Χρ. Γιαννούτσος και Γ. Σταυλάς: Ανάμεσα στην τουριστική ανάπτυξη και την ποιότητα ζωής – Το αδιέξοδο της ηχορύπανσης στον αερολιμένα «Διαγόρας»

Rodiaki NewsRoom

Γράφουν οι Χρήστος Γιαννούτσος και Γιάννης Σταυλάς*

Το ζήτημα της ηχορύπανσης από τη λειτουργία του Διεθνούς Αερολιμένα Ρόδου «Διαγόρας» αποτελεί μια διαρκή πηγή πίεσης για τους κατοίκους του Παραδεισίου και της Κρεμαστής, οι οποίοι βιώνουν καθημερινά τις συνέπειες της εντεινόμενης αεροπορικής δραστηριότητας. Παρά το γεγονός ότι η τοπική κοινωνία αναγνωρίζει τον κρίσιμο ρόλο του αερολιμένα για την οικονομία του νησιού, η ανοχή τους έχει φτάσει στα όριά της, καθώς η ποιότητα ζωής τους υποβαθμίζεται συστηματικά από τον αεροπορικό θόρυβο.

Το πρόβλημα όμως αποκτά διαστάσεις νομικού αδιεξόδου λόγω του Κανονισμού (ΕΕ) 598/2014, ο οποίος προβλέπει μέτρα ηχοπροστασίας μόνο για αερολιμένες που υπερβαίνουν τις 50.000 κινήσεις ετησίως. Με τον «Διαγόρα» να καταγράφει 48.482 κινήσεις το 2025 (αύξηση 3,8% σε σχέση με το 2024), οι κάτοικοι βρίσκονται εγκλωβισμένοι σε ένα τυπικό αδιέξοδο. Ωστόσο, η στατιστική αυτή δεν αποτυπώνει την πραγματικότητα της θερινής περιόδου: από τον Μάιο έως τον Οκτώβριο, ο ρυθμός των σχεδόν 7.000 κινήσεων ανά μήνα αντιστοιχεί σε έναν «ετήσιο» φόρτο 82.000 κινήσεων, μια έντονη εποχικότητα που ο ευρωπαϊκός κανονισμός αδυνατεί να συνυπολογίσει.

Ταυτόχρονα, παρά την ολοένα και εντεινόμενη ευαισθητοποίηση σχετικά με το περιβαλλοντικό αποτύπωμα των αερομεταφορών, ανακύπτει μια αξιοσημείωτη αντίφαση στις σύγχρονες λειτουργικές πρακτικές του Αερολιμένα. Ενώ η τεχνολογική εξέλιξη παρέχει πλέον προηγμένα εργαλεία, όπως τις διαδικασίες δορυφορικής πλοήγησης (PBN), οι πολίτες διαπιστώνουν με απογοήτευση ότι η εφαρμογή τους στερείται περιβαλλοντικής πρόνοιας. Το ίδιο συμβαίνει με την πρόσφατη εγκατάσταση του νέου Συστήματος Ενόργανων Προσγειώσεων ILS. Παρόλο που τα συστήματα αυτά διαθέτουν τις τεχνικές προδιαγραφές για να βελτιστοποιήσουν τις διαδρομές πτήσης, μειώνοντας έτσι τον θόρυβο και τις εκπομπές ρύπων πάνω από κατοικημένες περιοχές, η διαχείρισή τους φαίνεται να αγνοεί αυτές τις δυνατότητες. Η απουσία μιας στρατηγικής που να συνδυάζει την επιχειρησιακή ακρίβεια με τον σεβασμό στο περιβάλλον δημιουργεί ένα αίσθημα κοινωνικής δυσφορίας.

Η ανάγκη λοιπόν για ριζικές λύσεις είναι επιτακτική. Η Πολιτεία οφείλει να παρέμβει, αξιοποιώντας εργαλεία Τεχνικής Συστημάτων και Ανάλυσης Δαπανών – Οφελών για να εξετάσει σοβαρά τρία σενάρια: την επέκταση του αεροδρομίου με δεύτερο παράλληλο διάδρομο προς τη θάλασσα, τη μετεγκατάστασή του σε περιοχή όπως η Ψίνθος, ή τη δημιουργία ενός δεύτερου αερολιμένα στη Νότια Ρόδο.

Η επιδίωξη μιας δίκαιης ισορροπίας μεταξύ του τουριστικού οφέλους και του δικαιώματος των κατοίκων σε ένα βιώσιμο περιβάλλον δεν μπορεί πλέον να αναβάλλεται. Η συζήτηση για το μέλλον των αεροπορικών υποδομών της Ρόδου πρέπει να επιταχυνθεί, θέτοντας ως απόλυτη προτεραιότητα τον σεβασμό στην ποιότητα διαβίωσης των ανθρώπων που γειτνιάζουν με τον «Διαγόρα», διασφαλίζοντας ότι η αναπτυξιακή πορεία του νησιού δεν θα οικοδομείται εις βάρος των θεμελιωδών δικαιωμάτων της τοπικής κοινωνίας.

*Ο Χρήστος Γιαννούτσος είναι επαγγελματίας μεταφραστής με έδρα την Ρόδο, μέλος Πανελλήνιας Ένωσης Επαγγελματιών Μεταφραστών Πτυχιούχων Ιονίου Πανεπιστημίου (ΠΕΕΜΠΙΠ), Υποψήφιος Διδάκτωρ του Τμήματος Ξένων Γλωσσών, Μετάφρασης και Διερμηνείας Ιονίου Πανεπιστημίου, μέλος Γραμματείας Τομέα Νησιωτικής Πολιτικής ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ.

Ο Γιάννης Σταυλάς είναι Αεροναυπηγός Μηχανικός, μέλος Τομέα Μεταφορών του ΠΑΣΟΚ, Πρόεδρος Συλλόγου Προστασίας Περιβάλλοντος Ρόδου, πρώην ελεγκτής εναέριας κυκλοφορίας και χειριστής ιδιωτικών αεροσκαφών.