Ελευθερία Μουρσελλά-Δράκου: «Είθε τα νιάτα να κληρονομήσουν κάθε τι καλό από τις γλυκές και νοσταλγικές αναμνήσεις των γηρατειών»

Rodiaki NewsRoom

Γράφει η Ελευθερία Μουρσελλά-Δράκου

Οι γλυκές αναμνήσεις των παιδικών και εφηβικών μου χρόνων και οι παραμυθένιες όμορφες στιγμές που έζησα, μου έδωσαν τη δύναμη να γράψω όσα θυμάμαι για τη ζωή μου στην όμορφη Ρόδο μας. Δεν θέλω να πιω το νερό της λησμονιάς.Η μνήμη μου ταπεινά προσκυνά αυτό τον τόπο και με χαρά νοσταλγώ κάθε στιγμή της τότε ζωής μας. Οι μνήμες που τόσο δροσίζουν την ψυχή μας και παρά το πέρασμα τόσων χρόνων, δεν ξεφτίσανε. Οι τότε όμορφες πεντακάθαρες γειτονιές σημάδεψαν μια κοινωνία ανωτέρω επιπέδου. Η τότε απλή αλλά πανέμορφη ατμόσφαιρα χάθηκε.

Ας ευχηθούμε ώστε τα νιάτα να γίνουν κληρονόμοι κάθε καλό από τα γηρατειά μας. Κάθε άνθρωπος να έχει πίστη στον Θεό και ό,τι αξιώθηκε να μάθει και να ζήσει να το μεταδίδει στους άλλους. Οι γειτονιές της Ρόδου έχουν γράψει τη δική τους ιστορία. Κάθε μία έχει την εκκλησία της. Άξιοι Ροδίτες που έζησαν στο εξωτερικό προσέφεραν και έχτισαν τις εκκλησίες. Ακόμα και απλός Ροδίτης προσέφερε τον οβολόν του ή την προσωπική του εργασία. Είναι γνωστά τα ονόματά τους. Κάθε εκκλησία σε μια μαρμάρινη στήλη γράφει τα ονόματα των δωρητών.

Με πίστη και αγάπη οι δωρητές προσέφεραν όσο ο καθένας μπορολύσε για το χτίσιμο των εκκλησιών και μοναστηριών, γιατί η πολύτιμη προσφορά της εκκλησίας στην κοινωνία είναι γνωστή ιδίως στις δύσκολες στιγμές της πατρίδας μας.

Οι εκκλησίες τότε ήταν πάντα ανοιχτές. Κάθε πιστός έμπαινε και άναβε το κεράκι του ή για να ευχαριστήσει τον Θεό και την Παναγία ή για να τους παρακαλέσει για κάτι που ποθούσε. Κάθε γειτονιά είχε και το αρχοντικό της. Μερικά αρχοντικά σε πείσμα του χρόνου κρατάνε ακόμα και μόνα τους μιλούν για τον πολιτισμό της  Ρόδου.

Πάντα ήταν ανοιχτά και με αγάπη δέχονταν οι νοικοκυραίοι κάθε άνθρωπο που κτυπούσε την πόρτα τους, γιατί η φιλοξενία είναι το μόνο δέντρ που καρποφορεί στην Ελλάδα μας. Τα σπίτια στις γειτονιές είχαν κήπους με λεμονιές, πορτοκαλιές, μουσμουλιές και τζιτζιφιές. Κάθε σπίτι είχε το αστείρευτο πηγάδι του. Με το νερό του εγίνετο η λάτρα του σπιτιού. Κάθε απόγευμα όταν ο καιρός ήταν καλός, οι γειτόνισσες καθισμένες στα σκαμνάκια τους κρατώντας άλλη ένα πλεκτό, άλλη ένα κέντημα, ποσπέριζαν τρώγοντας λουμπουνάρια ή φρέσκα ρεβίθια.

Μία απ’ όλες έκανε τον καφέ με το καϊμάκι συνοδευόμενος με κάποιο γλυκό του κουταλιού. Νεράντζι ή κυδώνι ή σταφύλι. Τον καφέ τον αγόραζαν από το καφεκοπτείο του Καμπέρη, του Χαρίτου ή του Σιφωνιού. Μοσχομύριζε ο δρόμος προς το τζαμί από τον φρεσκοκαβουρδισμένο καφέ. Σαν βράδιαζε καληνυχτίζανε η μία την άλλη με την λέξη καλό ξημέρωμα. Μπαίνοντας στο σπίτι άναβαν την λάμπα πετρελαίου και το καντήλι που πολλές το θέλανε ακοίμητο.

Όλα αυτά και τόσα άλλα που με πολλή αγάπη νοσταλγούμε, έκαναν τη Ρόδο μας πραγματικό παράδεισο.

Τώρα, γυρνάς στα σοκάκια στις γειτονιές και δεν βλέπεις εκείνα τα ωραία πράγματα που έζησες. Βλέπεις διαφορετικούς ανθρώπους από πολλές χώρες που αναγκάστηκαν ν’ αφήσουν τα σπίτια τους και την πατρίδα τους. Εμείς τους καλοδεχόμαστε, αρκεί και αυτοίθ να τιμήσουν, να σεβαστούν και ν’ αγαπήσουν το νησί μας.

Ένα θερμό, εγκάρδιο ευχαριστώ στους σεβαστούς κληρικούς, στους εκπαιδευτικούς και στους αγαπημένους γονείς μας, που μας έμαθαν πώς ν’ αγαπούμε και να ζούμε στην όμορφη και ξακουστή Ρόδο μας.

Καλή και ευλογημένη χρονιά!