πέρνα από το γραφείο, να δούμε το θέμα σας»!

Ίσως να είναι το απόλυτο τέχνασμα του κράτους για να μπορεί να κατευθύνει τον αυθορμητισμό του πολίτη στα καλούπια της «χειραγωγημένης δημοκρατίας». Αυτό το τέχνασμα επιφέρει σωρεία εξαρτήσεων με νικητή το μεγάλο-πολυδαίδαλο κράτος με όρους win/loose. Η πληθώρα νόμων και εγκύκλιων, ουσιαστικά ταΐζουν αυτό το μεγάλο τέρας της γραφειοκρατίας, που με τη σειρά του απορροφά κάθε ανεξάρτητη αρχή και θεσμό στη χρήση του δικού του σκοπού.

Οι βραβευόμενοι με νόμπελ οικονομίας, Daron Acemoglu & James Robinson, στο βιβλίο τους με τίτλο: «Γιατί αποτυγχάνουν τα έθνη». (2013). Εκδόσεις Α.Α.Λιβάνη, στις σχετικές σελίδες 92 και 351 γραφούν «Το μέτρο του πλουραλισμού και της αξιόπιστης συνεργασίας που δεν στηρίζεται στη συγκέντρωση ισχύος μόνο στο κράτος ή σε μια μερίδα ατόμων αλλά βασίζεται σε ανοιχτούς πολιτικούς θεσμούς, δημιουργεί μια δυναμική οικονομία για πολλούς σε αντίθεση οφελών που μπορεί να αποκομίσει κανείς, τουλάχιστον βραχυπρόθεσμα, σε χρήση σφετερισμού της πολιτικής εξουσίας μέσω των extractive-«περίκλειστων» θεσμών.

Συνεπώς, ανοιχτοί οικονομικοί θεσμοί, με αξιοπιστία και υπευθυνότητα τονώνουν το αίσθημα δικαίου και ίσως ευκαιριών στον πολίτη και απεγκλωβίζουν την «ύποπτη» σχέση του με το «άγνωστο κρατικό σύστημα». Ένα σύστημα που ανάλογα τροφοδοτείται από την κυβέρνηση σε μια σχέση αμφίδρομη και αναγκαία για την επιβίωση και των δύο μελών σύναμα.

Η μορφή αρεσκείας στην ψήφο για ομάδα ατόμων είναι μια δέσμευση για την ικανοποίηση των δικών τους αιτημάτων, χωρίς να διακρίνεται ευκρινώς τον εγκιβωτισμό αυτών στις επιθυμητικές κομματικές μηχανές που άλλοι έξυπνα κουρδίζουν.

Είναι καιρός να αναληφθούμε το βάρος των επιλογών μας και της ελεύθερης, ακηδεμόνευτης ψήφου που το χάρισμα της δημοκρατίας μας προσφέρει για να μπορούμε να επιλέγουμε, όχι πάντως με κριτήρια ατομικότητας και ρουσφετιού.

Η απελευθέρωση από τα δεσμά του υπάρχοντος στραγγαλισμού «δικαιώματος στην πόλη» ενός νέου βιωμένου χώρου ήτοι ενός χώρου που συνδέει το κοινωνικό, το πνευματικό, το θεωρητικό με το πρακτικό, το ιδεατό με το πραγματικό, σύμφωνα με τον καθηγητή Henry Lefebvre, είναι επιτακτική ανάγκη μέσα από ανεξάρτητους, εξωστρεφείς θεσμούς εξουσίας.
Τότε και μόνο η ψήφος δεν θα έχει τον χαρακτήρα τακτοποίησης αλλά ουσιαστικής παρέμβασης στην εξέλιξης της αξιοβίωτης ανάπτυξης.

Έφτασε η ώρα όπου η ελληνική κοινωνία θα καλεστεί να αναστοχαστεί το πρόβλημα που εγείρει η σταθερά της δυναστικής και καταπιεστικής κομματοκρατίας, όχι βέβαια από το πρίσμα του εξωραϊσμού και επιδιόρθωσης αλλά με γνώμονα τη δυναμική υπέρβαση.

Η μεταπολιτευτική σχέση πολιτικής και κοινωνίας οφείλει να μεταλλαχθεί στη βάση του επανακαθορισμού εννοιών όπως δημοκρατία, συμμέτοχη, αντιπροσώπευση, ελευθέρια, σπάζοντας τα δεσμά της κομματικής νομενκλατούρας.

Ο δρόμος αναθεώρησης για συλλογική δράση μέσα από υγιείς θεσμούς ακόμη και εκείνους της διάστικτης εξουσίας είναι η ελπίδα για μια ακηδεμόνευτη κοινωνία, σίγουρα πάντως μακριά από την αντίληψη της κομματικής αγέλης και βέβαια σε ακολουθία εντός ενός ισχυρού «πολιτικού Δήμου».

Έλεγε ο μεγάλος Μάνος Χατζηδάκης «μέσα σε όποια τέχνη, έξω από το κόμμα. Γιατί η τέχνη περιέχει τα πολιτικά προβλήματα του καιρού της, ενώ η ασκούμενη πολιτική δεν περιέχει ούτε σταγονίδιο από την υψηλή διαχρονική τέχνη. Γι’αυτό λοιπόν, έξω από το κόμμα, μέσα στην πολιτική και την Τέχνη που την περιέχει».