Μαρία Καρίκη: Πώς καταλαβαίνεις ότι έχεις χάσει τον εαυτό σου;

Rodiaki NewsRoom

Γράφει η Μαρία Καρίκη

Ψυχολόγος, Msc

Ζούμε στην εποχή που ο κάθε άνθρωπος έχει τόσα πολλά στο μυαλό του! Προσπαθεί να επιβιώσει οικονομικά, να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της καθημερινότητας και στις υποχρεώσεις των πολλαπλών ρόλων του. Προσπαθεί να μην απογοητεύσει τον εαυτό του, τα όνειρά του, αλλά και τους ανθρώπους που έχει γύρω του. Αναζητά ευκαιρίες να εξελιχθεί, να νιώσει δημιουργικός και παραγωγικός. Ψάχνει διακαώς να βρει ελεύθερο χρόνο για να “χωρέσει” όλα όσα συνεχώς στοιβάζονται και αναβάλλονται... Οι σχέσεις γύρω του γίνονται όλο και πιο δύσκολες κι όλο και πιο σύντομες...

Μέσα σε ένα τέτοιο πλαίσιο ο σύγχρονος άνθρωπος βιώνει μια συνεχή αβεβαιότητα, ένα γενικευμένο άγχος για το παρόν και το μέλλον του. Νιώθει συχνά μόνος. Σαν να μην μπορεί κάποιος πραγματικά να τον καταλάβει, να μπει στη θέση του. Ωστόσο, ξέρει ότι πρέπει να συνεχίσει να παλεύει παρά την πίεση, παρά τα εμπόδια, παρά τις δυσμενείς συνθήκες μερικές φορές. Από τη μια αισθάνεται περήφανος που δεν τα παρατάει. Από την άλλη, όμως, νιώθει εξουθενωμένος, ταλαιπωρημένος, τραυματισμένος...

Προσπαθεί να μην αφήσει τον εαυτό του παραμελημένο. Άλλοτε τα καταφέρνει κι άλλοτε όχι. Συνεχώς προκύπτουν απρόοπτα που μπορεί να τον αποσυντονίζουν. Δεν μπορεί να κρατήσει εύκολα μια σταθερή πορεία, μια συγκεκριμένη ιεραρχία. Θέλοντας να τα προλάβει όλα σε συμπιεσμένο χρόνο κάνει λάθη, έχει νεύρα, εκρήξεις και γρήγορα φτάνει σε έναν πανικό και μια απελπισία. Δεν ξέρει αν είναι λίγος ο χρόνος που διαθέτει ή αν είναι πολλά αυτά που έχει αναλάβει. Όλα μοιάζουν να τρέχουν τόσο γρήγορα που νιώθει ανίκανος και αδύναμος να τα παρακολουθήσει όλα.

Πότε αρχίζουν άραγε τα πρώτα σημάδια ότι έχεις για πολύ καιρό αφήσει στην άκρη τον εαυτό σου; Νιώθεις σταδιακά να αλλάζεις. Αλλά όχι προς το καλύτερο. Παρατηρείς σκέψεις, συναισθήματα, συμπεριφορές κι αντιδράσεις που δεν είχες πιο παλιά. Είναι στην πλειοψηφία τους αρνητικά. Νιώθεις σταδιακά να μην απολαμβάνεις το ίδιο τις στιγμές σου. Χάνεις τον ενθουσιασμό, την προσμονή, την ανυπομονησία για το παρακάτω. Αισθάνεσαι να “βουλιάζεις” στη ρουτίνα σου. Αντιλαμβάνεσαι πιο “ξένους”, πιο αποστασιοποιημένους τους άλλους γύρω σου. Όλα μοιάζουν σχεδόν τα ίδια και δυσκολεύεσαι να οραματιστείς τα όνειρά σου.

Μερικές φορές, φτάνει κανείς και στο σημείο να μην αναγνωρίζει τον εαυτό του: πώς ήταν παλιά και πόσο διαφορετικός είναι τώρα. Αναγνωρίζει την αποσύνδεσή του από πράγματα που άλλοτε είχαν ένα πιο βαθύ νόημα για εκείνον. Πιο ουσιαστικό, πιο ενθαρρυντικό. Γελάει λιγότερο τώρα. Νιώθει άγχος και πίεση από παντού. Αισθάνεται σωματικά και ψυχικά καταπονημένος. Νιώθει να καταπιέζεται σχεδόν από τα πάντα. Κάποιες φορές αισθάνεται ότι του φταίνε όλοι και όλα! Παραδέχεται ότι θέλει να φύγει από καταστάσεις και ανθρώπους που τον πνίγουν, αλλά διστάζει να το κάνει. Νιώθει, ίσως, ότι μέσα του θέλει να ουρλιάξει, να επαναστατήσει, να εκφράσει όλα όσα για καιρό φιμώνει, αλλά και πάλι φοβάται...

Και κάπως έτσι, χτίζεται μια ζωή συμβιβασμού. Μια ζωή προγραμματισμένη, αρκετά προκαθορισμένη με προτεραιότητες συμβατικές. Μια ζωή όπως το απαιτούν οι νόρμες και οι άνθρωποι γύρω σου. Ώσπου θα σε βαραίνει τόσο πολύ όλο αυτό, που από καιρό θα λες στον εαυτό σου “δεν αντέχω άλλο”..! Δε θα μπορείς άλλο να πείθεις εσένα τον ίδιο ότι αυτό που κάνεις είναι το σωστό...! Και κάπου εκεί θα εμφανιστεί μια αφορμή: μια αναπάντεχη είδηση, ένα ψυχοσωματικό σύμπτωμα, ένα κρίσιμο συμβάν που θα σε ταρακουνήσει συθέμελα. Που εύκολα θα γκρεμίσει αυτά που με τόσο κόπο και τόση διαδρομή στοίβαζες μέσα σου. Και τότε θα είναι η στιγμή που θα αρχίσεις να συνειδητοποιείς πού βαδίζεις...πώς ζεις...αν ο δρόμος που έχεις επιλέξει σε ευχαριστεί...αν οι άνθρωποι που έχεις δίπλα σου σε “γεμίζουν”...Θα είναι η στιγμή που θα αφυπνιστείς και παρά τον φόβο θα νιώσεις ότι έχεις την καλύτερη διαύγεια που είχες ποτέ!!!

Ακόμα κι αν στην πορεία, “χάσεις” τον εαυτό σου, την ταυτότητά σου, την αλήθειά σου, πάντα υπάρχει η δυνατότητα να επαναπροσδιορίσεις αυτό που είσαι και αυτό που πραγματικά επιθυμείς. Αρκεί να θέσεις μέσα σου τις κατάλληλες ερωτήσεις. Αρκεί να μη διστάσεις να αμφισβητήσεις και να διεκδικήσεις την αξία σου και την ευτυχία σου. Τίποτα δεν είναι αυτονόητο. Τίποτα δεν σου χαρίζεται. Αν δεν παλέψεις εσύ ο ίδιος για τη ζωή που ονειρεύεσαι, ποιος θα το κάνει για εσένα; Το επικίνδυνο δεν είναι να αποπροσανατολιστούμε ή να κάνουμε λάθη. Γιατί αυτό είναι κάτι που θα το περάσουμε όλοι. Το επικίνδυνο είναι να μην αντιληφθούμε αυτό που μας συμβαίνει! Να διατηρούμε την ψευδαίσθηση ότι είμαστε καλά και να προσπαθούμε να πείσουμε τον εαυτό μας ότι η κενή ή επιφανειακή ζωή που ζούμε είναι η “φυσιολογική”...