Δωδεκάνησα: Η βενζίνη πάνω από τα 2,15 ευρώ – Βαρύ το κόστος της ακρίβειας για τους νησιώτες

Rodiaki NewsRoom

Ακριβότερα από τον μέσο Έλληνα εξακολουθούν να πληρώνουν τα καύσιμα οι κάτοικοι των Δωδεκανήσων, με τις τιμές στα πρατήρια να αποτελούν ακόμη μία σοβαρή επιβάρυνση για τον οικογενειακό προϋπολογισμό και να αναδεικνύουν για μία ακόμη φορά το αυξημένο κόστος ζωής στις νησιωτικές περιοχές.

Τα τελευταία διαθέσιμα στοιχεία του Παρατηρητηρίου Τιμών Υγρών Καυσίμων είναι αποκαλυπτικά. Στα Δωδεκάνησα η μέση τιμή της απλής αμόλυβδης βενζίνης κινείται περίπου στα 2,16 ευρώ το λίτρο, με τις καταγεγραμμένες τιμές να ξεκινούν λίγο πάνω από τα 2,03 ευρώ και σε ορισμένες περιπτώσεις να φτάνουν ακόμη και στα 2,488 ευρώ το λίτρο.

Η σύγκριση με την υπόλοιπη χώρα δείχνει το μέγεθος της διαφοράς. Σύμφωνα με το επίσημο καθημερινό δελτίο της ΔΙΜΕΑ για τις 25 Αυγούστου, η μέση πανελλαδική τιμή της αμόλυβδης 95 οκτανίων ήταν 2,032 ευρώ το λίτρο. Αυτό σημαίνει ότι στα Δωδεκάνησα οι οδηγοί πληρώνουν κατά μέσο όρο περίπου 12 με 13 λεπτά περισσότερο για κάθε λίτρο βενζίνης.

Σε ένα γέμισμα 50 λίτρων, η διαφορά μεταφράζεται σε περισσότερα από 6 ευρώ. Αν όμως υπολογιστούν οι συνεχείς μετακινήσεις ενός εργαζόμενου ή μιας οικογένειας σε διάστημα ενός μήνα ή ενός ολόκληρου έτους, η πρόσθετη επιβάρυνση γίνεται σαφώς μεγαλύτερη.

Ανάλογη είναι η κατάσταση και στο πετρέλαιο κίνησης. Στα Δωδεκάνησα η μέση τιμή καταγράφεται γύρω στα 2,13 ευρώ το λίτρο, όταν η πανελλαδική μέση τιμή στις 25 Αυγούστου ήταν 2,042 ευρώ. Και εδώ η απόσταση από τον μέσο όρο της χώρας είναι αισθητή, ιδιαίτερα για επαγγελματίες που χρησιμοποιούν καθημερινά τα οχήματά τους.

Τα Δωδεκάνησα βρίσκονται σταθερά ανάμεσα στις ακριβότερες περιοχές της Ελλάδας σε ό,τι αφορά τα καύσιμα. Μόνο οι Κυκλάδες εμφανίζουν αυτή την περίοδο ακόμη υψηλότερες μέσες τιμές, με την αμόλυβδη να ξεπερνά τα 2,27 ευρώ το λίτρο. Πρόκειται για μια εικόνα που επαναλαμβάνεται εδώ και χρόνια στις νησιωτικές περιοχές και συνδέεται, μεταξύ άλλων, με το κόστος μεταφοράς και τροφοδοσίας, αλλά και με τις ιδιαίτερες συνθήκες της αγοράς στα νησιά.

Για τους μόνιμους κατοίκους, πάντως, η συζήτηση δεν αφορά απλώς μερικά λεπτά παραπάνω στην αντλία. Στα νησιά το αυτοκίνητο αποτελεί σε πολλές περιπτώσεις βασικό μέσο για την καθημερινή μετακίνηση προς την εργασία, τις δημόσιες υπηρεσίες, τα σχολεία ή τις μονάδες υγείας, ιδιαίτερα στις περιοχές όπου οι αποστάσεις είναι μεγάλες και οι επιλογές δημόσιας συγκοινωνίας περιορισμένες.

Στη Ρόδο, για παράδειγμα, ένας εργαζόμενος που κατοικεί σε χωριό και μετακινείται καθημερινά προς την πόλη μπορεί να διανύει δεκάδες χιλιόμετρα την ημέρα. Αντίστοιχη είναι η πραγματικότητα σε Κω, Κάλυμνο, Κάρπαθο και στα υπόλοιπα νησιά, όπου η μετακίνηση δεν αποτελεί πολυτέλεια αλλά καθημερινή ανάγκη.

Η ακρίβεια στα καύσιμα έχει παράλληλα ευρύτερες συνέπειες. Το αυξημένο κόστος μεταφοράς επηρεάζει επαγγελματίες, επιχειρήσεις και διανομείς και προστίθεται στα ήδη αυξημένα έξοδα που συνεπάγεται η νησιωτικότητα. Τροφοδοσίες, μετακινήσεις προϊόντων και υπηρεσίες επιβαρύνονται και το κόστος αυτό αναπόφευκτα δημιουργεί πρόσθετη πίεση σε μια αγορά όπου πολλά προϊόντα είναι ήδη ακριβότερα λόγω της απόστασης από την ηπειρωτική χώρα.

Η κατάσταση είναι ακόμη πιο δύσκολη στα μικρότερα και απομακρυσμένα νησιά, όπου οι επιλογές πρατηρίων είναι περιορισμένες και ο ανταγωνισμός μικρότερος. Για τους κατοίκους αυτών των περιοχών, οι υψηλές τιμές δεν αποτελούν εποχικό πρόβλημα που τελειώνει μαζί με τις διακοπές του Αυγούστου, αλλά μια μόνιμη οικονομική πραγματικότητα.

Τα στοιχεία των τελευταίων εβδομάδων δείχνουν άλλωστε ότι η διαφορά των Δωδεκανήσων από τον πανελλαδικό μέσο όρο διατηρείται. Την προηγούμενη εβδομάδα η μέση τιμή της αμόλυβδης στα Δωδεκάνησα ήταν ήδη περίπου 13 λεπτά υψηλότερη από τον μέσο όρο της χώρας, ενώ αντίστοιχη εικόνα καταγραφόταν και στο diesel.

Για χιλιάδες νοικοκυριά των νησιών, λοιπόν, η τιμή που αναγράφεται στις πινακίδες των πρατηρίων είναι ακόμη ένας δείκτης της ακρίβειας που βιώνουν καθημερινά. Και όσο οι τιμές στα Δωδεκάνησα παραμένουν αισθητά υψηλότερες από εκείνες της ηπειρωτικής Ελλάδας, το αίτημα για ουσιαστικά μέτρα που θα περιορίσουν το πρόσθετο κόστος της νησιωτικότητας θα εξακολουθεί να βρίσκεται στο προσκήνιο.