Αχτίδες ελπίδας στον όλεθρο που βιώνει η Ουκρανία

Rodiaki NewsRoom

Έξι ώρες διήρκεσαν συνολικά οι επαφές κι οι συναντήσεις που είχε ο Αμερικανός Πρόεδρος με τον Ουκρανό πρόεδρο αλλά και του ισχυρότερους παράγοντες της Ευρωπαϊκής μας ηπείρου στο πλαίσιο αναζήτησης ειρηνευτικής και βιώσιμης λύσης, για τον πόλεμο που βιώνει η Ουκρανία και τους κινδύνους που προκύπτουν σε παγκόσμιο επίπεδο, τα τελευταία τρία χρόνια, από την εισβολή της Ρωσίας.

Τα όσα έχουν παραχθεί στις τελευταίες συναντήσεις του αμερικανού προέδρου τόσο με τον ηγέτη της Ρωσίας και τους Ευρωπαίους ηγέτες είναι δεδομένα πολύ πιο πολλά – αθροιστικά – καθώς η Ευρώπη ως μέγεθος και δυναμική αφενός δεν είναι καθόλου μικρή και σε δεύτερο χρόνο γιατί ως φαίνεται οι Γαλλογερμανικές ενστάσεις αναφορικά με τις προθέσεις της Ρωσίας έπρεπε να βρεθεί ένας τρόπος να καμφθούν.

Γερμανία και Γαλλία διατύπωσαν μπροστά σε ανοιχτές κάμερες ξεκάθαρη διαφοροποίηση από το ΝΑΤΟ, την Ιταλία, τη Βρετανία και τη Φινλανδία αναφορικά με το γεγονός πως είναι μάλλον αδόκιμο να συζητάμε για συνολική ειρηνευτική συμφωνία αφήνοντας ενεργά τα πολεμικά μέτωπα… Όταν η λύση δόθηκε ή για άλλους μετατέθηκε για αργότερα με προσωπική δέσμευση Τραμπ προς Παρίσι και Βερολίνο για απαντήσεις άμεσα και πίεση αν απαιτηθεί προς αυτή την κατεύθυνση ο Αμερικανός Πρόεδρος προώθησε το ρωσικό μήνυμα που παρέλαβε στην Αλάσκα…

Τα σημεία σύγκλισης και το κέρδος της διάσκεψης του Λευκού Οίκου

Είναι ξεκάθαρο από τα όσα δημόσια δήλωσαν όλοι οι μετέχοντες της προχθεσινής διάσκεψης πως οι ΗΠΑ είναι πλέον στην ίδια γραμμή με τους συμμάχους του Κιέβου τουλάχιστον σε ό,τι έχει να κάνει με το που και με ποιον τρόπο πρέπει να βρίσκεται ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι στο βασικό τραπέζι των εξελίξεων. Οι ΗΠΑ του Τραμπ στην εκκίνηση της διαδικασίας απέκλεισαν τον Ουκρανό Πρόεδρο από τη συνάντηση Λαβρόφ – Ρούμπιο στη Σαουδική Αραβία και οι ενημερώσεις που λάμβανε το Προεδρικό Μέγαρο στο Κίεβο ήταν είτε ολιγόλεπτες είτε ασαφείς από τον Λευκό Οίκο κάθε φορά που ο Αμερικανός Πρόεδρος συνομιλούσε με Μόσχα… Από εχθές ο ντυμένος στα μαύρα Ζελένσκι σταμάτησε να είναι το «μαύρο πρόβατο» που Τραμπ και Βανς πέταξαν εκτός Λευκού Οίκου τον περασμένο Φεβρουάριο και οι ΗΠΑ φαίνεται να δίνουν χώρο στον Ουκρανό Πρόεδρο να εκθέσει και τις δικές του θέσεις χωρίς να του επιτεθεί κάποιος…

