Ποίηση, μουσική και… Αιγαίο στο 10ο Φεστιβάλ Καλλιτεχνικής Δημιουργίας Ρόδου

Rodiaki NewsRoom

Μια βραδιά όπου οι λέξεις συναντούν το φως, τη μνήμη και τη μουσική

Της Στέλλας Παπασάββα

stellapapasav@gmail.com

Υπάρχουν βραδιές που δεν μοιάζουν με τις άλλες. Βραδιές που δεν ζητούν απλώς από τον θεατή να παρακολουθήσει, αλλά τον καλούν να σταθεί για λίγο πιο κοντά στον εαυτό του, να αφουγκραστεί όσα η καθημερινότητα σκεπάζει και να ταξιδέψει εκεί όπου η λέξη γίνεται συναίσθημα.

Μια τέτοια βραδιά υπόσχεται να είναι η Βραδιά Ποίησης του 10ου Φεστιβάλ Καλλιτεχνικής Δημιουργίας Ροδίων, την Παρασκευή 18 Σεπτεμβρίου, στο Νεστορίδειο Μέλαθρο.

Εκεί, κάτω από τον ιδιαίτερο ουρανό του Αιγαίου και με τη Ρόδο να αποτελεί το σκηνικό μιας ακόμη συνάντησης πολιτισμού, η ποίηση θα βρεθεί στο επίκεντρο. Οι λέξεις θα αποκτήσουν φωνή, οι στίχοι θα συναντήσουν τη μουσική και οι μνήμες θα αναζητήσουν τον δικό τους δρόμο προς το αύριο.

Από τις 19:00, το Νεστορίδειο Μέλαθρο θα φιλοξενήσει μια ξεχωριστή συνάντηση ανθρώπων της ποίησης και της τέχνης, σε μια βραδιά αφιερωμένη στη δημιουργία, στην ευαισθησία και στη δύναμη του λόγου.

Γιατί η ποίηση, ιδιαίτερα σε έναν τόπο όπως το Αιγαίο, μοιάζει να έχει γεννηθεί μαζί με το φως και τη θάλασσα. Κρύβεται στον ορίζοντα, ταξιδεύει με τον άνεμο, επιστρέφει σαν ανάμνηση και βρίσκει καταφύγιο στις λέξεις. Είναι η φωνή όσων δεν ειπώθηκαν ποτέ και ταυτόχρονα η σιωπή όσων νιώσαμε βαθιά.

Τη βραδιά θα συντονίσει η καθηγήτρια Νεοελληνικής Λογοτεχνίας Λουίζα Χριστοδουλίδου, οδηγώντας το κοινό μέσα από τα διαφορετικά μονοπάτια της ποιητικής έκφρασης και φωτίζοντας τις αποχρώσεις των στίχων και των δημιουργών.

Και όπως κάθε μεγάλη ποιητική βραδιά χρειάζεται τη δική της μουσική ανάσα, έτσι και εδώ οι λέξεις θα συνομιλήσουν με τη μουσική.

Κλασικά έργα θα ζωντανέψουν μέσα από τις ερμηνείες του Δημήτρη Ιωσήφ στο πιάνο, καθώς και της Ζωής Κοκκαλά και του Βασίλη Μπακίρη στο τραγούδι, δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα όπου ο λόγος και η μελωδία θα γίνουν ένα.

Στη σκηνή θα συναντηθούν ποιητές που, ο καθένας με τη δική του φωνή, το δικό του βλέμμα και τη δική του εσωτερική διαδρομή, έρχονται να καταθέσουν ένα κομμάτι από τον κόσμο τους.

Συμμετέχουν οι Σουλεϊμάν Αλάγιαλη Τσιαλίκ, Φωτεινή Γαλάνη, Χρυσούλα Γιαννίκη, Πάνος Δρακόπουλος, Εριφύλη Κανίνια, Φραγκίσκος Καλαβάσης, Γιώργος Καραγιαννιός, Νίκος Κοντουδιός, Νίκος Κωνσταντινίδης, Χρήστος Κωτσιάς, Δημήτρης Λαδικός, Αντωνία Ματσίγκου, Νίκος Μιχαήλος, Βάσω Μιχαλαρέα, Μίκα Ντάκα, Νεκταρία Παπαθανασάκη, Μιχάλης Πετείνης, Κώστας Σκανδαλίδης και Τσαμπίκα Χατζηνικόλα.

Πολλές διαφορετικές φωνές, διαφορετικές διαδρομές, διαφορετικές ματιές πάνω στον κόσμο. Κι όμως, όλες συναντώνται στο ίδιο σημείο: στην ανάγκη του ανθρώπου να εκφραστεί, να θυμηθεί, να ονειρευτεί και να αφήσει πίσω του κάτι από την ψυχή του.

Το Αιγαίο υπήρξε πάντοτε τόπος έμπνευσης. Θάλασσα που χωρίζει και ταυτόχρονα ενώνει. Νησιά που μοιάζουν να ταξιδεύουν μέσα στον χρόνο. Φως που αλλάζει κάθε απόγευμα το χρώμα των πραγμάτων. Μνήμες που περνούν από γενιά σε γενιά και επιστρέφουν μέσα από μια λέξη, έναν στίχο, μια μελωδία.

Μέσα σε αυτό το τοπίο, η ποίηση δεν είναι απλώς τέχνη. Είναι ένας τρόπος να κοιτάζουμε τον κόσμο λίγο διαφορετικά.

Να βλέπουμε πίσω από τα πράγματα.

Να ακούμε πίσω από τις λέξεις.

Να θυμόμαστε όσα φοβόμαστε μήπως ξεχάσουμε.

Και ίσως τελικά αυτό να είναι το πιο σημαντικό ταξίδι της βραδιάς: όχι εκείνο που οδηγεί σε έναν τόπο, αλλά εκείνο που οδηγεί βαθύτερα μέσα μας.

Η Βραδιά Ποίησης του 10ου Φεστιβάλ Καλλιτεχνικής Δημιουργίας Ροδίων έρχεται να δημιουργήσει έναν χώρο συνάντησης για όλους εκείνους που εξακολουθούν να πιστεύουν στη δύναμη της τέχνης. Για όσους θεωρούν πως μέσα σε έναν στίχο μπορεί να χωρέσει μια ολόκληρη ζωή, πως μια μελωδία μπορεί να ξυπνήσει μια ξεχασμένη ανάμνηση και πως μια λέξη, όταν ειπωθεί την κατάλληλη στιγμή, μπορεί να φωτίσει κάτι που μέχρι τότε έμενε στο σκοτάδι.

Την Παρασκευή 18 Σεπτεμβρίου, στις 19:00, στο Νεστορίδειο Μέλαθρο, οι ποιητές του Αιγαίου θα συναντηθούν σε μια βραδιά λόγου, μουσικής και δημιουργίας.

Και ίσως, καθώς η νύχτα θα απλώνεται πάνω από τη Ρόδο, οι στίχοι να γίνουν κύματα.

Να ταξιδέψουν από στόμα σε στόμα.

Να φτάσουν μέχρι εκεί όπου φυλάσσονται οι πιο βαθιές μας μνήμες.

Και από εκεί, αθόρυβα, να ανοίξουν έναν δρόμο προς το αύριο.

Γιατί η ποίηση έχει αυτή τη σπάνια δύναμη: να κρατά ζωντανό το χθες, να φωτίζει το σήμερα και να μας ψιθυρίζει πως, όσο υπάρχουν άνθρωποι που γράφουν, αισθάνονται και ονειρεύονται, υπάρχει πάντα ένας καινούργιος ορίζοντας.