Αργύρης Αργυριάδης: Ελπίδα, Μπάρτσα και… κοπάνα

Rodiaki NewsRoom

Γράφει ο Αργύρης Αργυριάδης

Δικηγόρος

www.argiriadis.gr

Κομματική «κοσμογονία». Τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές έχει ήδη ανακοινωθεί το κόμμα της κ. Καρυστιανού («Ελπίδα για τη Δημοκρατία» και κάτι ακόμη που δεν συγκράτησα), ενώ τη Δευτέρα θα ανακοινωθεί το κόμμα του κ. Τσίπρα. Τον Σεπτέμβριο το κόμμα του κ. Σαμαρά.

Το πρώτο, χρονικά, ξεκίνησε από τη Θεσσαλονίκη με μια εκδήλωση κατάδηλα κατώτερη των προσδοκιών των διοργανωτών της. Ούτε πλήθη συνέρρευσαν στην Πλατεία Αριστοτέλους ούτε λαϊκός παλμός υπήρξε. Τα άτομα που πλαισιώνουν τη συμπαθή «μητέρα των Τεμπών» ουδόλως διεκδικούν «κοινωνικά αριστεία». Δεν εντόπισα πολλούς καταξιωμένους στην πραγματική οικονομία ούτε στο στίβο της βιοπάλης. Πολύ περισσότερο δεν αντιλήφθηκα μια συγκεκριμένη πολιτική στόχευση. Η γενική επίκληση περί εντιμότητας, δικαιοσύνης κλπ. βρίσκει άπαντες σύμφωνους. Το ζητούμενο είναι πώς και με ποιους, από το διακηρυκτικό πλαίσιο, μπορούμε να οδηγηθούμε στην εφαρμοσμένη πολιτική.

Το κόμμα του κ. Τσίπρα έρχεται με ποδοσφαιρικούς όρους. Η μόνη διαρροή στον Τύπο μιλάει για τα χρώματα του νέου κόμματος. Κόκκινο και μπλε. «Τα χρώματα της Μπαρτσελόνα» υποστηρίζουν οι υποστηρικτές του. Ένα αδέξιο κεντροδεξιό περιτύλιγμα (κόκκινο + μπλε), στο πλαίσιο ενός αποτυχημένου rebranding, θα μπορούσε να παρατηρήσει κάποιος άλλος. Μέχρι στιγμής και εδώ απουσιάζουν τα νέα άφθαρτα, «άσπιλα και αμόλυντα» πρόσωπα. Στην ουσία πρόκειται για τον ΣΥΡΙΖΑ χωρίς τον Πολάκη. Είναι δυνατόν το «comeback» του Τσίπρα να είχε θέσει τόσο χαμηλά τον πήχη; Ή μήπως το εγχείρημα της ανεύρεσης νέων, άφθαρτων στελεχών στέφθηκε με αποτυχία πριν δοκιμαστεί στην πράξη;

Τον Σεπτέμβριο ή λίγο μετά – ανάλογα με το χρόνο των εκλογών – θα έχουμε και το νέο κόμμα του κ. Σαμαρά. Για ποιο λόγο; Ουδείς μπορεί να αντιληφθεί πέραν της «τιμώρησης» του νυν πρωθυπουργού. Το κόμμα Σαμαρά θα αποτελέσει το δεξιό ψάλτη σε περίπτωση που η ΝΔ έρθει πρώτο κόμμα, ώστε να δημιουργηθεί δεξιά, συμμαχική κυβέρνηση. Προφανώς με άλλον επικεφαλής και όχι τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Σαμαράς, ο διαχρονικά «Μητσοτακοφάγος», γαρ. Όντως θα μείνει στην ιστορία ως ο μόνος άνθρωπος που αποδόμησε πολιτικά δύο πρωθυπουργούς με το επώνυμο Μητσοτάκη (πατέρα και υιό).

Πόσο χρήσιμα είναι τα ανωτέρω για την κοινωνία; Ποιες κοινωνικές ανάγκες καλούνται να ικανοποιήσουν τα νέα συλλογικά υποκείμενα; Ποιες λύσεις προτείνουν; Πώς θα αλλάξουν προς το καλύτερο τη σημερινή, ζοφερή, ζώσα πραγματικότητα;

Ερωτήματα πρωτίστως ρητορικά. Τα κόμματα αυτά δεν προέρχονται από τη μήτρα της Ιστορίας, αλλά της συγκυρίας. Δεν αποτελούν ούτε απόληξη κοινωνικών αγώνων ούτε εθνική αναγκαιότητα. Αποτελούν προσωποπαγείς περιοδεύοντες πολιτικούς θιάσους που ικανοποιούν πρωτίστως ανθρώπινες μεν, εξόχως προσωπικές δε, ματαιοδοξίες. Γεμίσαμε σωτήρες. Και ο λαός προτιμάει τα πρώτα καλοκαιρινά μπάνια. Ούτε ελπίδα, ούτε «Μπάρτσα». Απλώς… κοπάνα.