Παράλληλα το μέτωπο Γαλλίας – Γερμανίας και Βρετανίας μοιάζει ακόμη συμπαγές με τους Μακρόν – Μέρτς και Στάρμερ να επιμένουν πως θα βρίσκονται στο πλευρό του Ζελένσκι τόσο μέσα από τη συμμαχία προθύμων όσο και μεμονωμένα για όσο το απαιτεί η κατάσταση. Παράλληλα η Ευρωπαϊκή Ένωση μέσω της Κομισιόν εμφανίζεται επίσης ακόμη διατεθειμένη να συνεχίσει να στηρίζει με τα μέσα που διαθέτει – κυρίως οικονομικά – τη συγκεκριμένη προσπάθεια και θα παραμείνει αρωγός και την επόμενη ημέρα. Σημαντική είναι επίσης ως εξέλιξη και η ανακοίνωση δια στόματος Ζελένσκι πως έχει αποδεχθεί τη ρωσική – τελικώς και όχι αμερικανική – πρόταση για άμεση συνάντηση με τον Πούτιν μία εξέλιξη που δείχνει πως μπορεί να υπάρχει σαφέστατη στρατηγική από τη Μόσχα αλλά έχουν γίνει κάποια σημαντικά – και όχι μικρά – βήματα. Ποιος θα υποστήριζε πως ένας διάλογος ανάμεσα σε Ρωσία και Ουκρανία θα ήταν ποτέ εφικτός πριν από τα χθεσινά γεγονότα και τις εξελίξεις; Στο ίδιο μοτίβο των «συν» θα πρέπει να συμπεριλάβουμε και την ξεκάθαρη πλέον αλλαγή στάσης από τις ΗΠΑ οι οποίες δια στόματος Τραμπ δεν δίστασαν να αφήσουν ανοιχτό ακόμη και το ενδεχόμενο άμεσης δέσμευσής τους στην επόμενη ημέρα της Ουκρανίας ακόμη κι αν αυτό θα το πληρώσουν ακριβά – κυριολεκτικά – Ουκρανοί αλλά και Ευρωπαίοι.

Οι παγίδες και το κόστος της αμερικανικής φιλίας

Η συνάντηση δεδομένα πέρα των θετικών είχε και αρκετά «θολά» σημεία. Ένα από αυτά είναι το γεγονός πως ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι δημόσια αναφέρθηκε στη συμφωνία που έχει ήδη συναφθεί με τις ΗΠΑ για αγορά οπλισμού άμεσα προς 100 δισ. δολάρια. Ο Ουκρανός Πρόεδρος αλλά και ο Αμερικανός ομόλογός του δεν έκρυψαν πως τα συγκεκριμένα χρήματα προέρχονται κυρίως από τους Ευρωπαίους εταίρους της Ουκρανίας μέσα από το δίαυλο του ΝΑΤΟ. Η Ευρώπη βρίσκεται επίσης ακόμη βαθύτερα στον πόλεμο της Ουκρανίας καθώς ο Πρόεδρος της χώρας κατά την ομιλία του μετά το πέρας της πολύωρης αυτή τη φορά παραμονής του στον Λευκό Οίκο ξεκαθάρισε πως θεωρεί κομμάτι των εγγυήσεων ασφαλείας πως η Ευρώπη θα συμμετέχει με ακόμη μεγαλύτερα ποσά στον προϋπολογισμό του Κιέβου το οποίο έχει θέσει ως απαιτητή προϋπόθεση για κάθε συμφωνία πως θα διαθέτει έναν από τους ισχυρότερους σε κάθε επίπεδο στρατούς στην ήπειρό μας.


Για να συμβεί αυτό θα πρέπει αρχικά το Κίεβο να έχει τα κεφάλαια να πληρώσει όσους θα είναι μέλη του στρατεύματος όπως με νόημα είπε ο Ζελένσκι απαντώντας σε σχετικό ερώτημα. Η Ευρώπη με αυτό τον τρόπο βρίσκεται σήμερα ξεκάθαρα ανάμεσα σε ΗΠΑ και Ουκρανία και παρά το γεγονός πως γεφύρωσε το χάσμα με το Οβάλ γραφείο πολύ δύσκολα δεν θα βάλει ακόμη βαθύτερα το χέρι στην τσέπη για να διασφαλίσει πως τα ανατολικότερα σύνορά της δεν θα μετατραπούν σύντομα σε πεδία μάχης… Μία παγίδα που φαίνεται να μην λύνεται άμεσα και εύκολα έχει να κάνει με τον άξονα Γαλλίας και Γερμανίας που εχθές μπορεί να πήγε «πάσο» μπροστά στη δέσμευση Τραμπ αλλά δύσκολα δεν θα επιμείνει να ζητά απτές αποδείξεις από τη Μόσχα πως όσα σήμερα λέει ο Πούτιν τα εννοεί. Ο Μερτς ήταν ξεκάθαρος αναφορικά με την κατάπαυση του πυρός μία ιδέα που στηρίζει και το Παρίσι και θα ζητήσει ειδικά εάν υπάρξει μέχρι το τέλος Αυγούστου συνάντηση Ζελένσκι – Πούτιν και άμεση εφαρμογή της χωρίς «ναι μεν αλλά». «Μείον» είναι ξεκάθαρα το γεγονός πως σήμερα η Ένωση αλλά και η ήπειρος γενικότερα βρίσκεται κάτω από μία διαρκή και πολυδιάστατη πίεση είτε από τη Δύση είτε από την Ανατολή και δύσκολα μπορεί να τη διαχειριστεί χωρίς οικονομική – μέχρι τώρα – αιμορραγία.

