Ρόδος: Η κραυγή ενός Παραολυμπιονίκη για την προσβασιμότητα στο Δικαστικό Μέγαρο – «Δεν θα έπρεπε να χρειάζομαι τρεις ανθρώπους για να φτάσω στην αίθουσα»

Rodiaki NewsRoom

Ένα σοβαρό ζήτημα, που αφορά την ισότιμη πρόσβαση των ατόμων με αναπηρία σε δημόσια κτίρια και υπηρεσίες, επαναφέρει με δημόσια παρέμβασή του συμπολίτης μας και Παραολυμπιονίκης Νίκος Κοντού με αφορμή όσα βίωσε στο Δικαστικό Μέγαρο της Ρόδου.

Επτά χρόνια μετά το ατύχημα που άλλαξε τη ζωή του και τέσσερα χρόνια αφότου κατάφερε να φτάσει μέχρι τον Παραολυμπιακό αθλητισμό και να πετύχει σημαντικές διακρίσεις, βρέθηκε αντιμέτωπος με ένα εμπόδιο που, όπως ο ίδιος επισημαίνει, δεν θα έπρεπε να υφίσταται το 2026: την αδυναμία αυτόνομης πρόσβασης σε μία αίθουσα δικαστηρίου.

Όπως περιγράφει στην ανάρτησή του, βρέθηκε στο Δικαστικό Μέγαρο της Ρόδου για την εκδίκαση της υπόθεσης που σχετίζεται με το ατύχημά του. Για να μπορέσει, όμως, να φτάσει στην αίθουσα χρειάστηκε τη βοήθεια τριών αστυνομικών.

Ο ίδιος ευχαρίστησε τους αστυνομικούς που τον βοήθησαν, ξεκαθαρίζοντας ωστόσο ότι σε μία σύγχρονη κοινωνία ένας άνθρωπος με αναπηρία δεν θα έπρεπε να εξαρτάται από τη βοήθεια άλλων προκειμένου να έχει πρόσβαση στη Δικαιοσύνη και σε ένα δημόσιο κτίριο.

Η παρέμβασή του δεν περιορίζεται μόνο στη δική του προσωπική εμπειρία. Θέτει ένα πολύ ευρύτερο ζήτημα, αναφέροντας χαρακτηριστικά τι θα συνέβαινε εάν αύριο ένας άνθρωπος που εργάζεται στο συγκεκριμένο κτίριο, για παράδειγμα ένας δικηγόρος, αποκτούσε κάποια αναπηρία και εξακολουθούσε να πρέπει να ασκεί το επάγγελμά του.

Το ερώτημα που θέτει είναι ουσιαστικό: μπορεί ένας εργαζόμενος, ένας πολίτης, ένας δικηγόρος ή οποιοσδήποτε άνθρωπος με κινητική αναπηρία να χρησιμοποιήσει αυτόνομα τους χώρους του Δικαστικού Μεγάρου;

Η δημόσια τοποθέτησή του προκάλεσε και την άμεση αντίδραση του προέδρου του Συλλόγου ΑμεΑ Επαρχίας Ρόδου, Παναγιώτη Φωνιαδάκη, ο οποίος γνωρίζει προσωπικά τον Νίκο και τον αγώνα που έχει δώσει όλα αυτά τα χρόνια.

Ο κ. Φωνιαδάκης χαρακτήρισε απαράδεκτη την εικόνα ενός ανθρώπου με αναπηρία που χρειάζεται τη συνδρομή τριών αστυνομικών για να μπορέσει να φτάσει στην αίθουσα του δικαστηρίου του, τονίζοντας ότι το περιστατικό δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητο.

«Αυτό που συνέβη σήμερα στο Δικαστικό Μέγαρο της Ρόδου είναι ντροπή για μια σύγχρονη κοινωνία», επισημαίνει, σημειώνοντας παράλληλα ότι τα προβλήματα προσβασιμότητας του συγκεκριμένου κτιρίου δεν είναι άγνωστα στους αρμόδιους.

Σύμφωνα με τον πρόεδρο του Συλλόγου ΑμεΑ, έχουν επισημανθεί επανειλημμένα, έχουν τεθεί στους αρμόδιους φορείς και έχουν γίνει παρεμβάσεις με αίτημα να δοθούν ουσιαστικές λύσεις.

Ο Παναγιώτης Φωνιαδάκης θέτει σειρά ερωτημάτων για την καθημερινότητα των ανθρώπων με αναπηρία, διερωτώμενος πόσοι ακόμη άνθρωποι και οικογένειες θα πρέπει να ταλαιπωρηθούν και πόσες φορές ένας άνθρωπος με αναπηρία θα πρέπει να ζητά βοήθεια για κάτι που θα έπρεπε να μπορεί να κάνει μόνος του.

Όπως υπογραμμίζει, η προσβασιμότητα δεν είναι μία διευκόλυνση που μπορεί να παρέχεται κατά περίπτωση, αλλά δικαίωμα.

«Όταν ένα δημόσιο κτίριο παραμένει μη προσβάσιμο, δεν είναι απλώς ένα τεχνικό πρόβλημα. Είναι ζήτημα ισονομίας, αξιοπρέπειας και σεβασμού των δικαιωμάτων των πολιτών», αναφέρει χαρακτηριστικά.

Ο πρόεδρος του Συλλόγου ΑμεΑ Επαρχίας Ρόδου δηλώνει ότι ο Σύλλογος θα συνεχίσει να αναδεικνύει τέτοιες περιπτώσεις και να διεκδικεί λύσεις, επισημαίνοντας ωστόσο ότι κάποια στιγμή οι συνεχείς διαπιστώσεις πρέπει να σταματήσουν και να υπάρξουν συγκεκριμένες παρεμβάσεις.

«Το 2026 δεν μπορεί ένας Παραολυμπιονίκης, ένας εργαζόμενος, ένας δικηγόρος, ένας γονιός, ένα παιδί, οποιοσδήποτε άνθρωπος με αναπηρία, να χρειάζεται τη βοήθεια τριών ανθρώπων για να μπει σε ένα δημόσιο κτίριο», τονίζει.

Με ιδιαίτερα αιχμηρό τρόπο καταλήγει: «Φτάνει πια με τις διαπιστώσεις. Φτάνει πια με τις υποσχέσεις. Ώρα για πράξεις».

Παράλληλα, ευχαριστεί τον Νίκο για την απόφασή του να δημοσιοποιήσει την εμπειρία του, επισημαίνοντας ότι μέσα από τη δική του φωνή αναδεικνύονται οι δυσκολίες που αντιμετωπίζουν καθημερινά πολλοί συμπολίτες μας με αναπηρία, οι οποίοι ενδεχομένως δεν έχουν τη δυνατότητα ή τη δύναμη να τις καταγγείλουν δημόσια.

«Αυτόν τον αγώνα τον μοιραζόμαστε. Και δεν θα σταματήσουμε μέχρι τα αυτονόητα να γίνουν κάποια μέρα πραγματικότητα», σημειώνει ο Παναγιώτης Φωνιαδάκης.

Το περιστατικό στο Δικαστικό Μέγαρο της Ρόδου επαναφέρει με τον πιο άμεσο τρόπο τη συζήτηση για την πραγματική προσβασιμότητα των δημόσιων κτιρίων του νησιού. Γιατί η δυνατότητα ενός πολίτη να φτάσει μόνος του σε μία δικαστική αίθουσα δεν μπορεί να εξαρτάται από το αν θα βρεθούν δίπλα του τρεις άνθρωποι για να τον βοηθήσουν.