Μαρία Καρίκη: Όταν νιώθεις μπερδεμένος…

Rodiaki NewsRoom

Γράφει η Μαρία Καρίκη

Ψυχολόγος, Msc

Οι άνθρωποι κάνουν σχέδια, θέτουν στόχους, επιθυμούν, ονειρεύονται και προσπαθούν να φτάσουν όσο πιο κοντά σε όλα αυτά γίνεται. Κάποιες φορές πλησιάζουν, κάποιες άλλες όχι. Παρά τα απρόοπτα, το ζητούμενο είναι να επιμένει κανείς και να ελίσσεται. Να μην το βάζει κάτω.

Τι γίνεται, όμως, αν όλα όσα συμβαίνουν γύρω σου, αντί να σε πεισμώνουν να προσπαθήσεις περισσότερο, σε κάνουν ολοένα και πιο πολύ να μπερδεύεσαι για το αν είσαι τελικά στον “σωστό” για σένα δρόμο;

Πολλές φορές στη ζωή μας θα νιώσουμε μπερδεμένοι. Γιατί κάτι δεν μας βγαίνει... γιατί αργούμε να φτάσουμε εκεί που θα θέλαμε... γιατί εμφανίζονται συνεχώς εμπόδια κι αναποδιές... γιατί όσο κι αν προσπαθούμε, η αλλαγή που περιμένουμε δεν έρχεται.

Η ματαίωση μας κάνει να έχουμε δεύτερες σκέψεις: μήπως δεν είναι τελικά αυτό για μένα; Μήπως δεν είμαι “αρκετός” για αυτό; Μήπως είμαι άτυχος τελικά; Μήπως δεν έχω τα εφόδια για αυτό που κυνηγάω; Είναι σχετικά εύκολο, υπό αυτές τις συνθήκες, να χάσουμε την πίστη μας στον στόχο μας και στον εαυτό μας.

Τι ακριβώς συμβαίνει μέσα μας όταν είμαστε μπερδεμένοι; Νιώθουμε σαν χαμένοι, σαν κάτι να μας έχει καθηλώσει ή μπλοκάρει. Κάθε απόφαση που πρέπει να πάρουμε, μας φαίνεται “βουνό”. Δεν είμαστε σίγουροι για αυτό που νιώθουμε ή θέλουμε να κάνουμε. Διστάζουμε, αμφιβάλλουμε, φοβόμαστε μήπως κάνουμε μια λανθασμένη επιλογή. Αναβάλλουμε, αποφεύγουμε και κλεινόμαστε στον εαυτό μας. Κάποιοι που μας γνωρίζουν καλά, ίσως το καταλάβουν. Ωστόσο, δεν θα ξέρουν ούτε κι αυτοί ποιο ακριβώς είναι το ζήτημά μας.

Δεν είναι πάντα τόσο σαφές τι είναι αυτό που μας μπερδεύει. Μπορεί να είναι οι φόβοι μας, οι ανασφάλειές μας, το άγχος μας, η ανησυχία μας μην πάει κάτι λάθος, μη γίνουμε “ρεζίλι”. Μπορεί ίσως και να διστάζουμε να βγούμε από τη ζώνη ασφαλείας μας, μην τυχόν δεν συναντήσουμε όλα όσα προσδοκούμε.

Ο φόβος του λάθους, της αποτυχίας, της απόρριψης, της κριτικής είναι εκείνα που μας βαραίνουν σε κάθε βήμα. Είναι εκείνα που μας γεμίζουν με αμφιβολίες και αβεβαιότητα και πολλές φορές μας τρομοκρατούν και μας ακινητοποιούν!

Ακόμα, όμως, κι αν είμαστε μπερδεμένοι, χρειάζεται να υπενθυμίσουμε στον εαυτό μας ότι σε αυτή τη φάση κατακλυζόμαστε από πολλές συναισθηματικές σκέψεις που δεν πρέπει να θεωρήσουμε αληθείς. Είναι εύκολο να παρασυρθούμε από αυτές τις σκέψεις και εν τέλει να τις πιστέψουμε.

