Επιστολή-καταγγελία στη «Ροδιακή» για την περιπέτεια υγείας: «Κινδύνευσα να φύγω άδικα»

Rodiaki NewsRoom

«Δεν είναι αριθμοί, είναι ανθρώπινες ζωές»

«Θα μπορούσα να είχα φύγει άδικα και να άφηνα το παιδί μου χωρίς μητέρα». Με αυτά τα συγκλονιστικά λόγια η Σ.Τ. περιγράφει στη «Ροδιακή» τη σοβαρή περιπέτεια υγείας που βίωσε, καταγγέλλοντας ελλείψεις, καθυστερήσεις και μια σειρά από χειρισμούς που, όπως υποστηρίζει, θα μπορούσαν να είχαν οδηγήσει σε επικίνδυνη εξέλιξη της κατάστασής της.

Από τις επανειλημμένες επισκέψεις στο Νοσοκομείο Ρόδου και τις εξετάσεις που έδειχναν φλεγμονή, μέχρι την τελική απόφαση για χειρουργείο σε ιδιωτική κλινική και την αποκάλυψη ενός σπάνιου ευρήματος στη βιοψία, η ίδια καταθέτει τη δική της εμπειρία και θέτει ερωτήματα για την αντιμετώπιση των ασθενών και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν όσοι ζουν στην περιφέρεια.

Η Σ.Τ. έχει κοινοποιήσει την επιστολή της στον διοικητή του Νοσοκομείου Ρόδου και στον Ιατρικό Σύλλογο. Μέχρι τη στιγμή της δημοσιοποίησής της, δεν έχει λάβει κάποια απάντηση από τους αρμόδιους φορείς. Τα πλήρη στοιχεία της βρίσκονται στη διάθεση κάθε αρμόδιας Αρχής, εφόσον ζητηθούν.

Σε επιστολή της συμπολιτισσάς μας στη «Ροδιακή», η Σ.Τ. αναφέρει τα εξής:

Ήταν διακοπές των Χριστουγέννων όταν πήγα στο νοσοκομείο της Ρόδου με συμπτώματα αρχόμενης σκωληκοειδίτιδας - για πρώτη φορά. Μετά από την κλινική εξέταση μου λένε «πρέπει να χειρουργηθείς».

Στον υπέρηχο (ναι, ως διά μαγείας υπήρξε διαθέσιμος υπέρηχος) δεν είδαν κάτι. Μετά είδαν!

Άφησα πρώτη φορά το μωράκι μου βράδυ για να διανυκτερεύσω στη Χειρουργική Κλινική. Δίχως θέρμανση. Μου έφεραν από το σπίτι ένα αερόθερμο. Υπήρχε και μια ηλικιωμένη κυρία που μόλις είχε βγει από το χειρουργείο. Κι εκείνη από το σπίτι της είχε φέρει μια σόμπα.

Ευτυχώς οι νοσοκόμες μου έφερναν κουβέρτες και έκαναν ό,τι μπορούσαν για να γίνει πιο ανθρώπινη η διαμονή μου εκεί.

Όταν ξημέρωσε, ήρθε ο χειρουργός και με ενημέρωσε ότι δε θα χειρουργηθώ, γιατί τα λευκά αιμοσφαίρια δεν ήταν πάνω από μία συγκεκριμένη τιμή. Ρώτησα αν θα άλλαζε κάτι μένοντας εκεί. Η απάντηση ήταν αρνητική, οπότε υπέγραψα και έφυγα.

Λόγω ενός θέματος υγείας δεν αντέχω το κρύο - εκείνες ήταν από τις πιο κρύες νύχτες.

Μετά από την όλη ταλαιπωρία, λοιπόν, επικοινωνώ με τον γαστρεντερολόγο μου (εξαιρετικός άνθρωπος και εξαιρετικός γιατρός). Με στέλνει εκτάκτως για αξονική.

Περνάνε οι επίσημες αργίες, με παίρνουν τηλέφωνο από το ακτινοδιαγνωστικό να με ρωτήσουν εάν είμαι καλά και να μου προτείνουν να αφαιρέσω τη σκωληκοειδίτιδα.

Το πήγαμε συντηρητικά, με αντιβιώσεις.

Μετά από καιρό, ξανά τα ίδια. Συνολικά τρεις αξονικές να δείχνουν σκωληκοειδίτιδα.

Στο Νοσοκομείο δε δικαιολογούν το συγκεκριμένο χειρουργείο, πρέπει ή να είναι οξεία ή να πονάς ακόμα και με αντιβιώσεις.

Στο ενδιάμεσο να πηγαίνω στα επείγοντα κατά καιρούς με εμετούς, πόνους κ.λπ. Τελευταία φορά, μάλιστα, τους ενημέρωσα σχετικά με το ιστορικό μου και η απάντηση ήταν «Μην ανησυχείς, αν έχεις σκωληκοειδίτιδα θα το καταλάβεις, δε θα μπορείς να περπατήσεις από τον πόνο!».

Ευτυχώς κι ο γαστρεντερολόγος μου, που επέμενε να συμβουλευτώ χειρουργό!

Παίρνω, λοιπόν, κι εγώ τηλέφωνο έναν χειρουργό του Νοσοκομείου μας να μιλήσει απευθείας με τον γιατρό. Εγώ δε θα μπορούσα να εξηγήσω λεπτομέρειες, εκείνοι ως γιατροί θα συνεννοούνταν πιο σωστά και πιο άμεσα.

