Κυριάκος Μιχ. Χονδρός: Ο Ιταλός διοικητής της κατεχόμενης Δωδεκανήσου

Rodiaki NewsRoom

Το τέλος του Τσέζαρε Μαρία Ντε Βέκι κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο

Γράφει ο Κυριάκος Μιχ. Χονδρός

chondros.kyr@gmail.com

Ο Βτι Βαλ Κισμόν ή Ντε Βέκι τη νύχτα της 26 Νοεμβρίου 1940, αναχωρεί μαζί με τη σύζυγό και τη κόρη τους, από το αεροδρόμιο της Ρόδου με ένα S.70 προς την Ιταλία.

Στις 28 Οκτωβρίου, με εντολή του συνελήφθησαν 300 Δωδεκανήσιοι και κλείστηκαν σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης που ονομάστηκε “Concentramento”.
Πριν αναχωρήσει εγκαινίασε τον Οίκο του Φασισμού της Ρόδου, με την ευκαιρία των γενεθλίων του Ντούτσε. Το κτήριο είναι το σημερινό δημοτικό μέγαρο, Σε επίσημη τελετή και με την υπογραφή σχετικών πρακτικών ο διοικητής των Νησιών του Αιγαίου και ένα από τους τετράρχες του ιταλικού φασισμού παρέδωσε τον Οίκο αυτόν στον ομοσπονδιακό γραμματέα του Φασισμού, δηλαδή στους Μελανοχίτωνες του Αιγαίου που ήταν ο φόβος και ο τρόμος των Ελλήνων.

Προχώρησε και σε μια ακόμα πράξη. Ζήτησε από τον ροδιακό λαό, να δηλώσει μέσα σε τρεις ημέρες το είδος και την ποσότητα τροφίμων που είχε στην κατοχή του άνω των 5 χιλιόγραμμων, γραπτώς. Διαφορετικά, οι καραβινοφόροι θα προχωρήσουν σε συλλήψεις, κατάσχεση των τροφίμων, πρόστιμο και φυλάκιση.

Πριν δούμε το τέλος του, θα πρέπει να σημειώσουμε πως η Ρόδος και τα Δωδεκάνησα γενικότερα, έχουν βαριά τη σφραγίδα του συγκλονιστικού δράματος του 20ου αιώνα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Προτού ακόμα ξεσπάσουν τα σύννεφα που προμηνούσαν τον πόλεμο, ο κυβερνήτης της Δωδεκανήσου Ντε Βέκι, είχε ξεκινήσει ένα μακάβριο χορό, θέλοντας να επιβάλλει με τη βία τον φασισμό, τις ιδέες, τα σύμβολα και την ιταλική κουλτούρα.

Τα μεγαλεπήβολα σχέδια των Χίτλερ και Μουσολίνι, ο Ντε Βέκι τα θαύμαζε και όχι μόνο εμπνεόταν από αυτά, αλλά ήθελε να συμμετάσχει και αυτός ως συμπρωταγωνιστής. Γι’ αυτό και έκανε συχνά πυκνά ταξίδια από τη Ρόδο στη Ρώμη. Οι δικτάτορες αυτοί πίστευαν πως η κατοχή της Ελλάδας και των Νησιών της θα πρόσφερε πολύτιμες αεροναυτικές βάσεις για επιχειρήσεις κατά του βρετανικού στόλου στη Μεσόγειο.

Οι δυο εταίροι του Άξονα Βερολίνο – Ρώμη, έμειναν σύμφωνοι στα κοινά τους σχέδια καθορίζοντας λεπτομέρειες κοινής στρατηγικής.

Η πρώτη ανοικτή εκδήλωση της στροφής της προσοχής του Άξονα στα βαλκάνια, υπήρξε η ιταλική επίθεση κατά της Ελλάδας.

Η εισβολή και η κατάληψη της Αλβανίας από τις ιταλικές δυνάμεις τον Μάρτιο του 1939, δεν άφηνε καμιά αμφιβολία ως προς τις αληθινές επιδιώξεις της ιταλικής ιμπεριαλιστικής επιδιώξεις.

Ο Μουσολίνι προετοίμασε από καιρό (αν και κατά τρόπο αξιοθρήνητο) την εκστρατεία του κατά της Ελλάδας.

Ο Ντε Βέκι επέλεξε στις 15 Αυγούστου 1940, ημέρα μεγάλου θρησκευτικού προσκυνήματος στην Τήνο, να χτυπήσει με το ιταλικό υποβρύχιο «Δελφίνο» το ελληνικό εύδρομο «Έλλη» και να το καταβυθίσει.

Ο προτελευταίος αυτός ιταλός διοικητής, των νησιών, προχώρησε σ’ αυτήν την πράξη με ύπουλο τρόπο., με σκοπό να καμφθεί το ηθικό των Δωδεκανησίων αλλά και των υπολοίπων Ελλήνων.

Όμως στο μέτωπο, η ηρωική αντίσταση των Ελλήνων είχε παγκόσμια απήχηση. Συνέτριψε τον μύθο περί της υπεροχής του ιταλικού στρατού και εμψύχωσε όλους τους λαούς που μαχόντουσαν κατά του ναζισμού και του φασισμού.

Ο Ντε Βέκι, αυτός που κατήργησε την ελευθερία του λαού, την αυτοδιοίκηση, την ελληνική γλώσσα, τα σχολεία και τόσα άλλα, θα φύγει κρυφά από τη Ρόδο, νύχτα μαζί με τα μέλη της οικογένειάς του.