Γιάννης Παρασκευάς: Όταν κλείνει ένα βιβλιοπωλείο-σχολείο, ανοίγει μια φυλακή

Rodiaki NewsRoom

Γράφει ο Γιάννης Παρασκευάς

Χάνονται μέρα με τη μέρα χώροι, δράσεις, σημεία αναφοράς που λειτουργούσαν σαν συνδετικοί κρίκοι της κοινωνικής συνεκτικότητας.

Έκλεισαν στις γειτονιές της πόλης μας μπακάλικα, κρεοπωλεία, μανάβικα, περίπτερα, χώροι όπου οι κάτοικοι μιας γειτονιάς ψώνιζαν τα χρειαζούμενα και μάλιστα τα πιο παλιά χρόνια, όταν ακόμα η «εμπιστοσύνη» ήταν παρούσα με το «τεφτέρι».

Η αποκαλούμενη εξέλιξη, με τη δικαιολογία του δήθεν «ανταγωνισμού», έφερε στον τόπο μας τα μεγάλα «πολυκαταστήματα». Προσπάθησαν να μας πείσουν ότι θα έχουμε φθηνότερα προϊόντα, αλλά δεν έλαβαν υπόψη τους την κοινωνική αποδιάρθρωση που θα προκαλούσαν.

Από το παράθυρο μπαίνει το ερώτημα αν και κατά πόσον οικονομικά συμφέρει τον τόπο. Εγκαταστάθηκαν τα καρτέλ του εμπορίου και αυτά επιβάλλουν το κόστος διαβίωσης των κατοίκων και τα έσοδά τους μεταφέρονται αλλού.

Έκλεισαν και τα δύο «βιβλιοπωλεία» που λειτουργούσαν στο νησί. Το κλείσιμό τους είναι κάτι πολύ πιο θλιβερό από το κλείσιμο των άλλων μικροκαταστημάτων που υπήρχαν στις γειτονιές.

Παράφρασα τη σχετική φράση «όπου κλείνει ένα σχολείο ανοίγει μια φυλακή», συνειδητά, γιατί θεωρώ και πιστεύω ότι ένα βιβλιοπωλείο είναι ένα μικρό σχολείο.

Συνήθιζα και συνηθίζω να επαναλαμβάνω, σε μικρούς και μεγάλους, κάθε φορά που θα μου δοθεί η ευκαιρία: «Θέλεις να αποκτήσεις έναν πιστό φίλο; Πάρε στα χέρια σου ένα βιβλίο. Σου δίνει, σου προσφέρει αγόγγυστα και δεν σου ζητά τίποτα».

Ένα νησί με εκατόν πενήντα χιλιάδες κατοίκους δεν κατάφερε να συντηρήσει δύο βιβλιοπωλεία. Είναι ένα δείγμα για το ποιο είναι το αναγνωστικό κοινό του νησιού μας.

Ίσως από κάποιους να δοθεί η απάντηση ότι το διαδίκτυο προσφέρει πολλές εναλλακτικές λύσεις. Οτιδήποτε όμως και αν διαβάσεις μέσω του διαδικτύου δεν έχει καμία σχέση με αυτό που θα δεις στο βιβλίο.

Κάθε φορά που ανοίγεις ένα βιβλίο, «μυρίζεις τις σελίδες του και αυτή η μυρωδιά είναι ανάσα ζωής». Ακούς το θρόισμα των σελίδων, ξαναδιαβάζεις αυτό που το θεωρούσες άγνωστο σε εσένα και αρχίζεις να σκέφτεσαι.

Δεν είναι μόνο δότης γνώσεων το βιβλίο, είναι ο μεγάλος δάσκαλος για την ανάπτυξη της «κριτικής σκέψης». Πλουτίζει το λεξιλόγιό σου, σε βοηθά να γνωρίσεις σε βάθος τη γλώσσα μας.

Φίλοι μου, Λευτέρη και Βαγγελιώ, Τίτσα και Σωκράτη, σίγουρα δεν ήταν δική σας επιλογή το κλείσιμο των βιβλιοπωλείων. Ήταν μια αναγκαστική και επώδυνη επιλογή. Το να γυρνάς αναγκαστικά μια σελίδα μιας πολύ μεγάλης περιόδου της ζωής σου δεν είναι καθόλου εύκολο.

Στο μέτρο που σας γνωρίζω, είμαι βέβαιος πως έχετε αναπαυμένη τη συνείδησή σας, γιατί καταφέρατε να προσφέρετε στους ανθρώπους του νησιού μας την πιο πολύτιμη τροφή.

Αυτή η αγωνία της διάρρηξης της σχέσης μας με το βιβλίο κινεί κάποιους από εμάς στην προσπάθεια της δημιουργίας της «Βιβλιοθήκης Ροδίων Συγγραφέων και Λογοτεχνών», έναν χώρο συνεύρεσης, έναν χώρο αναφοράς, μια πηγή έμπνευσης, έναν χώρο συζήτησης και συνάντησης με το βιβλίο.

Ευελπιστούμε να αναδειχθεί σε έναν χώρο τομής, έναν χώρο που θα τέμνονται το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον του τόπου.

Αυτός ο τόπος έρχεται από πολύ μακριά και το πεπρωμένο του τον οδηγεί πολύ μακριά.

Φίλοι μου του ΔΕΝΔΡΟΥ και της ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ, δεχθείτε τις ευχαριστίες μου για όσα έχετε προσφέρει και τις ευχαριστίες όλων των άλλων που δεν μπόρεσαν να τις εκφράσουν δημόσια.