Σχολή Χορού Έλλης Παρασκευά: Πενήντα πέντε χρόνια έμπνευσης

Rodiaki NewsRoom

Πενήντα πέντε χρόνια έμπνευσης – Πενήντα πέντε χρόνια χορός είναι ο τίτλος της παράστασης με την οποία εορτάστηκαν στο Θέατρο της Μεσαιωνικής Τάφρου «Μελίνα Μερκούρη» τα πεντηκοστά πέμπτα γενέθλια μέσα σε διάχυτο κέφι, της Σχολής Χορού Έλλη Παρασκευά, με μία χορευτική παράσταση απόλυτα προσεγμένη όπως μας έχει συνηθίσει η παράδοση της σχολής την τελευταία ζεστή νύχτα του Ροδίτη Ιουνίου.

Γιατί πραγματικά η σχολή με τη μακρόχρονη διαγενεακή της πορεία έχει δημιουργήσει Παράδοση. Μια δασκάλα που ανέδειξε δασκάλες με μια σχολή που κατέδειξε ασφαλή πορεία σε άλλες σχολές.

Ας αναλογιστούμε από το πρώτο έτος λειτουργίας το 1970, πόσα κορίτσια και έφηβες εγγραφόντουσαν κάθε χρόνο στη σχολή της Έλλης. Από το δεύτερο έτος και μετά πόσες μαθήτριες επανεγγράφησαν και για πόσα χρόνια συνέχισαν τα μαθήματα, πόσες επανήλθαν αφού διέκοψαν κάποιο διάστημα για σπουδές ή άλλους λόγους και άραγε πόσες μεστωμένες γυναίκες πια, συνεχίζουν με ενθουσιασμό να θεραπεύουν την τέχνη της Τερψιχόρης από τότε που πήραν το πρώτο τους μάθημα χορού.

Κάποιες δε σαγηνευμένες, στράφηκαν προς τον Χορό επαγγελματικά. Ασφαλώς θα μπορούσε κανείς να μετρήσει χιλιάδες. Αργότερα, η εμφάνιση περισσότερων πρωτοποριακών και εξίσου επιτυχημένων σχολών χορού στο νησί μας θα πρέπει σίγουρα να έχει πολλαπλασιάσει το γινόμενο του αρχικού μας υπολογισμού.

Και όλα αυτά σχεδόν αποκλειστικά μόνο για τα κορίτσια μας αφού η τέχνη το χορού, κυρίως του κλασικού γυναικοκρατείται. Τα αγόρια και οι άνδρες που λαχταρούν να χορέψουν συνήθως βρίσκουν υπέροχη διέξοδο στις σχολές των παραδοσιακών μας χορών. Στερεότυπα ίσως αλλά «πάσσαλος πασσάλω εκρούεται». Όμως, ας γυρίσουμε μια στιγμή στον προηγούμενο υπολογισμό μας του αριθμού των μαθητριών της σχολής. Είμαστε βέβαιοι πως είναι έτσι;

Ας προσπαθήσουμε να υπολογίσουμε σε τόσες δεκάδες εξαιρετικές παραστάσεις για κάθε μία μικρή ή μεγαλύτερη μπαλαρίνα επί σκηνής πόσοι πατέρες, αδελφοί, θείοι, συμμαθητές, αγαπημένοι, γειτονόπουλα και φίλοι άραγε να αντιστοιχούν; Πόσοι εκπαιδευτήκαμε παρακολουθώντας αυτές τις αξέχαστες παραστάσεις και εμπειρικά διαμορφώσαμε την παιδεία μας συμπεριλαμβάνοντας τη χορική τέχνη στη μόρφωσή μας, έστω σαν θεατές;

Αυτή η εξοικείωσή μας θα είναι λάθος να θεωρείται αυτονόητη. Με θλίψη παρατηρούμε στην Ανατολή ο δημόσιος γυναικείος χορός να συνδέεται με παρωχημένες ιδέες και μάλιστα κατά τόπους να απαγορεύεται ενώ και στη Δύση δεν έχουν εκλείψει αυτές οι προκαταλήψεις εντελώς ακόμα.

Εν τούτοις, οι Ροδίτες είμαστε «εκπαιδευμένοι» χάριν… της Έλλης!

Της Έλλης, που πρώτη μας παρουσίασε επί σκηνής τις κόρες μας, τις αδελφές, τις ανιψιές, τις συμμαθήτριες, τις αγαπημένες και τις γειτονοπούλες μας που με πειθαρχία και ρυθμό μας μύησαν στην αρμονία και στην ομορφιά του χορού, όχι μόνο του κλασσικού, φθάνοντας πλέον σε μεγέθη τοπικής μας Παράδοσης μετά από δύο πλήρεις γενιές μαθητριών. Στο νησί μας σήμερα υπάρχουν τυχερά αγόρια που έχουν καμαρώσει και τις μητέρες τους να χορεύουν επί σκηνής και ας ελπίσουμε πως κάποια ακόμα πιο τυχερά θα θαυμάσουν και τις γιαγιάδες τους.

Αυτό δεν είναι προνόμιο που πρόσφερε η Έλλη σε μερικούς. Είναι Δωρεά προς όλους τους Ρόδιους άνδρες!

Προνόμιο έχουν όσοι τυχεροί έχουν δοκιμάσει και τις μοναδικές καριόκες της.

Και οι Ρόδιοι άνδρες, επίσης, σε ευχαριστούμε και σε θαυμάζουμε, Έλλη.

Ε.Δ.Σ.