Η Ένωση πρέπει και οφείλει να αλλάξει γρήγορα και αποτελεσματικά όχι απλά μία διαδικασία αλλά σημαντικά κομμάτια των κανόνων της και να διαμορφώσει ένα πλαίσιο στο οποίο η αποτελεσματικότητα και η ταχύτητα θα είναι πρωταγωνίστριες εάν δεν θέλει να είναι το επόμενο μεγάλο θύμα όσων την επιβουλεύονται. Το στοίχημα είναι μεγάλο και οι προτεραιότητες σήμερα άλλες αλλά αυτό δεν σημαίνει πως το πρόβλημα μπορεί να περιμένει για πολύ ακόμη…

Οι εξελίξεις με Ουκρανία προβληματίζουν την Αθήνα

«Ας αναλογιστούμε για μια στιγμή, τι θα σημαίνει μια λύση για την Ουκρανία χωρίς να ληφθούν υπόψη οι θέσεις της ίδιας της Ουκρανίας, για οποιοδήποτε δόγμα αναθεωρητισμού παγκοσμίως».

Η αναφορά στελέχους του πρωθυπουργικού επιτελείου χθες, λίγες ώρες πριν από την κρίσιμη συνάντηση στον Λευκό Οίκο ανάμεσα στον Ντόναλντ Τραμπ και τον Βολοντίμιρ Ζελένσκι, δείχνει το ιδιαίτερο ενδιαφέρον με το οποίο η Αθήνα παρακολουθεί όλα όσα λαμβάνουν χώρα τις τελευταίες ημέρες πέραν του Ατλαντικού.

Ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης και στις δύο τηλεδιασκέψεις για την Ουκρανία στις οποίες έλαβε μέρος την τελευταία εβδομάδα, σταθερά υπογράμμισε ότι «σχετικά με ζητήματα κυριαρχίας και εδαφικής ακεραιότητας, μόνο η Ουκρανία μπορεί να λάβει αποφάσεις».

Για την Αθήνα, η όλη συζήτηση σχετικά με το ποιος και με ποιον τρόπο θα αποφασίσει την επόμενη μέρα για την Ουκρανία, δεν είναι μια θεωρητική συζήτηση για τήρηση των αρχών και των κανόνων του διεθνούς δικαίου, όσο κι αν και αυτή η παράμετρος έχει την αξία της. Η ελληνική κυβέρνηση έλαβε πολύ ξεκάθαρη θέση από την πρώτη στιγμή της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία υπέρ της διατήρησης της εδαφικής ακεραιότητας της χώρας. Θέση την οποία επαναλαμβάνει έκτοτε σε κάθε κρίσιμη καμπή των εξελίξεων και θέση την οποία υπερασπίζεται και τώρα.

Τρία είναι τα ζητήματα για τα οποία η ελληνική πλευρά θεωρεί ότι είναι πολύ σημαντική η τροπή που θα λάβουν οι εξελίξεις όσον αφορά το μέλλον της Ουκρανίας:

Τα τετελεσμένα που επιδιώκει η Τουρκία στην Κύπρο, η παράμετρος των διεκδικήσεων της Αγκυρας στο Αιγαίο και η συνεχής υποβάθμιση του ρόλου της Ε.Ε.

