Μαρία Καρίκη: Είσαι σε επαφή με τον εαυτό σου;

Rodiaki NewsRoom

Γράφει η Μαρία Καρίκη
Ψυχολόγος, Msc

Ανάμεσα στο τρέξιμο της καθημερινότητας και τις έγνοιες των υποχρεώσεων, πόσος χρόνος απομένει για τον εαυτό σου; Προλαβαίνεις να συναντηθείς με το μέσα σου; Ή μήπως πάντα κάτι άλλο προηγείται; Πόσα ψυχικά αποθέματα ξοδεύεις για όλους τους άλλους, αφήνοντας ίσως τελευταίο τον ίδιο σου τον εαυτό; Αυτό είναι ένα ερώτημα που η απάντησή του θα καθορίσει την ποιότητα της ζωής σου!

Το να βιώνεις την κάθε μέρα σου επικεντρωμένος κυρίως στο καθήκον, στα «πρέπει» και στα προβλήματα που πρέπει να λυθούν ή να προληφθούν, δεν είναι αυτό που θα διασφαλίσει την ψυχική σου ισορροπία. Η ύπαρξή σου δεν περιορίζεται μόνο στην εκτελεστική σου ικανότητα.

Είσαι άνθρωπος που έχει ανάγκες, επιθυμίες, όνειρα, στόχους. Έχεις σκέψεις, συναισθήματα, διλήμματα, προβληματισμούς. Θέλεις να αγαπήσεις και να αγαπηθείς. Να βιώσεις, να δοκιμάσεις, να πειραματιστείς. Πώς γίνεται, λοιπόν, να περιοριστείς σε ρόλους, ενώ το «κέντρο» σου είναι απείρως μεγαλύτερο;

Υπάρχουν άνθρωποι που τους απορροφά τόσο πολύ η ρουτίνα, ώστε σχεδόν ξεχνούν ποιοι πραγματικά είναι. Νιώθουν όλο και περισσότερο ένα κενό που δεν γεμίζει με τίποτα. Ο χρόνος κυλάει χωρίς ουσία. Όλα μοιάζουν τα ίδια και τα ίδια. Προβλέψιμα. Αδιάφορα. Το πιο ανησυχητικό είναι ότι το συνηθίζουν. Τους φαίνεται «κανονικό», «φυσιολογικό». Αποδέχονται την κατάσταση, γιατί θεωρούν ότι έτσι θα είναι μάλλον για όλους η ενήλικη ζωή. Είναι, όμως, πράγματι έτσι; Δεν υπάρχει άλλη επιλογή;

Όσο ξεμακραίνεις από τη σύνδεση με τον εαυτό σου, τόσο πιο χαμένος αισθάνεσαι. Τόσο πιο αλλοτριωμένος. Σαν να μην μπορείς να βρεις το νόημα, τον σκοπό για όλα αυτά που κάνεις. Περιμένεις το επόμενο βήμα, χωρίς αυτό όμως να μοιάζει διαφορετικό. Περιμένεις να νιώσεις κάτι που θα σου θυμίσει ότι είσαι ζωντανός, αλλά αυτό αρχίζει να γίνεται όλο και πιο σπάνιο. Τότε, μόνο, αναρωτιέσαι αν κάνεις κάτι λάθος. Αν βρίσκεσαι σε λάθος δρόμο...

Η συνήθεια, η ψευδαίσθηση της ασφάλειας και του ελέγχου, το οικείο κάνουν το άτομο να βολεύεται, να συμβιβάζεται, να ωραιοποιεί τις πλάνες και τις αυταπάτες του. Κι αυτό θα κρατήσει για κάποιο καιρό, μέχρι που η ψυχική ανάγκη θα επαναστατήσει και θα αποκαλύψει τη δίψα για μια διαφορετική ζωή. Δεν μπορείς να ξεγελάσεις τον εαυτό σου. Δεν μπορείς να τον πείσεις ότι αυτό που ζεις είναι αρκετό και ότι θα έπρεπε να είσαι ικανοποιημένος. Όσο κι αν εκλογικεύεις κάτι, στο τέλος το συναίσθημα θα βγει στην επιφάνεια και θα πει το παράπονό του. Μάταια προσπαθείς να τιθασεύσεις και να φιμώσεις το ένστικτό σου!

Η ουσιαστική επαφή με τον εαυτό μας αργά ή γρήγορα θα γίνει. Όσο κι αν το αναβάλλουμε. Ακόμα κι αν δεν το επιτρέπουμε συνειδητά, θα φανεί η αναγκαιότητα στη διάθεσή μας, στη συμπεριφορά μας, στις αντιδράσεις μας, στο άγχος μας, στη λύπη μας, στο θυμό μας.

Όταν κάτι θα αρχίσει να μην πηγαίνει μέσα μας καλά για πολύ διάστημα, θα αναγκαστούμε να το ψάξουμε. Θα σταματήσουμε να αντιστεκόμαστε και να εθελοτυφλούμε. Και τότε θα συμβεί αυτό που από καιρό θα έπρεπε να είχε συμβεί: η παρατήρηση του εαυτού μας, η αποκωδικοποίηση των όσων μας συμβαίνουν εσωτερικά, η αναζήτηση της αλήθειας που μας αντιπροσωπεύει και η προσπάθεια να σεβαστούμε επιτέλους αυτή την αλήθεια!

Οι άνθρωποι που είναι συνδεδεμένοι με τον εαυτό τους, πρώτα από όλα τον αφουγκράζονται. Ακούν τις ανάγκες τους και δεν τις προσπερνούν, ούτε τις αφήνουν για αργότερα. Δρουν αυτοπροστατευτικά και προαγωγικά προς τα θέλω τους. Ζουν τη ζωή τους με βάση τη δική τους ταχύτητα, τις δικές τους αντοχές, τα δικά τους όρια και τη δική τους ιεραρχία σημαντικότητας. Δεν τρέχουν για να προφτάσουν κάτι συνεχώς. Θέλουν να ζήσουν την κάθε μέρα τους όσο πιο κοντά γίνεται σε αυτό που πραγματικά χρειάζονται για την ηρεμία και πληρότητά τους.

Δεν κυνηγούν το πολύ, αλλά το ουσιαστικό. Δεν επιθυμούν την επιφάνεια, αλλά το βάθος. Δεν επιδιώκουν εμμονικά ένα συγκεκριμένο επιθυμητό αποτέλεσμα, αλλά έναν «σκοπό» ζωής που θα τους κινητοποιεί συνεχώς. Δεν ψάχνουν την επιβεβαίωση και την αποδοχή από τους άλλους, αλλά τη βαθιά σύνδεση μαζί τους. Δεν χρειάζεται να αποδείξουν το δίκιο τους, γιατί τους νοιάζει περισσότερο η ψυχική τους ηρεμία και η απόσταση από τους τοξικούς ανθρώπους γύρω τους.

Για όσους, λοιπόν, ενδιαφέρονται να έρθουν σε πραγματική επαφή με τον εαυτό τους, ας μη φοβηθούν να θέσουν τα πιο δύσκολα ερωτήματα: Είμαι ευτυχισμένος με τον τρόπο που ζω; Νιώθω ήρεμος μέσα μου; Έχω καταλάβει ποιος είμαι και τι θέλω; Είμαι εκεί που επιθυμώ να είμαι; Είμαι αυθεντικός ή μήπως προσποιούμαι; Κοιμάμαι καλά τα βράδια ή μήπως ονειρεύομαι μια άλλη ζωή...;