Γιάννης Παρασκευάς: Οι επιλογές τού ναι ή του όχι

Rodiaki NewsRoom

Γράφει ο Γιάννης Παρασκευάς

Οι μνήμες είναι καταχωνιασμένες σε ένα μεγάλο προσωπικό πηγάδι, είναι περίεργες, μερικές φορές ενοχλητικές και άλλες φορές ευφρόσυνες.

Δεν θέλουν και πολλά για να βγουν στην επιφάνεια και αναρωτιέσαι μα πώς είναι δυνατόν, μετά από τόσα χρόνια να σου δίνουν πόνο ή ικανοποίηση και να σε μεταφέρουν χρόνια πίσω.

Ίσως μια κάποια ασύνειδη αφορμή μου έφερε στην επιφάνεια μια ιστορική φράση του Ανδρέα Παπανδρέου, από την προεκλογική του ομιλία στη Θεσσαλονίκη, παραμονές εκλογών του 1981.

«Η χώρα βρίσκεται σε μια κρίσιμη καμπή, σε ένα μεγάλο δίλημμα, να πει το μεγάλο ΝΑΙ ή το ΟΧΙ, να αφήσει πίσω της την υποτέλεια και την εξάρτηση, να πει το μεγάλο ΝΑΙ στην αλλαγή, στην Εθνική αξιοπρέπεια και την Κοινωνική δικαιοσύνη, το ΝΑΙ στην ΑΛΛΑΓΗ.

Πολλά χρόνια πίσω, ήμασταν μικροί και γεράσαμε, φάγαμε τα χρόνια μας ή μας φάγανε τα χρόνια, το περίεργο πιο είναι, φτάσαμε σε ένα σημείο που και σήμερα είναι περισσότερο από ποτέ επίκαιρο το δίλημμα, η απάντηση για το μεγάλο ΝΑΙ ή το μεγάλο ΟΧΙ.

Το ΝΑΙ για Εθνική αξιοπρέπεια και Κοινωνική δικαιοσύνη ή ένα ΟΧΙ απάθειας, ανοχής και ενοχής και παραμονής σε καταστάσεις Εθνικής υποτέλειας, δουλικής συμπεριφοράς, κοινωνικής εξαθλίωσης και ευτελισμού αρχών και αξιών, ευτελισμού της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

Δεν έχει απομείνει κανένα αποκούμπι, δεν υπάρχει κανένα στήριγμα, ο κατήφορος δεν έχει τέλος, η άβυσσος είναι προ των πυλών, η απώλεια της Εθνικής ανεξαρτησίας είναι δεδομένη, το κόστος είναι προς διερεύνηση, η φτωχοποίηση διευρύνεται, τα δικαιώματα του ΠΟΛΙΤΗ συρρικνώνονται, το Δημοκρατικό μας πολίτευμα είναι καρικατούρα της κάκιστης έκδοσής του.

Το μεγάλο ΝΑΙ ή το μεγάλο ΟΧΙ είναι το ζητούμενο της εποχής μας, ίσως η τραγικότητα αυτής της επιλογής είναι πιο σκληρή και πιο αδήριτη από την επιλογή εκείνης της περιόδου του 1981.

Η πολυπλοκότητα των γεωπολιτικών εξελίξεων και οι πολλαπλές διεθνείς εξαρτήσεις της χώρας, οι υπόγειες και υπέργειες οικονομικές συγκρούσεις των μεγάλων συμφερόντων, η αγωνία εξεύρεσης και διεύρυνσης άυλων ζωτικών χώρων από τις μικρές και μεγάλες υπερδυνάμεις, συνθέτουν ένα πολύπλοκο και δυσανάγνωστο σκακιστικό πρόβλημα.

Το μικρό και το μεγάλο συγχέονται, το Εθνικό και το Παγκόσμιο δεν αναγνωρίζονται σαν δύο διαφορετικά προβλήματα, στα οποία καλείται ο πολίτης να δώσει τη δική του απάντηση.

Το Παγκόσμιο χωριό έπαψε να πιστεύει πως υπάρχει ο ένας και μοναδικός άρχοντάς του, αυτός που καθόριζε το δέον γενέσθαι και αυτός που αποφάσιζε και έδινε λύσεις και απαντήσεις στις ενδοοικογενειακές διενέξεις.

Βιώνουμε την εποχή των επίγονων και οι πόλεμοι των επίγονων είναι πόλεμοι καταστροφικοί και αδελφοκτόνοι και το αποτέλεσμά τους είναι δεδομένο, η κατάλυση της Αυτοκρατορίας και η δημιουργία νέων Βασιλείων.

Η οξύνοια των πολιτών μετριέται με την ορθή ή λαθεμένη πρόβλεψη των μελλοντικών εξελίξεων, με την αξιολόγηση παρελθοντικών συμπεριφορών και με την εστίαση εξυπηρέτησης των Εθνικών μας συμφερόντων, χωρίς παρωπίδες και χωρίς υπερφίαλες δεσμεύσεις με δήθεν φίλους και συνοδοιπόρους.

Ο νέος πολυπολικός κόσμος δεν είναι σε αναμονή, έχει ήδη γεννηθεί και όποιος αρνείται τη γέννησή του, παραμένει τυφλός και θύμα των εξελίξεων.

Η χώρα μας και εμείς ως πολίτες αυτής της χώρας, έχουμε δικαίωμα και χρέος συμμετοχής σε αυτές τις μεγάλες τεκτονικές ανακατατάξεις.

Καταλύτης δημιουργίας των νέων συνθηκών, ο ΗΓΕΤΗΣ τής μέχρι σήμερα επικυρίαρχης χώρας του πλανήτη, δεν είναι ούτε περίεργος ούτε τρελός, είναι γνώστης των δυνατοτήτων της χώρας του.

Με πολλούς τρόπους και πολλές μεθόδους, χειρίζεται τη δύναμη της αδυναμίας του, τώρα που όλοι οι άλλοι δεν έχουν κατανοήσει ακόμα το πρόβλημα των ΗΠΑ, χρησιμοποιεί αυτή την άγνοια για να κερδίσει ό,τι περισσότερο μπορεί.

Έχει ήδη αποδεχτεί την εν αρχή τριπολικότητα του παγκόσμιου συστήματος και διαμορφώνει τις συνθήκες και τους όρους συνεργασίας, με στόχευση την έστω υπό όρους διατήρηση της παγκόσμιας χρήσης του δολαρίου.

Πολίτες και πολιτική ηγεσία της χώρας καλούμαστε να κάνουμε την ορθότερη επιλογή, του ποιους θεωρούμε συμμάχους και συνοδοιπόρους στη νέα γεωπολιτική πραγματικότητα.

Η μέχρι σήμερα επιλογή της σωστής πλευράς της ιστορίας, καθόλου σωστή δεν έχει αποδεχθεί, είναι ανιστόρητη η επιλογή και η πίστη ότι οι Ευρωπαίοι σύμμαχοί μας είναι συνοδοιπόροι μας, είναι μέγιστο λάθος, είναι τα έθνη που είχαν μικρή ή μεγάλη συμμετοχή σε όλες τις εθνικές μας τραγωδίες.

Οι ΗΓΕΣΙΕΣ μας ίσως κάνουν τις δικές τους επιλογές, ο λαός καλείται να κάνει την επιλογή διάσωσης της χώρας.