Φρόσω Μπούκλα: «Το Νοσοκομείο της Ρόδου έχει άξιο και ικανό ιατρικό - νοσηλευτικό προσωπικό»

Rodiaki NewsRoom

Ανοιχτή επιστολή στην κοινωνία της Ρόδου, για την περιπέτεια υγείας που είχε συγγενικό της πρόσωπο και χρειάστηκε να νοσηλευτεί στο Νοσοκομείο της Ρόδου, έδωσε στη δημοσιότητα η συμπολίτισσά μας, κα Φρόσω Μπούκλα.

Στην επιστολή της, επισημαίνει ότι το Νοσοκομείο της Ρόδου, έχει μεν ελλείψεις και χρειάζεται άμεση ενίσχυση με ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό, ταυτόχρονα όμως, υπογραμμίζει ότι οι άνθρωποι που υπηρετούν εκεί, είναι άξιοι επιστήμονες και άνθρωποι που νιώθουν τον ανθρώπινο πόνο και τις αγωνίες του κόσμου και οι οποίοι κάνουν ό,τι καλύτερο μπορούν.

Αναφέρει συγκεκριμένα στην επιστολή της:
«Μια περιπέτεια υγείας που πέρασε ο πατέρας μου, μας οδήγησε πρόσφατα στο Νοσοκομείο Ρόδου. Δεν χρειάστηκε, εδώ και χρόνια τώρα, να βρεθώ στα τμήματα του και να ζήσω από κοντά τις παροχές του κρατικού υγειονομικού φορέα του νησιού μας.
Άκουγα και διάβαζα από τα μέσα για τις ελλείψεις και τα προβλήματα που αντιμετωπίζει. Τώρα όμως έχοντας ζήσει από κοντά την πραγματικότητα, θεωρώ χρέος μου να καταθέσω την άποψή μου.

Ήταν σοβαρή η κατάσταση υγείας του πατέρα μου. Η αντιμετώπισή του ενέπλεξε πολλές ειδικότητες γιατρών, οπότε ο περίπατος στα τμήματα των Επειγόντων, της Εντατικής, της Καρδιολογικής, του Ακτινολογικού, της Παθολογικής, και Χειρουργικής Ουρολογικής Κλινικής ήταν αναπόφευκτη.

Το νοσοκομείο μας κτηριακά είναι παραμελημένο. Χρήζει γενικής συντήρησης. Εγώ όμως είδα διαμάντια που λάμπουν όταν περπατούν στους σκαμμένους από τον χρόνο διαδρόμους και είναι οι γιατροί, και οι νοσηλευτές.

Όλες τις ώρες του εικοσιτετραώρου υπήρχαν γιατροί να ενσκήψουν σε γέροντες και νέους ασθενείς. Μου έκανε εντύπωση η επιστημοσύνη τους, και θα αναφέρω τον καρδιολόγο Γιακουμάκη που έσωσε τον πατέρα μου από έμφραγμα, τους παθολόγους και την κα Φυτιλή Χριστίνα τον ουρολόγο κ. Κωνσταντίνο Ζούγκα και τους εξαιρετικούς ακτινολόγους Λίνα Δελαπόρτα, Ελένη Τσιοπανου και τον επεμβατικό ακτινολόγο Μάριο Γεωργανά που έκανε μόνος του, ότι θα έκανε ομάδα γιατρών σε μεγάλα νοσοκομεία της Αθήνας.

Όταν χρειάστηκε, μας έπιασε το χέρι για να μας δώσει δύναμη σαν να ήμασταν δικοί του άνθρωποι. Αυτοί ήταν αυτοί που είδα αλλά ήταν κι άλλοι γιατροί που δεν γνωρίζω το όνομά τους και είδα ότι όλοι λειτούργησαν με αυτοθυσία. Δεν ξέρω ποιο να βάλω πρώτο… το ΓΙΑΤΡΟΣ ή ΑΝΘΡΩΠΟΣ; Ήταν οι νέοι γιατροί που κάνουν ειδικότητα και τραβάνε κουπί σε ασφυκτικά γεμάτες κλινικές και στα επείγοντα που πάντα τα κρεβάτια ήταν γεμάτα.

Τους έβλεπα όλες τις ώρες της ημέρας και αυτό που περνούσε από το μυαλό μου είναι πως έχουν ριζώσει εδώ, στο καθήκον, τηρώντας τον όρκο που έδωσαν στον Ιπποκράτη. Σκέφτηκα ότι το τίμημα είναι μεγάλο γι αυτούς τους Ήρωες της Υγείας. Έχει προσωπικό και οικογενειακό κόστος ! Τους το αναγνωρίζουμε, με βαθύτατη συγκίνηση και σεβασμό και η οικογένειά μου τους ευχαριστεί!

Θέλει ψυχή για να εργαστεί κανείς στο νοσοκομείο και στους νοσηλευτές της Β’ Χειρουργικής, θέλουμε να εκφράσουμε ένα μεγάλο “ευχαριστώ” για την αυτοθυσία τους, και την ευγένειά τους. Ήταν εκεί όποτε τους χρειαστήκαμε ο Τσαμπίκος, η Πασχαλίνα, η Καλλιόπη, η Γιώτα, η Γιαννούλα, η Κατερίνα, η Κυριακή, η Μαρία, η Παρασκευή, η Μιχαλίτσα, η Αναστασία και η Στέλλα.

Η φωνή μου θα γίνει κραυγή στο κράτος, χωρίς αυτό να αποτελεί πολιτικό παραλήρημα, να μη χάσουμε τα διαμάντια που το στελεχώνουν!
Πόσο θα αντέξουν συνθήκες δύσκολες, χωρίς φροντίδα, χωρίς υλικά, χωρίς υποδομές με πενιχρούς μισθούς;»