Η «Τερψιχόρη» Καλυθιών γιόρτασε 10 χρόνια δημιουργίας με μια συγκινητική μουσικοχορευτική παράσταση

Rodiaki NewsRoom

Με αισθήματα συγκίνησης, υπερηφάνειας και γεμάτες τις καρδιές από μελωδίες, ολοκληρώθηκε η μεγάλη μουσικοχορευτική παράσταση «Σπονδή στο χθες, το σήμερα και το αύριο της μουσικής μας», που διοργάνωσε το τμήμα λύρας του Λαογραφικού Συλλόγου «Τερψιχόρη Καλυθιών Ρόδου» σε συνεργασία με την Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου και τον Δήμο Ρόδου, γιορτάζοντας 10 χρόνια δημιουργικής παρουσίας και πολιτιστικής προσφοράς.

Η βραδιά αποδείχθηκε μια αληθινή σπονδή στην πολιτιστική μας κληρονομιά. Μια γιορτή που στήθηκε με το αργό, μερακλήδικο σμίλευμα της τέχνης, υπό την άξια καθοδήγηση της υπεύθυνης διδασκαλίας, κ. Σμαράγδης Ντουμάνη.

Το κοινό, που κατέκλυσε τον χώρο της εκδήλωσης, γινόταν ένα με τους συντελεστές, οι οποίοι μάγεψαν με την αστείρευτη ενέργειά τους. Από τα πρώτα βήματα των νεότερων μαθητών μέχρι τις ώριμες ερμηνείες των παλαιότερων, η λύρα και τα παραδοσιακά όργανα ταξίδεψαν τους παρευρισκόμενους από τη Ρόδο και τη Δωδεκάνησο, στη Μικρά Ασία, τα Βαλκάνια, την Κρήτη και ολόκληρη την Ελλάδα.

Κορυφαία στιγμή της βραδιάς ήταν η σκηνική σύμπραξη με τον καταξιωμένο μουσικό, συνθέτη και οργανοποιό Στέλιο Πετράκη. Μαζί με τους εξαιρετικούς σολίστες και συνεργάτες του Μιχάλη Κονταξάκη και Γιώργο Ψαράκη, έσμιξαν τις χορδές τους με τους μαθητές και τους μουσικούς Μιχάλη Κωστάκη, Μπίνη Ζαμπετούλα, Βασίλη Κοκκαλάκη, Σταύρο Κάνια, Δέσποινα Γιαννακλή, Παναγιώτη Δημητρίου και την ίδια τη Σμαράγδη Ντουμάνη, χαρίζοντας στο κοινό μοναδικές στιγμές μυσταγωγίας και κρητικής λεβεντιάς.

Οι χορευτικές ομάδες της «Τερψιχόρης», υπό την καθοδήγηση της Χοροδιδασκάλου Μαρίας Γιορδαμνή, έντυσαν τις μελωδίες με ρυθμό, χάρη και ζωντάνια.

Την εκδήλωση επένδυσε επίσης με κείμενα η Μουσικός και Φιλόλογος Ανθούλα Κολιάδη - Τηλιακού.

Ο Λαογραφικός Σύλλογος «Τερψιχόρη Καλυθιών Ρόδου» ευχαριστεί θερμά όλους όσοι τίμησαν με την παρουσία τους αυτή την επετειακή βραδιά.

Όπως λέει και η σοφία των προγόνων μας, «ό,τι χύνεται στη σπονδή δεν γυρίζει πίσω» — έτσι και οι νότες της γιορτής θα μείνουν για πάντα χαραγμένες ως υπόσχεση για το μέλλον, αποδεικνύοντας ότι η παράδοση δεν είναι στατική μνήμη, αλλά ζωντανή ροή που περνά από γενιά σε γενιά.