Ο χειρουργός του νοσοκομείου - αγενέστατος ως προς τον γιατρό μου - να επιμένει πως δε χρειάζεται χειρουργείο. Να προσπαθεί ο γιατρός μου να του εξηγήσει διάφορα (που προφανώς ο χειρουργός αγνοούσε) κι εκείνος τίποτα!

Δεν κάνουμε χειρουργείο που δε χρειάζεται!

Να πάω κάποια στιγμή να μου κάνει υπέρηχο (είχαμε κανονίσει και άλλη φορά να πάω, αλλά... δεν υπήρχε τελικά διαθέσιμος υπέρηχος). Να κάνω κολονοσκόπηση!

Οτιδήποτε άλλο εκτός από το να αφαιρέσω τη σκωληκοειδίτιδα - με 3 αξονικές να δείχνουν φλεγμονή!

Κι ας πρότεινε ο γιατρός μου το χειρουργείο. Κι ας είχε την ίδια άποψη και ένας αδελφικός μου φίλος, γαστρεντερολόγος και αυτός, ο οποίος γνωρίζει το ιστορικό μου από όταν ήμασταν παιδιά.

Ας κλείσω, λέω, ραντεβού με χειρουργό του νοσοκομείου για το καλοκαίρι, μη λείψω πάλι από τη δουλειά μου (είχα λείψει ήδη αρκετές φορές λόγω του συγκεκριμένου θέματος).

Για καλή μου τύχη, όμως, παρόλο που η τσέπη μου δεν ήταν για ιδιωτική κλινική, σκέφτηκα να κλείσω ραντεβού σε ιδιώτη χειρουργό (και αυτός εξαιρετικός άνθρωπος και εξαιρετικός γιατρός).

Βλέπει όλες μου τις εξετάσεις (αξονικές, αίματος κ.λπ.), μου κάνει υπέρηχο και μου λέει «Πρέπει να χειρουργηθείς, Τετάρτη ή Παρασκευή θέλεις;».

Το επόμενο πρωί, πήγε ο άντρας μου δίχως να με ενημερώσει και πήρε δάνειο για να κάνω πια αυτό το χειρουργείο στην Ιδιωτική Κλινική της Ρόδου.

Επιτέλους βγήκε πια αυτό που έπρεπε εδώ και δύο χρόνια να βγει!

Μόνο που... μη έχοντας ξυπνήσει καλά καλά από τη νάρκωση, άκουσα να λένε κάτι για βιοψία.

Ναι, όλα τα στέλνουν έτσι κι αλλιώς. Εδώ, όμως, ήταν για άλλο λόγο.

Δε θα μπω σε λεπτομέρειες για το τι ακριβώς ήταν, τι έγινε και διάφορα τέτοια.

Θα σταθώ στο ότι πριν τρεις μέρες έλαβα τα αποτελέσματα της βιοψίας.

Αυτό που είχα είναι κάτι εξαιρετικά σπάνιο. Είναι από αυτά τα σπάνια που μου έλεγαν πως συνδέονται με τη σκωληκοειδίτιδα και ότι, για αυτόν τον λόγο, καλό είναι να την αφαιρούμε εάν δίνει συμπτώματα.

Και ευτυχώς που μου έδινε, διαφορετικά δε θα μάθαινα ποτέ τι είχα, δε θα το προλάβαινα εγκαίρως.

Ευτυχώς που δεν έκανα την κολονοσκόπηση που είπε ο χειρουργός του νοσοκομείου... θα είχε σπάσει αυτό και θα είχε πάει παντού!

Ευτυχώς που στάθηκα τυχερή και δεν έσπασε μόνο του μετά από τόσο καιρό που έχασα πηγαινοερχόμενη άπραγη από το νοσοκομείο.

Ευτυχώς ήταν σε αρχικό στάδιο, ευτυχώς ο χειρουργός μου το έβγαλε ολόκληρο!

Και θέλω να καταλήξω στο εξής:

Γιατί αντιμετωπίζουν ορισμένοι γιατροί με τόση ελαφρότητα και τόση έπαρση τους ασθενείς;

Ναι, εργάζονται σε δύσκολες συνθήκες, όπως συμβαίνει άλλωστε και σε πολλά άλλα επαγγέλματα. Έχουν να κάνουν, όμως, με θέματα υγείας, με ζωές.

Τι θα έκανε εμένα το μωρό μου αν έμενε δίχως μαμά; Ο άντρας μου; Εγώ, που θα έφευγα άδικα;

Θα μου αποπληρώσουν το δάνειο για το χειρουργείο που έκανα; Θα μου πληρώσουν τα έξοδα για ιατρικά ταξίδια και εξετάσεις; Πώς θα αποζημίωναν μια ζωή χαμένη;

Δεν εννοώ φυσικά χρηματικά... εννοώ ηθικά, συναισθηματικά...

Δεν έχει κανένας δικαίωμα να στερεί από ένα παιδί τη μαμά του!

Το ότι ζούμε στην επαρχία δε συνεπάγεται ότι είμαστε και υποχρεωμένοι να βρισκόμαστε στο έλεος ενός υποστελεχωμένου νοσοκομείου που αποφεύγει τα χειρουργεία!

Από καρδιάς ευχαριστώ τους εξαιρετικούς γιατρούς του νησιού μας, Νικόλαο Γιωργάκη (Ειδικός Γαστρεντερολόγος) και Πετρωνιάτη Τσαμπίκο (γενικός χειρουργός).

Σ.Τ.