Ζαχαρίας Παρασκευάς: Η Ρόδος και το σύνδρομο του Ικάρου: Όταν η επιτυχία ξεπερνά τα όρια του τόπου

Rodiaki NewsRoom

Γράφει ο
Ζαχαρίας Παρασκευάς
Μηχ. Η/Υ & Πληροφορικής - Επιχειρηματίας

Ο μύθος του Ικάρου δεν είναι ένας μύθος εναντίον της προόδου.

Ο Δαίδαλος είναι ο άνθρωπος της γνώσης, της τεχνικής και της επινόησης. Κατασκευάζει τα φτερά και κατορθώνει το αδιανόητο: κάνει τον άνθρωπο να πετάξει.

Η τραγωδία αρχίζει όχι επειδή ο άνθρωπος τόλμησε, αλλά επειδή κάποια στιγμή πίστεψε ότι η επιτυχία τού επέτρεπε να αγνοήσει τα όρια. Κάτι ανάλογο κινδυνεύει να συμβεί σήμερα στο νησί μας.

Ο τουρισμός υπήρξε τα φτερά του νησιού. Δημιούργησε πλούτο, εργασία, ανάπτυξη και έκανε τη Ρόδο έναν από τους σημαντικότερους προορισμούς της Μεσογείου και ακριβώς γι' αυτό πρέπει να τον προστατεύσουμε γιατί κανένα νησί δεν έχει απεριόριστη φέρουσα ικανότητα.

Υπάρχει ένα όριο στο νερό που μπορούμε να καταναλώνουμε, στα λύματα που μπορούμε να επεξεργαζόμαστε, στα απορρίμματα που μπορούμε να διαχειριζόμαστε, στα αυτοκίνητα που μπορούν να κινηθούν στους δρόμους μας, στους ασθενείς που μπορεί να εξυπηρετήσει το νοσοκομείο μας, στην πίεση που μπορούν να δεχθούν οι παραλίες και το φυσικό μας περιβάλλον.

Όταν όμως οι τουριστικές κλίνες συνεχίζουν να αυξάνονται χωρίς αντίστοιχη αύξηση των δημόσιων υποδομών, τότε η ανάπτυξη παύει σταδιακά να είναι βιώσιμη. Η αρχαία ελληνική σκέψη είχε μία λέξη γι' αυτή την υπέρβαση του μέτρου: ύβρις.

Η ύβρις δεν τιμωρείται επειδή κάποιος θεός ζητά εκδίκηση. Τιμωρείται επειδή η πραγματικότητα επαναφέρει βίαια τα όρια που ο άνθρωπος αρνήθηκε να αναγνωρίσει. Η φετινή έξαρση της γαστρεντερίτιδας -ανεξάρτητα από το ποια αιτία θα αποδειχθεί τελικά από τις αρμόδιες υγειονομικές αρχές- συμπίπτει με μια πολύ πραγματική κρίση των υποδομών του νησιού και πρέπει να λειτουργήσει ως προειδοποίηση.

Το ερώτημα επομένως δεν είναι αν θέλουμε περισσότερη ή λιγότερη ανάπτυξη. Το ερώτημα είναι τι είδους ανάπτυξη θέλουμε και μέχρι ποιο σημείο μπορεί να την αντέξει ο τόπος μας.

Η βιώσιμη ανάπτυξη δεν σημαίνει να σταματήσουμε να πετάμε. Σημαίνει να θυμηθούμε τη συμβουλή του Δαίδαλου: να γνωρίζουμε μέχρι πού μπορούμε να πετάξουμε. Γιατί διαφορετικά η Ρόδος κινδυνεύει να γίνει ένας σύγχρονος Ίκαρος: να μην καταστραφεί από την αποτυχία της, αλλά από την ίδια της την επιτυχία.

Με εκτίμηση.