Είναι σημαντικό να δώσουμε χρόνο στον εαυτό μας να επεξεργαστεί τις τυχόν δεύτερες σκέψεις, χωρίς όμως να “βουλιάξουμε” μέσα σε αυτές. Παρά τα συναισθηματικά σκαμπανεβάσματα και διλήμματα, ο αρχικός μας στόχος πρέπει να παραμένει ξεκάθαρος, για να μην ξεχνάμε το κίνητρο που μας ώθησε εξαρχής.

Θα έρθουν διάφορες συγκυρίες και γεγονότα στη ζωή μας που πράγματι μπορεί να μας κάνουν να νιώσουμε μπερδεμένοι. Αυτό δε σημαίνει ότι είμαστε ασταθείς, αδύναμοι ή ευάλωτοι συναισθηματικά. Σημαίνει ότι μπορούν να προκύψουν καταστάσεις, απρόοπτα και ανατροπές που θα μας βγάλουν από το αρχικό μας πλάνο, χωρίς να το θέλουμε ή χωρίς να το έχουμε προκαλέσει εμείς.

Γι’ αυτό είναι απαραίτητο να έχουμε στο μυαλό μας εναλλακτικές λύσεις σε κάθε μας βήμα και οπωσδήποτε να έχουμε κατακτήσει τη δεξιότητα της ευελιξίας και της προσαρμοστικότητας σε νέα, αναδυόμενα δεδομένα.

Η πορεία, άλλωστε, κάθε ανθρώπου δεν είναι μια ευθεία. Η αλλαγή, η αναθεώρηση, η αναπροσαρμογή θα πρέπει να θεωρούνται απαραίτητα στοιχεία αυτής της πορείας. Ακόμα κι αν νιώθουμε μπερδεμένοι, έχουμε το δικαίωμα κάποιες φορές να το νιώσουμε κι αυτό. Δεν μας πειράζει, γιατί είναι ένα συναίσθημα κι αυτό.

Το ζήτημα είναι να μην είναι παρατεταμένο το διάστημα, γιατί τότε μπορεί να μας γίνει μεγαλύτερη ψυχική “ζημιά”. Γενικά, δεν θέλουμε να είμαστε για μεγάλα διαστήματα καθηλωμένοι σε αρνητικά ή ασαφή συναισθήματα, προκειμένου να μην εδραιωθεί μια τέτοια εσωτερική κατάσταση και δεν μπορεί έπειτα ο άνθρωπος να βγει εύκολα από όλο αυτό.

Όσες φορές κι αν κάτι μας “ταρακουνήσει” συναισθηματικά, η άμεση λύση δεν μπορεί να είναι η παραίτηση, η φυγή ή η στασιμότητα. Εκτός κι αν πρόκειται για κάτι ξεκάθαρα τοξικό και κακοποιητικό!

Κατά τα άλλα, δίνουμε χρόνο στον εαυτό μας να κατανοήσει τι ακριβώς του συμβαίνει, να αποκωδικοποιήσει πόσο τον έχει επηρεάσει και πότε θα νιώσει έτοιμος να κάνει κάτι για αυτό. Δεν λειτουργούν όλοι με τον ίδιο τρόπο ή τον ίδιο χρόνο. Ο καθένας οφείλει να ακολουθήσει τα δικά του βήματα και τους δικούς του ρυθμούς.

Ο άνθρωπος θα σταματήσει να νιώθει μπερδεμένος, όταν θυμηθεί ξανά τον στόχο του ή όταν θέσει έναν νέο που θα τον κινητοποιήσει και πάλι. Γενικότερα, χρειάζεται να υπάρχει ένα προσωπικό “νόημα” σε ό,τι κάνουμε! Χωρίς αυτό το νόημα ενεργό, όλα μπορεί να φαίνονται μάταια, αποσπασματικά, βαρετά και ανούσια...!

Το “νόημα” πηγάζει από τη γενικότερη κοσμοθεωρία του ατόμου. Γι’ αυτό χρειάζεται να καλλιεργούμε συνεχώς μια νοοτροπία, μια κατάσταση του μυαλού προαγωγική, αισιόδοξη και ευρηματική απέναντι σε κάθε εμπόδιο ή δυσκολία!