Μαρία Καρίκη: Λες αυτό που νιώθεις;

Rodiaki NewsRoom

Κάθε σκέψη που απασχολεί τον άνθρωπο εγείρει και τα ανάλογα συναισθηματικά φορτία. Αυτό συμβαίνει συνεχώς μέσα στη μέρα. Άλλοτε μπορεί να είναι ευχάριστες οι σκέψεις και άλλοτε όχι. Κάποιες φορές μπορούν να τεθούν υπό έλεγχο και κάποιες άλλες, πάλι, όχι. Παλεύει ο άνθρωπος καθημερινά να βάλει μια τάξη στο μυαλό του.

Κατακλύζεται από αμέτρητες σκέψεις και προσπαθεί να κρατήσει όσο γίνεται την ισορροπία εντός του. Δεν είναι εύκολο να παρατηρείς τις σκέψεις σου και αντίστοιχα να αναγνωρίζεις τα συναισθήματα που σου ενεργοποιούν. Χρειάζεται για αυτό αυτογνωσία, αυτοκριτική και ενσυναίσθηση.

Τα ίδια τα συναισθήματα, που προκύπτουν είτε από τα γεγονότα καθαυτά της ζωής μας είτε από τις ερμηνείες που εμείς τους δίνουμε, αποτελούν κι αυτά με τη σειρά τους ένα μεγάλο κεφάλαιο στην καθημερινότητα του ατόμου που επηρεάζουν τη διάθεση, την ψυχολογία του, αλλά και τις σχέσεις του με τους άλλους γύρω του.

Έχει μεγάλη σημασία να αποκωδικοποιούμε «σωστά» τα συναισθήματά μας και να τα κατονομάζουμε, ώστε να γνωρίζουμε τι ακριβώς μας συμβαίνει. Η επιλογή του να τα καταπιέζουμε, να μην τα αναγνωρίζουμε, να τα συγκαλύπτουμε, να μην τα παραδεχόμαστε, δεν θα μας βοηθήσει στο μέλλον.

Τα συναισθήματα αργά ή γρήγορα θα βγουν στην «επιφάνεια». Με κάποιον τρόπο θα αποκαλυφθούν. Ο καθένας μας οφείλει απέναντι στον εαυτό του να αναρωτηθεί για ποιο λόγο τα κρύβουμε, τα μπλοκάρουμε ή τα απωθούμε, προσποιούμενοι ίσως κάτι άλλο.

Τι είναι αυτό που φοβόμαστε άραγε; Να μην κάνουμε τα πράγματα χειρότερα; Να μην εκτεθούμε; Να μην βγούμε από τη ζώνη ασφαλείας μας; Να μη σχολιαστούμε από τους άλλους; Να μη λάβουμε την κατανόηση ή την ανταπόκριση από εκείνους που θα επιθυμούσαμε; Τα συναισθήματά μας είναι μέρος της αλήθειάς μας. Δεν θα έπρεπε να νιώθουμε περίεργα ή άσχημα για αυτά.

Πολλές φορές, μέσα στις σημαντικές σχέσεις μας, τα συναισθήματα διαχέονται μέσα από τη γλώσσα του σώματος, μέσα από τις αντιδράσεις μας και τη συμπεριφορά μας, πριν ακόμα προλάβουμε να μιλήσουμε και να εκφραστούμε. Ανάλογα με το πόσο καλά μας γνωρίζει ο απέναντί μας, μπορεί να γίνει αντιληπτή η συναισθηματική μας κατάσταση. Το να το αρνηθούμε ή να υποκριθούμε κάτι άλλο θα φανεί επιτηδευμένο και «ψεύτικο». Οι άνθρωποι γύρω μας που έχουν ενσυναίσθηση θα αντιληφθούν ότι κάτι συμβαίνει με εμάς.

Το να επιλέξουμε να μοιραστούμε τα συναισθήματά μας θα πρέπει να θεωρείται ως μια πολύ φυσιολογική και υγιής διαδικασία. Αφού πρώτα εμείς οι ίδιοι έχουμε ξεκαθαρίσει μέσα μας τι νιώθουμε, μπορούμε στη συνέχεια να επιλέξουμε το άτομο ή τα άτομα που εμπιστευόμαστε και να εκφράσουμε τα όσα μέσα μας συμβαίνουν.

Αυτό το μοίρασμα δεν είναι πράξη τόλμης. Είναι μια βαθιά ανθρώπινη εκδήλωση εγγύτητας και σύνδεσης, τόσο με τον εαυτό μας όσο και με τους άλλους. Είναι ανακουφιστικό, λυτρωτικό, θεραπευτικό να έχεις κάποιον να καταθέτεις τα συναισθήματά σου, χωρίς να σε κρίνει.

Στην εποχή που ζούμε, επειδή οι ανθρώπινες σχέσεις περνούν μια κρίση, δεν είναι εύκολο να αφεθείς και να εμπιστευτείς, γιατί φοβάσαι ότι θα προδοθείς, θα πληγωθείς ή γιατί ανησυχείς ότι ό,τι έχεις μοιραστεί θα μεταφερθεί σε άλλους. Πράγματι, οι άνθρωποι που επιλέγουμε γύρω μας θα πρέπει να έχουν κερδίσει με τη δική τους στάση απέναντί μας τη συναισθηματική μας διαθεσιμότητα.

Οι δοκιμασμένες μας σχέσεις είναι δυνητικά πιο ασφαλείς για να εκφραστούμε και να είμαστε όσο περισσότερο μπορούμε ο εαυτός μας. Πάντα, βέβαια, υπάρχει το ρίσκο της απογοήτευσης, αλλά δεν γίνεται να είμαστε συνεχώς κλεισμένοι στον εαυτό μας, για να μην τυχόν συμβεί κάτι τέτοιο...!

Τα συναισθήματα υπάρχουν για να αναγνωρίζονται, να βιώνονται, να μοιράζονται και να οδηγούν σε κινητοποίηση. Είναι μια «γλώσσα» που μας βοηθάει να είμαστε σε επαφή με τον εσωτερικό μας κόσμο και να αφουγκραζόμαστε τις ανάγκες, τις επιθυμίες, αλλά και τις ματαιώσεις μας.

Αντί να τα φοβόμαστε και να τα αποφεύγουμε, θα έπρεπε να τα αντιλαμβανόμαστε ως εργαλεία και μέσα που μπορούν να μας πάνε σε μια όλο και βαθύτερη κατανόηση του εαυτού μας. Χωρίς αυτά, δεν θα μιλούσαμε για ενσυναίσθηση, για αυτογνωσία, για αυτοβελτίωση, για σχέσεις.

Ας τα αγκαλιάσουμε, λοιπόν, (και τα θετικά και τα αρνητικά συναισθήματά μας) και ας τους δώσουμε τον χρόνο να μας αποκαλύψουν τι τα προκάλεσε, με τι συνδέονται και τι σημαίνει η εκδήλωσή τους σε σχέση με τα «θέλω», αλλά και τα «δεν θέλω» μας.

Είναι ένας καθρέφτης, μια αντανάκλαση της ψυχικής μας κατάστασης. Κρύβουν πολλές αλήθειες για τον εαυτό μας και για τις καταστάσεις που ζούμε. Η καλή επαφή με τα συναισθήματά μας, λοιπόν, θα μπορούσε να μας οδηγήσει σε καλύτερες ίσως επιλογές και αποφάσεις στη ζωή μας, αλλά και σε μια πιο ποιοτική σχέση και σύνδεση με τον ίδιο μας τον εαυτό!