• Το πρώτο αφορά το Κυπριακό. Σε σημαντικό βαθμό, η σχεδόν αντανακλαστική αντίδραση της Αθήνας από την πρώτη στιγμή να τοποθετηθεί απέναντι στη ρωσική εισβολή, συνδέεται με τα δεδομένα στην Κύπρο, όπου για δεκαετίες επιδιώκεται να καταστούν τετελεσμένα τα αποτελέσματα της τουρκικής εισβολής και κατοχής.

Οι όροι με τους οποίους γίνεται η συζήτηση για την Ουκρανία, η αμφιλεγόμενη διαπραγματευτική διαμεσολάβηση του Ντόναλντ Τραμπ έξω και πέρα από ό,τι μέχρι τώρα ήταν γνωστό ως καθιερωμένο και θεσμοθετημένο διεθνές περιβάλλον διαπραγμάτευσης, εύλογα προκαλούν ανησυχία ότι μια απόφαση διευθέτησης του πολέμου της Ουκρανίας έξω από τις διεθνείς αξίες και πρακτικές, θα μπορούσε να αποτελέσει ένα αρνητικό προηγούμενο με άδηλες επιπτώσεις στη διαπραγμάτευση για το Κυπριακό, σε μια κρίσιμη συγκυρία κατά την οποία επιδιώκεται επανέναρξη των συνομιλιών. Πολύ περισσότερο, καθώς δείχνει να προκρίνεται μια αντίληψη ότι δεν μπορούν να αγνοηθούν τετελεσμένα που έχουν διαμορφωθεί επί του εδάφους.

• Το δεύτερο εξαιρετικά σημαντικό ζήτημα για την Αθήνα αφορά ακριβώς την έμμεση αναγνώριση και επιβράβευση αναθεωρητικών απόψεων, εάν επιλεγεί μια λύση που καταφανώς θα υποβαθμίζει ή θα αγνοεί τις θέσεις και τις απόψεις της Ουκρανίας. Οπως επισημαίνει το ίδιο στέλεχος του πρωθυπουργικού επιτελείου, η χώρα μας γνωρίζει από πρώτο χέρι πόσο επικίνδυνοι μπορεί να είναι οι πάσης φύσεως αναθεωρητισμοί, έχει βρεθεί κατ’ επανάληψη αντιμέτωπη με αναθεωρητικές απόψεις και διεκδικήσεις, πρωτίστως από την πλευρά της Αγκυρας, που αμφισβητεί συμφωνίες και συνθήκες και επιχειρηματολογεί ακριβώς επικαλούμενη αναγκαίες προσαρμογές σε νέα δεδομένα και καταστάσεις. Είναι αυτές οι απόψεις και θέσεις που θα φανεί ότι ευνοούνται εάν δοθεί η εντύπωση ότι ο αναθεωρητισμός επιβραβεύεται στον πόλεμο στην Ουκρανία.

Κυρ. Μητσοτάκης: Συμμετείχε στην τηλεδιάσκεψη των Ευρωπαίων ηγετών με τον Ζελένσκι

• Το τρίτο ζήτημα που προβληματίζει την Αθήνα είναι η σταθερή προσπάθεια να υποβαθμιστεί ο ρόλος της Ε.Ε. συνολικά σε μια υπό διαμόρφωση νέα ισορροπία δυνάμεων. Αντί της θεσμικής εκπροσώπησης των Βρυξελλών στη συζήτηση για τη λήξη ενός πολέμου στην αυλή της Ευρώπης, γίνεται επιλογή προσώπων εκ των εθνικών ηγεσιών των κρατών-μελών, με κριτήρια προσωπικών σχέσεων, που με κάποιον τρόπο θα βρεθούν στο τραπέζι των συνομιλιών. Για την ελληνική πλευρά, που υπερασπίζεται τη θεσμική τάξη στις διεθνείς σχέσεις, θεωρώντας ότι αποτελεί θεμελιακή αρχή απέναντι στην επικράτηση της λογικής επικράτησης του πιο ισχυρού και που προσβλέπει στη στήριξη που μπορεί να λάβει από τη συμμετοχή της στους διεθνείς οργανισμούς, η υποβάθμιση του ρόλου που αναλογεί στην Ευρώπη στη διαδικασία που βρίσκεται σε εξέλιξη, είναι, επίσης, ένα αρνητικό ενδεχόμενο.

Πηγή: www.skai.gr/ www.kathimerini.gr/www.protothema.gr